R

e

j

e

c

t

e

d

L

i

t

e

r

a

t

u

r

e

image

Stephen King

Ο μετρ του τρόμου προειδοποιεί: 'Να είστε προσεκτικοί με αυτά που εύχεστε γιατί μπορεί να σας συμβούν.''

Ο πάνινος «κλόουν» σηκώνεται αργά κι ένα πονηρό χαμόγελο απλώνεται στο πρόσωπό του. Η «λάμψη» ενός κεραυνού φωτίζει τη σκοτεινή νυχτιά. Η πόρτα του δωματίου με τον αριθμό «1408» ανοίγει και η μικρή «Carrie» φέρνει το δάχτυλο στα χείλη της. Και με μια κίνηση του χεριού της, ανάβει τα κεριά λίγο πριν το στοιχειωμένο πλοίο ξεπηδήσει από τους πίνακες του «Duma Key» και τα «langoliers» καταπιούν τον κόσμο μας. Και τότε, οι μαριονέτες κάθονται ακίνητες, κι εμφανίζεται εκείνος, βγαίνοντας από το αυτοκίνητο που ονομάζεται «Christine» κρατώντας στα χέρια του τα αόρατα σκοινιά τους. Και καθώς αφήνει το «μενταγιόν» πάνω στο τραπέζι, εκείνο ανοίγει και η ιστορία του προβάλλεται σαν κινηματογραφική ταινία. Ο καλοκάγαθος γίγαντας από το «Πράσινο Μίλι» κάθεται μπροστά μας κι ανοίγει το στόμα του, μιλώντας μας με τη φωνή του δημιουργού του.

Stephen King

“Αν και όλοι με αποκαλούν συγγραφέα τρόμου, εγώ δεν χαρακτήρισα ποτέ έτσι τον εαυτό μου. Έχω γράψει κι έργα που δεν περιέχουν κανένα υπερφυσικό στοιχείο, όπως το «The body» ή αλλιώς «Στάσου πλάι μου» που βασίζεται σε γεγονότα της παιδικής μου ηλικίας και το «Rita Heyworth and Shawsank Redemption». Έχω γράψει επίσης ‘έργα μεσαιωνικά κι έργα επιστημονικής φαντασίας, όπως οι «Νυχτερίτες», «Το Κοράκι» και το «11/22/63» που ασχολείται με τις συνέπειες που μπορεί να έχει ένα ταξίδι στο χρόνο, όταν αποφασίζει κάποιος να ταξιδέψει και να αποτρέψει τη δολοφονία του Κένεντι. Όπως θα διαπιστώσετε αν το διαβάσετε, τελικά όλα για κάποιο λόγο συμβαίνουν. Μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, κινείται επίσης και το έργο μου «Καρδιές στην Ατλαντίδα».

Γεννημένος στις 21 Σεπτεμβρίου 1947 ξεκίνησα να γράφω σε ηλικία 7 χρονών. Το πρώτο μου μυθιστόρημα «Carrie» εκδόθηκε το 1973, ενώ δίδασκα αγγλικά στο γυμνάσιο και κατοικούσα σε ένα νοικιασμένο τροχόσπιτο. Γνώρισε γρήγορα μεγάλη επιτυχία. Επιτυχία που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στη γυναίκα μου Τάμπιθα, επίσης συγγραφέα, την οποία γνώρισα το 1970 στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Μέιν όπου σπούδαζα αγγλική φιλολογία, η οποία το ανέσυρε από τα σκουπίδια που το είχα πετάξει και με προέτρεψε να το ολοκληρώσω. Της οφείλω πολλά. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος που πιστεύω ότι «Όταν όλα τα άλλα αποτύχουν, απλά παραιτηθείτε και πηγαίντε στην βιβλιοθήκη.». Εγώ κέρδισα. Εκείνη βρισκόταν πάντα δίπλα μου, ακόμα κι όταν είχα εθιστεί στο αλκοόλ και στα ναρκωτικά. Με βοήθησε μάλιστα να τα ξεπεράσω με έναν πολύ πρωτότυπο τρόπο. Μάζεψε κάποιους φίλους και συγγενείς και εξέθεσε σε αυτούς το πρόβλημά μου. Το ταρακούνημα ήταν αρκετά δυνατό για το πάρω απόφαση και να απεξαρτητοποιηθώ.

Stephen King

Όταν η Carrie μεταφέρθηκε στη μεγάλη οθόνη αποφάσισα να ασχοληθώ αποκλειστικά με τη συγγραφή. Έτσι ακολούθησε «Η λάμψη», την υπόθεση της οποίας εμπνεύστηκα όταν το 1973 μείναμε με την Tabitha στο Stanley Hotel, και ήμασταν οι μόνοι πελάτες, ενώ το προσωπικό είχε μόλις φύγει, όπως ακριβώς, συμβαίνει και στο βιβλίο μου. «Ηταν τρομακτικά. Ο άνεμος ούρλιαζε έξω, οι καρέκλες στην τραπεζαρία ήταν επάνω στα τραπέζια. Ηπιαμε κρασί και φάγαμε σε αυτή την τεράστια τραπεζαρία μόνοι μας. Εμεινα λίγο να αφουγκραστώ την ατμόσφαιρα και, καθώς πήγαινα πίσω στο δωμάτιό μου, πέρασα μπροστά από ένα λάστιχο που ήταν κουλουριασμένο στον τοίχο. Σκέφτηκα τι θα γινόταν αν αυτό μεταμορφωνόταν σε φίδι και με κυνηγούσε. Μέχρι να φτάσω στο σπίτι μου είχα όλη την ιστορία στο κεφάλι μου.» Η μεταφορά της βέβαια στη μεγάλη οθόνη από τον Κιούμπρικ δεν με βρήκε σύμφωνο σε πολλά σημεία, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης. Πολλοί το θεώρησαν αριστούργημα.

Stephen King

Έχω υπάρξει σκηνοθέτης, με όχι τόσο μεγάλη επιτυχία, αφού ήμουν υποψήφιος για το Χρυσό Βατόμουρο. Δεν το κέρδισα τελικά. Ευτυχώς! Έχω συμμετάσχει επίσης σε μουσικό συγκρότημα. Το «Rock Bottom Remainders». Δίναμε συναυλίες για φιλανθρωπικούς κυρίως σκοπούς, κι έπαιζα κιθάρα.

Και τώρα, θα σας αναφέρω κάτι, που είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν γνωρίζετε για μένα. Ξέρετε ότι έχω γράψει βιβλία για αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Εκείνο που αγνοείε όμως, είναι ότι το 1999 έπεσα ο ίδιος θύμα τροχαίου και τραυματίστηκα μάλιστα πολύ σοβαρά. Ο οδηγός αυτοκτόνησε την επόμενη χρονιά, τη μέρα των γενεθλίων μου, γεγονός που οδήγησε σε φήμες μυστικιστικού τύπου στην κοινότητα των οπαδών μου, κάτι που φυσικά δεν ίσχυε ποτέ. Αγόρασα όμως το όχημα ώστε να μην καταλήξει να δημοπρατηθεί στο e-bay για χαβαλέ και το κατέστρεψα.

Παραπάνω σας ανέφερα ότι δεν θεωρώ τον εαυτό μου μετρ του τρόμου. Παραδέχομαι όμως, ότι έχω ασχοληθεί πάρα πολύ με αυτό το θέμα. Με τον τρόπο που ο τρόμος μπορεί να εισβάλει στις ζωές μας, όπως στο «Το Αυτό» και τις τρομακτικές μορφές που μπορεί να πάρουν οι πιο ενδόμυχοι φόβοι μας. Όπως επίσης έχω ασχοληθεί και με τον τρόμο που μπορεί να μας προκαλέσουν οι ίδιες οι επιθυμίες μας και να μας στοιχειώσουν, όπως στο «Needful Things». Αναφέρομαι όμως στον τρόμο που μπορεί να εισβάλει στις ζωές μας από φαινομενικά ασήμαντα, καθημερινά πράγματα, από συνηθισμένους ανθρώπους που αναγκάζονται να αντιμετωπίσουν δύσκολες κι ασυνήθιστες καταστάσεις και γίνονται τραγικοί ήρωες, όπως η «Carrie». Στα βιβλία μου, μεταφέρω απλά τους φόβους, τις επιθυμίες, την καταπίεση, τη θλίψη, την απελπισία, τα απωθημένα και την τάση για φυγή, καθώς και τις τρομακτικές μορφές που μπορούν να πάρουν αυτά τα συναισθήματα αν τα αφήσουμε να κυριεύσουν τις ζωές μας. Οπότε ναι, κατά μία έννοια, γράφω για τον τρόμο. Γι αυτό άλλωστε πιστεύω πως «Ο καθένας έχει κάτι σαν φτυάρι μέσα του, για να σκάψει τον εαυτό του, όπως τα συναισθήματα και οι σκέψεις του σε αγχώδεις και ατυχείς στιγμές. Ξεφορτωθείτε τα. Κάψτε τα. Διαφορετικά η τρύπα που θα σκάψετε στο υποσυνείδητο σας θα είναι τόσο βαθιά, που θα βλέπετε ζόμπι να σας κυνηγάνε τα βράδια».

Stephen King

Σήμερα, έχω γράψει κοντά στα 55 βιβλία και 200 διηγήματα. Έχω εκδόσει επίσης βιβλία με ψευδώνυμα γιατί ήθελα να διαπιστώσω αν η επιτυχία που γνωρίζουν από εδώ και πέρα τα έργα μου οφείλεται στο όνομά, ή στο ταλέντο μου. Σημείωσαν πολύ καλές πωλήσεις. Όταν όμως αποκαλύφθηκε η ταυτότητά μου, δεν σας κρύβω πως εκτοξεύτηκαν στα ύψη. Και όπως είπα και στον φίλο G.R.Martin, συγγραφέα του «A song of fire and ice», του γνωστούς σε όλους σας «Game of thrones», όταν με ρώτησε «Πώς στο διάολο» γράφω τόσα βιβλία, περνάω κάθε μέρα 3-4 ώρες γράφοντας, με στόχο να ολοκληρώσω τουλάχιστον έξι σελίδες. Με αυτόν τον ρυθμό, τελειώνω ένα βιβλίο κάθε δύο μήνες, με την προϋπόθεση βέβαια ότι όλα θα πάνε καλά.

Stephen King

Όσον αφορά τον θάνατο, δεν τον φοβάμαι. «Με ενδιαφέρει περισσότερο από ό,τι στο παρελθόν, γιατί βρίσκομαι πιο κοντά σε αυτόν. Δεν τον προσεγγίζω ακαδημαϊκά, όπως παλιότερα. Ελεγα στη γυναίκα μου για το τραγούδι του Πολ Σάιμον "Old Friends" (1968). Υπάρχει σε αυτό ένας στίχος, "How terribly strange to be seventy". Ο Πολ Σάιμον είναι πλέον 72, οπότε, πόσο περίεργα αισθάνεσαι τώρα, Πολ; Με ενδιαφέρει ο θάνατος γιατί έχει μια οικουμενικότητα. Είναι κάτι που θα υποστούμε όλοι, δεν υπάρχει εξαίρεση. Oλοι έχουμε ζήσει την εμπειρία της γέννησης, κανείς όμως δεν γύρισε πίσω για να μιλήσει για την εμπειρία του θανάτου. Είναι ένα μυστήριο και τα μυστήρια με γοητεύουν». 

Αντίο λοιπόν για την ώρα… και να θυμάστε: «Είναι σημαντικό να κάνουμε τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος, αλλά είναι εξίσου σημαντικό να μπορούμε να πηγαίνουμε στην τουαλέτα μόνοι μας.» και «Ό,τι έχει την δύναμη να σας κάνει να γελάτε ακόμα και 30 χρόνια αργότερα δεν ήταν χάσιμο χρόνου. Νομίζω ότι κάτι τέτοιο είναι πολύ κοντά στην αθανασία.»

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + νίκη ζερβού