R

e

j

e

c

t

e

d

L

i

t

e

r

a

t

u

r

e

image

‘Τα απάνθρωπα μέρη δημιουργούν ανθρώπινα τέρατα’

Διαβάζοντας τη «Λάμψη» του Στίβεν Κινγκ

Στα πέντε του χρόνια ο Ντάνι Τόρανς έχει ήδη καταλάβει πως είναι διαφορετικός από τα άλλα παιδιά, καθώς ξέρει τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων ανθρώπων, χωρίς καν να προσπαθήσει. Ξέρει πως ο πατέρας του, Τζακ, σκέφτεται το ποτό και η μητέρα του, Γουέντι, το διαζύγιο.

Ο Τζακ χάνει τη δουλειά του ως καθηγητής, και για καλή –ή μάλλον κακή- του τύχη προσλαμβάνεται ως χειμερινός επιστάτης του ξενοδοχείου «Θέα», το οποίο παραμένει κλειστό όλο το χειμώνα, αποκλεισμένο από το χιόνι. Πιστεύει πως απομακρυσμένος από τον υπόλοιπο κόσμο θα καταφέρει να τελειώσει το έργο του, να θάψει τα φαντάσματά του και να βελτιώσει τη σχέση του με την οικογένειά του. Το «Θέα» όμως έχει τα δικά του σχέδια για την οικογένεια Τόρανς…

single photo Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς διαβάζοντας τη Λάμψη είναι το βάθος και η πολυπλοκότητα των χαρακτήρων, όπως παρουσιάζονται μέσα από την ψυχογραφική διάθεση του Κινγκ. Ο Τζακ είναι, όπως μαθαίνουμε έπειτα από συνεχή flashback στη ζωή του πριν το «Θέα», ένας άνθρωπος που ξεκίνησε με πολλές προοπτικές τόσο ως συγγραφέας όσο και ως πατέρας- οικογενειάρχης, αλλά κάπου στην πορεία έχασε την μπάλα.

Ξεκίνησε να πίνει χωρίς μέτρο, να θυμώνει με το παραμικρό, να μην ελέγχει τον εαυτό του. Δύσκολα θα συμπαθήσεις τον εγωκεντρικό κύριο Τόρανς, αλλά σίγουρα θα καταλάβεις ότι είναι ένας χαρακτήρας της διπλανής πόρτας, αληθινός μέχρι το μεδούλι.

Ο Ντάνι, ο μικρός, ευαίσθητος, «λαμπερός» γιος του Τζακ, αντιπροσωπεύει την αθωότητα, μέσα από την αγνή αγάπη για τους γονείς του, και σου δείχνει πως τα παιδιά καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από όσα λένε. Συμβολίζει τόσο το φως όσο και το σκοτάδι ενός παιδιού, τους φόβους και τους εφιάλτες του, που κάποιες φορές βγαίνουν αληθινοί. Και τέλος, η μητέρα-σύζυγος, Γουέντι, που παρουσιάζεται ως γέφυρα ανάμεσα στους δύο, ικανή να γίνει λέαινα για να προστατεύσει τον γιο της, εστία αγάπης και θαλπωρής για τον άντρα της.

single photo

Η «Λάμψη» εκδόθηκε πρώτη φορά το 1977, καθιερώνοντας τον Κινγκ ως έναν ευφάνταστο παραμυθά μοντέρνων ιστοριών τρόμου. Από τότε κατέχει μία θέση στη λίστα των πιο τρομακτικών βιβλίων που γράφτηκαν ποτέ, και όχι άδικα. Ο συγγραφέας σε τρομάζει άμεσα και βαθειά: Η ατμόσφαιρα σου δίνει από το πρώτο λεπτό να καταλάβεις πως κάτι δεν πηγαίνει καλά, η εξήγηση, όμως, έρχεται μετά και η αναμονή σε σκοτώνει. Θέλεις να σταματήσεις να διαβάζεις, αλλά ταυτόχρονα δεν μπορείς να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Κλείνεις το βιβλίο και ακούς ακόμη τον ήχο του σφυριού του ροκέ να σχίζει τον αέρα.

Ίσως τίποτα από όσα έγραψε ο Κινγκ μετέπειτα, ή θα γράψει μελλοντικά να μην μπορέσει να ξεπεράσει την αριστουργηματική γραφή της «Λάμψης».
Και πραγματικά, ίσως να μη χρειάζεται.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου