Η γραφή που σε πάει μακριά...

O Κυριάκος Γιαλένιος δεν είναι ένας ακόμα συγγραφέας. Δεν γράφει εκείνα τα βιβλία που πας και τα αγοράζεις, τα βάζεις στη βιβλιοθήκη επάνω και τα ξεχνάς. Δεν γράφει καν εκείνα τα βιβλία που πας και τα αγοράζεις, τα διαβάζεις και τα ξεχνάς.

Είναι η περίπτωση του συγγραφέα, που αποτελεί την ελπίδα για τη γραφή του "αύριο". Η "Νόσος των Εραστών" ήταν το πρώτο του βιβλίο.

Κυριάκος Γιαλένιος

Στο πρώτο είμαι πάντα αυστηρός. Περιμένω το δεύτερο. Να έρθει η επαλήθευση. Γιατί το δεύτερο βιβλίο οφείλει να είναι διαφορετικό από το πρώτο. Και αντίστοιχα -αν όχι το ίδιο καλό- τουλάχιστον... καλύτερο. Ναι... Απαιτητικός στο διάβασμα; Μπορεί... Αλλά έτσι είναι οι σχέσεις στη ζωή. Εγώ τα βιβλία μου τα κουβαλώ μαζί μου. Στη τσάντα μου, στο σπίτι μου, στο τραίνο μου, στη μνήμη μου, στη καρδιά μου.
Ο Κυριάκος Γιαλένιος στη δεύτερη συγγραφική απόπειρα που έκανε, κατάφερε να με κάνει "να βρω το μάστορα μου" στη σχέση μου με το βιβλίο.

Κυριάκος Γιαλένιος

"Μόνο τα νεκρά ψάρια ακολουθούν το ρεύμα" και κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.
Θυμάμαι όταν το πρωτοπήρα στα χέρια μου, γυρνώντας στο σπίτι. "Μπήκα" στις πρώτες σελίδες και χάθηκα στη γραφή του. Μαγνητίστηκα στη πλοκή, στην πένα, στην ατμόσφαιρα που απέπνεε και έζησα αυτό που λέμε, "μια άγρυπνη νύχτα". Ξεκίνησα μαζί του βράδυ στο καναπέ και είδα το ξημέρωμα παρέα με το βιβλίο του, στο κρεβάτι.

Φόβοι, πληγωμένοι έρωτες, απορρίψεις, μυστικά, μεγαλόπνοες υποσχέσεις πήραν σάρκα και οστά μέσα από τις σελίδες του. Μια υψηλής ακριβείας γραφή και μια ειρωνική ματιά του συγγραφέα, "με έστειλε αδιάβαστο", διαβάζοντας 407 σελίδες.
Δε θα μιλήσω για την υπόθεση -για τη μυσταγωγική νουάρ πλοκή- που διατρέχει το βιβλίο. Θα ήμουν κακός απέναντι στους αναγνώστες, αν παρείχα έστω και ένα τοις εκατό, του "ταξιδιού" που σκορπά απλόχερα ο Κυριάκος Γιαλένιος.

Κυριάκος Γιαλένιος

Θα πω μοναχά πόσο ζήλεψα τη γραφή του. Τη σκωπτική του ματιά. Ο Κυριάκος έχει διαβάσει πολύ στη ζωή του. "Γαλουχήθηκε" με σπουδαίους συγγραφείς, δίχως να "κοπιάρει". Αυτό του το αναγνωρίζω φωναχτά. Του βγάζω το καπέλο και του υποκλίνομαι.
Οι άνθρωποι που γράφουν, είναι ό,τι διάβασαν. Όχι θέλοντας να γίνουν, ο δείνα ή ο τάδε. Τέτοιους έχει πολλούς και δεν αξίζουν. Τα "καρμπόν" αφήνουν παντελώς αδιάφορο το Κυριάκο Γιαλένιο. Δεν το συγκινούν και καλά κάνει.

Για να φτάσεις όμως να γράψεις, οφείλεις και να έχεις διαβάσει για σένα. Μόνο για σένα. Έτσι μετά, κατασταλαγμένος από των άλλων τις "συγγραφικές εκδρομές", πας και καινοτόμα δημιουργείς το δικό σου "προσωπικό σύμπαν". Με ρίζες και συνάμα προσωπικό χαρακτήρα στη πένα. Μεγάλη επιτυχία, αυτό το τελευταίο για τον Κυριάκο. Χάραξε μια κοσμοθεωρία μέσα στο βιβλίο, που την μελετάς "και χαζεύεις".
Έναν άνθρωπο που είναι τόσο λαμπερός και συνάμα τόσο "ήσυχος". Ο Κυριάκος δεν γνωρίζει από υψηλούς τόνους στη ζωή του. Έμαθε και ξέρει να απολαμβάνει τη νηνεμία.

Κυριάκος Γιαλένιος

Κι αν τυχόν τον συναντήσεις μέσα στον ΙΑΝΟ της Πλατείας Αριστοτέλους, να σου προτείνει βιβλία, αντιλαμβάνεσαι το "φως" που φέρει το πρόσωπο.
Το "φως" που πηγάζει από τη ψυχή. Αυτή που πάλλεται, χαίρεται κι απολαμβάνει να γράφει. Όχι για τους άλλους. Για εκείνον.

Απλά, εκείνος γράφει κι οι αναγνώστες ακολουθούν, γιατί είναι σα να έχεις γράψει εσύ. Ναι, εσύ που με διαβάζεις.
Κι αυτό, φίλε μου, που συμβαίνει με τον Κυριάκο και όλους εμάς είναι απλά και μόνο η εξαίρεση. Άλλωστε, το είπαμε... "Μόνο τα νεκρά ψάρια ακολουθούν το ρεύμα".

Κυριάκος Γιαλένιος

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης