_λογοτεχνία_ποίηση

'Μην τους φοβάσαι, στο φόβο σου ποντάρουν'

Γιάννης Ρίτσος, ο οικουμενικός…

"Πώς αφήσαμε τις ώρες μας και χάθηκαν, πασχίζοντας ανόητα να εξασφαλίσουμε μια θέση στην αντίληψη των άλλων; Ούτε ένα δικό μας δευτερόλεπτο, μέσα σε τόσα μεγάλα καλοκαίρια […] Δεν αρμενίσαμε."

Eυγενής μορφή των σύγχρονων ελληνικών γραμμάτων, ο Γιάννης Ρίτσος άγγιξε με τη γραφίδα του όλες τις ανθρώπινες αισθήσεις και έθεσε την τέχνη του στην υπηρεσία των πιο υψηλών ιδανικών της ανθρωπότητας. Επαναστάτης στη ζωή και στο λόγο, προσέγγισε την κοινωνική επικαιρότητα πιο εύστοχα απ’ τον καθένα.

"Για να φτάσεις να πεις την αλήθεια,
θα πρέπει –λέει-
να μην περιμένεις
πια τίποτα."

Μέσα στα βιβλία του Γυμνασίου, η ελληνική γλώσσα γίνεται μουσικό όργανο στα χέρια του που υπηρετεί το λυρισμό και επιστρατεύει ιδέες. Ο ποιητής της «Ρωμιοσύνης» ξεδιπλώνει το μεγάλο χρονικό των λαϊκών αγώνων ενός ολόκληρου αιώνα. Για 40 χρόνια διώχτηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε για μια ιδεολογία που ποτέ δεν έκρυψε.

"Να με θυμόσαστε – είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα
χωρίς ψωμί, χωρίς νερό, πάνω σε πέτρες κι
αγκάθια
για να της φέρω ψωμί και νερό και τριαντάφυλλα.
Την ομορφιά
ποτές μου δεν την πρόδωσα. Όλο το βιός μου το
μοίρασα δίκαια.
Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμπτωχος.
Μ’ ένα κρινάκι του αγρού
τις πιο άγριες νύχτες της φώτισα."

Οι καλύτερες στιγμές του ελληνικού λαού αποτυπώθηκαν στο χαρτί και οι αξίες του βρήκαν αντιπρόσωπο. Μέσα σε στίχους ο Ρίτσος εξύψωσε τις συνειδήσεις και πέρασε πανανθρώπινα μηνύματα.

"Άλλη χαρά
δεν είναι πιο μεγάλη
απ’ τη χαρά που δίνεις…"

Χρησιμοποίησε όλη τη λεκτική δύναμη της ελληνικής γλώσσας για να πλέξει τη ζωή και την καθημερινότητα. Πέρα από τα κοινωνικά ιδεώδη, έγραψε για το μύρο του βοσκού, αλλά και το άγχος της πόλης.

"Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της κι εσύ να λείπεις."

O Γιάννης Ρίτσος εμπλούτισε τον κόσμο της ποίησης με τις αναλλοίωτες αξίες της ελευθερίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας. Μέσα στην ελληνοπρέπειά του υπήρξε πολίτης του κόσμου. Εξύψωσε την ανάγκη για παγκόσμια ειρήνη. Διάνθισε με την ελληνική ομορφιά τους ανθρώπους, τα τοπία και τα σύμβολα που έντυναν τα ποιήματά του.

"Ακούσαμε το τραγούδι της θάλασσας
και δε μπορούμε πια να κοιμηθούμε."