...και ποιος σου είπε ότι δεν είναι όλα θέατρο;

"Παράξενο πράγμα, τελικά, η καρδιά. Όσο περισσότερη σπαταλάς, τόσο περισσότερη έχεις". Ο Δημήτρης Λιγνάδης και ο Γιώργος Νανούρης ολοκλήρωσαν την περασμένη Κυριακή στην Αθήνα, τις παραστάσεις στο θέατρο ΒΑΣΙΛΑΚΟΥ. "Αφέντης και Δούλος". Μια σχέση που δεν είναι οικογένεια, μα γίνεται. Μια νουβέλα του Λ.Τολστόι, μέσα στη χιονόπτωση με ένα περιστρεφόμενο έλκηθρο να σου "σβουράρει" τα εσώψυχα. Τον Φεβρουάριο η παράσταση θα ανέβει σε κεντρικό θέατρο της Θεσσαλονίκης. Μα ως τότε, σειρά έχει το τώρα. Αυτό που ζούμε. Με αναπτήρες, με σπιρτόκουτα, με φωτιές μέσα στα "σπίτια". Ω, ρε φίλε... τί σπίτια είναι αυτά...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης

...και ποιος σου είπε ότι το θέατρο δεν φουντώνει πυρκαγιά;

Λόγοι Θεάτρου

Έι! Παρασκευή έως και Τρίτη. "Σπιρτόκουτο" του Γιάννη Οικονομίδη-η ταινία που χαρακτηρίζει μια ολόκληρη γενιά, αυτή την προτελευταία- τώρα στο θέατρο. "Αυλαία" στο ακατάλληλο οικογενειακό. Στο αλλοτινό, στο πέρα από την συμβατικότητα. Σεξισμός και υστερία στον υπερθετικό. Νέοι άνθρωποι στη Θεσσαλονίκη, κοπιάζουν για μια αλήθεια. Μια βρισιά και μια εμμονή που λέει περισσότερα από όσα καμουφλαρισμένα τυπικά γνώριζες ως τώρα. Εδώ δεν έχει air condition. Εδώ δεν έχει λογική η οικογένεια. Σάμπως και η βία έχει; Δεν σε θέλω με ταμπού. Δεν μου κάνεις, αν δεν καταλαβαίνεις ότι σε χλευάζω. Δοκίμασε τα όρια. Μέσα σε αυτή τη φτώχεια από λεξιλόγιο. Μπες στο σπίτι τους. Μπες σε αυτό το πόλεμο που γίνεται σε τέσσερις τοίχους. "Αγία Οικογένεια"; Nope.



...και ποιος σου είπε ότι στο θέατρο δεν παγώνει το σπιτικό σου;

Λόγοι Θεάτρου

"Frozen". Δημήτρης Ναζίρης, Ελένη Δημοπούλου και Σοφία-Μαρία Βούλγαρη. Εγκληματικό "παιχνίδι" για τρεις και ένας παρατηρητής. Πόσο αθώα είναι κάθε μας δικαιολογία που δεν θα έπρεπε τις νύχτες να μας αφήνει να κοιμόμαστε; Κι όμως, προσπερνάς και "ησυχάζεις". Άντε τώρα που δεν καταλαβαίνεις πως οι πράξεις μας χαρακτηρίζουν μια ζωή! Έλα, τώρα! Μεταξύ μας; Σύνελθε και μην μου τα γυρνάς. Η αρρώστια σου, δεν γίνεται να έχει αιτιολόγηση. Η αρρωστημένη σου ματιά, δεν γίνεται να μην επιζητά γιατρειά. Η κακοποίηση στα παιδικά χρόνια, σε ακολουθεί μια ζωή. Πόσο μάλλον, όταν συμβεί μέσα στο σπίτι σου. Το ίδιο σου το σπίτι. Κι ο θάνατος δεν σβήνει τα χρέη. Τι δεν καταλαβαίνεις;



...και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει η πρόταση για αυτή την εβδομάδα;

Λόγοι Θεάτρου

Όχι. Δεν είναι να πας αυτές τις μέρες στην πλατεία του θεάτρου, αλλά στο ταμείο της ψυχής σου. Για τον απολογισμό. Αφορά τις δύο τελευταίες ημέρες παραστάσεων του "Festen". Αν δεν το είδες, αν θες να το ξαναδείς, η τελευταία σου ευκαιρία είναι δύο τελευταίες παραστάσεις 29 και 30 Δεκέμβρη που έχουν εισιτήρια. Μόνο. Για λίγο ακόμη. Στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, να πας. Στο Φουαγιέ της Ε.Μ.Σ.. Να δεις το "πάρτι της αλήθειας" σου. Η πρόταση γι αυτή την εβδομάδα είναι η αγορά του αληθινού σου "αποκόμματος". Εισιτήριο για μια νύχτα, που θα λειτουργεί μέσα σου. Εσαεί. Οικογένεια και εδώ, με προβλήματα. Εξουσία, παγετός και μπαλκόνια με παράθυρα ανοιχτά στον προβολέα. Ξέρεις, αλήθεια, καμιά οικογένεια που δεν έχει τραύματα; Πληγές; Ρωγμές; Αλήθειες που αν δεν καταπιείς, θα ανέβεις σε μια καρέκλα να της πεις; Παρακαλώ την προσοχή σας. Μάνο Μυλωνάκη πάτα το play στη μουσική σου. "Κρίστιαν", το ποτήρι με το κρασί σου, κρύβει πρόποση ή υπόσχεση; Πιες το μονορούφι και παίξε όπως ξέρεις. "Εγώ, πάντως, θα μείνω". Εδώ.



...και ποιος σου είπε ότι το θέατρο δεν δίνει απαντήσεις;

Λόγοι Θεάτρου

Τελειώνοντας ρώτησα την Φωτεινή Μπαξεβάνη, πώς και γιατί αποφάσισε να παρουσιάσει την "Κυρά της Ρω" σε μια πόλη "οικογένεια";

"Ανυπομονούσα να έρθω στην Θεσσαλονίκη με μία παράσταση και όταν αυτή είναι η "Κυρά της Ρω" , που θα παρουσιάσουμε από 15 Νοέμβρη στο θέατρο ΕΓΝΑΤΙΑ, η χαρά μου είναι διπλή. Από το 1992 που δουλεύω στο θέατρο, είχα έρθει πολλές φορές με παραστάσεις, αλλά για λίγες μέρες. Το 2010 ήρθα για 5 μήνες για να παίξω τη "Λωξάντρα" στο ΚΘΒΕ και τελικά έζησα τρία χρόνια! Ήταν τρία χρόνια ευλογημένα! Μεγάλες επιτυχίες: "Λωξάντρα", "Μαντάμ Σουσού", "Ο γύρος του θανάτου"... Συνδέθηκα τόσο πολύ με την πόλη, που όλος ο κόσμος νομίζει ότι είμαι από τη Θεσσαλονίκη κι αυτό είναι μεγάλη μου τιμή. Να αγαπηθείς τόσο πολύ με τον κόσμο μιας πόλης… Έχω πια στενούς δεσμούς αγάπης, φιλίας, θα έλεγα ότι νιώθω τη Θεσσαλονίκη τόπο μου και τους ανθρώπους της, οικογένειά μου. Μπορεί να σου μοιάζουν υπερβολές όλα αυτά, αλλά πίστεψε με είναι αλήθεια.
Η γνωριμία μου με την κυρά Δέσποινα....
Πέρσι ταξίδευα συχνά με το αεροπλάνο για την Κύπρο. Είχα για παιχνίδι για να περνάει η ώρα, να βλέπω τα νησιά μας από ψηλά και να λέω ποιο είναι ποιο. Την πρώτη φορά δεν έβρισκα το Καστελόριζο και θύμωσα με τον εαυτό μου!
Δεν είχα πάει ποτέ δυστυχώς και το θυμόμουν μόνο από το χάρτη του σχολείου σ΄ αυτό το ένθετο κουτάκι δεξιά κάτω.
Μελέτησα το χάρτη λοιπόν, ώστε στο επόμενο ταξίδι να καταλάβω που είναι.
Και το είδα... μικρούλι, μια σταλιά από ψηλά και τόσο μακριά από τα άλλα... και τόσο κοντά στην Τουρκία... άρχισα να διαβάζω γι΄ αυτό με μανία, έμαθα τη συγκλονιστική ιστορία και από τότε το σκεφτόμουν συνέχεια και φυσικά μαζί και τη Δέσποινα Αχλαδιώτη.
Και για εκείνη ήξερα ποια ήταν σε «τίτλους»: Η γυναίκα που ανέβαζε κάθε μέρα τη σημαία στη Ρω, τη μικρή νησίδα του Καστελλόριζου.
Ελάχιστα πράγματα για τη ζωή της υπήρχαν σε βιβλιογραφία, δεν μπορούσαν αυτά ν΄ απαντήσουν στα ερωτηματικά που μου είχαν δημιουργηθεί σε σχέση με τη ζωή της. Έζησε Α' και Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, Μικρασιατική Καταστροφή, μεγάλο σεισμό το ’26 και πολλά άλλα φοβερά της νεότερης ιστορίας μας, εκείνη έζησε - ως το 1982 που πέθανε - το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στη Ρω και μόνη της.
Πολλά τα ερωτηματικά για τον άνθρωπο Δέσποινα... γιατί πήγε εκεί; πως έζησε εκεί; πως ήταν η ζωή της εκεί; τι να σκεφτόταν; πως; τι; μια γυναίκα μόνη της σε μια ξερή μικρή γη μέσα στη θάλασσα...
Στην αναζήτησή μου, βρίσκω ένα βίντεο, μια συνέντευξη της στον Φρέντυ Γερμανό... βλέπω μία γριούλα με δύναμη στο βλέμμα, με καθαρό μυαλό, δυνατό γέλιο, και αυτά τα βλέμματα μιας παύσης δευτερολέπτων, που μπορούσες να δεις όλα τα σκοτάδια της στα δύσκολα που είχε περάσει, χωρίς όμως να χάνεται σ΄ αυτά, αλλά να επιστρέφει στην συνέντευξη με ακόμα μεγαλύτερη δύναμη ζωής.
Τι χωρούσαν αυτά τα βλέμματα... μεγάλα κομμάτια της ζωής της που δεν άρθρωσε ποτέ…
Κάπως έτσι ξεκίνησε… Στη συνέχεια μοιραστήκαμε την ίδια αγάπη και ενδιαφέρον και θελήσαμε να μιλήσουμε για εκείνη μέσα από μία παράσταση, αρχικά με τον Γιάννη Σκαραγκά που έγραψε το κείμενο και την Κατερίνα Μπερδέκα που τη σκηνοθέτησε. Ο Γιώργος Λυκιαρδόπουλος ανέλαβε την παραγωγή, και στη συνέχεια μπήκαν στην ομάδα όλοι οι άλλοι συντελεστές, ο Γιώργος Γαβαλάς (σκηνικά, κοστούμια), ο Λευτέρης Παυλόπουλος (φωτισμούς) , ο Τάσος Μισυρλής (τσέλο), η Μαριάνθη Μπαϊρακτάρη (βοηθός σκηνοθέτη).
Είναι η δική μας "Κυρά της Ρω", μέσα από τα πραγματικά στοιχεία της ζωής της και της ιστορίας της Ελλάδας, αλλά με τη δύναμη της μυθοπλασίας, σ΄ ένα μονόλογο κατάθεσης ψυχής.
Η παράσταση είναι βασισμένη στην ομώνυμη νουβέλα του Γιάννη Σκαραγκά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική.



κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης