R

e

j

e

c

t

e

d

L

i

t

e

r

a

t

u

r

e

image

ΕΡΝΕΣΤ ΜΙΛΛΕΡ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ

«Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τον εαυτό σου, μετακινούμενος από το ένα μέρος στο άλλο.»

2 Ιουλίου 1961: Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, μετά την ολοκλήρωση του αυτοβιογραφικού «Μια κινητή γιορτή», αφήνει την τελευταία του πνοή στο Αϊντάχο, σε ένα σπίτι που μέχρι σήμερα θεωρείται καταραμένο από τη μικρή του εγγονή. Σύμφωνα με τα λεγόμενα της Μάριελ, η αδερφή της Μάργκο, αυτοκτόνησε σε ηλικία 42 ετών στο ίδιο σπίτι, ενώ εκείνη ένιωθε ρίγη ανατριχίλας κάθε φορά που έμπαινε σε ένα συγκεκριμένο δωμάτιο. Χρόνια αργότερα έμαθε ότι εκεί αυτοκτόνησε ο παππούς της, τοποθετώντας μια καραμπίνα μέσα στο στόμα του.

ΕΡΝΕΣΤ ΜΙΛΛΕΡ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ

Ποιος ήταν όμως ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ;

Οι περισσότεροι γνωρίζουν ότι γεννήθηκε στις 21 Ιουλίου 1899. Μεγάλωσε μέσα σε ένα ιδιαίτερα θρησκευτικό περιβάλλον, ενώ πέρα από τη συγγραφή, ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία. Η ζωή του ήταν γεμάτη περιπέτεια, όπως και τα βιβλία του. Αν και η αίτησή του να καταταγεί στο στρατό για να λάβει μέρος στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο σε ηλικία 18 ετών απορρίφθηκε, κατόρθωσε να εργαστεί ως εθελοντής οδηγός ασθενοφόρου. Οι εμπειρίες του αυτές, η παρασημοφόρησή του και η σχέση του με μια νοσοκόμα, αποτέλεσαν έμπνευση για το βιβλίο του «Αποχαιρετισμός στα όπλα». Έκανε συνολικά τέσσερις γάμους, κάλυψε δημοσιογραφικά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο και κατάφερε να γίνει μέλος της «Χαμένης Γενιάς», των εξόριστων Αμερικανών λογοτεχνών στο Παρίσι τις δεκαετίες 1920 και 1930. Ταξίδεψε στην Ισπανία, και λάτρεψε τις ταυρομαχίες, γεγονός που τον βοήθησε στη συγγραφή ου βιβλίου του «Θάνατος στο απομεσήμερο». Έκανε σαφάρι στην Αφρική, κι έτσι έγραψε το έργο του «Οι πράσινοι λόφοι της Αφρικής». Επέστρεψε στην Ισπανία για να καλύψει τον ισπανικό εμφύλιο και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Κούβα. Κατά τη διάρκεια του ισπανικού εμφυλίου αρθρογραφούσε υπέρ της δημοκρατίας κι εντάχθηκε σε ομάδες που έστελναν βοήθεια στα δημοκρατικά κυβερνητικά στρατεύματα. Οι εμπειρίες του αυτές τον βοήθησαν να ολοκληρώσει το μυθιστόρημά του «Για ποιον χτυπά η καμπάνα», το οποίο έτυχε κακής κριτικής και αμφισβήτησης του συγγραφικού του ταλέντου. Το 1951, εκδόθηκε η νουβέλα του «Ο γέρος και η θάλασσα», το οποίο του χάρισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1953 και το Νόμπελ λογοτεχνίας το 1954.

Ο σοβαρός τραυματισμός του σε δυο αεροπορικά ατυχήματα επί αφρικανικού εδάφους, τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε τα επόμενα χρόνια, η υπερβολική χρήση αλκοόλ, η κατάθλιψη και η παράνοια, είχαν ως αποτέλεσμα να υποβληθεί σε 11 με 15 θεραπείες ηλεκτροσόκ οι οποίες επιδείνωσαν την κατάστασή του, του προκάλεσαν απώλειες μνήμης και ενέτειναν τις αυτοκτονικές του τάσεις.

ΕΡΝΕΣΤ ΜΙΛΛΕΡ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ

Υπάρχουν όμως κάποιες άγνωστες πτυχές της ζωής του. Κάποιες πτυχές, που τον κάνουν πιο ανθρώπινο, και ταυτόχρονα πιο διαφορετικό από όλους μας.

Ο Έρνεστ Μίλλερ Χέμινγουεϊ, ξυπνούσε κάθε πρωί στις 5:30, γιατί τα βλέφαρά του ήταν λεπτά και τα μάτια του πολύ ευαίσθητα στο φως της ημέρας. Έγραφε όρθιος σε μια γραφομηχανή στην κρεβατοκάμαρά του. Έφτανε μάλιστα σε σημείο να χαλάσει μέχρι και εφτά μολύβια σε μια μέρα (!). Στο τοίχο του δωματίου, κάτω από ένα κρεμασμένο κεφάλι γαζέλας, είχε τοποθετήσει ένα χαρτόνι, στο οποίο σημείωνε πόσες λέξεις έγραφε καθημερινά. «Η ζωή κάθε ανθρώπου, ειπωμένη αληθινά, είναι ένα μυθιστόρημα.», υποστήριζε.

Ήταν αριστερός, με σοσιαλιστικές ιδέες και συμπαθούσε τους αναρχικούς. Αρχικά ήταν χριστιανός, μετά όμως έγινε άθεος.

Στο βιβλίο του «Αποχαιρετισμός στα όπλα», είχε γράψει 39 φορές την τελευταία του σελίδα, «μέχρι να βρει τις σωστές λέξεις», όπως ισχυρίστηκε.

Στο βιβλίο του «Ο γέρος και η θάλασσα», ένας ψαράς έρχεται αντιμέτωπος με έναν τεράστιο ξιφία. Στην πραγματική ζωή, ο Χέμινγουεϊ, σε ένα ταξίδι στις Μπαχάμες, «επιτέθηκε» σε ένα κοπάδι καρχαριών με το ημιαυτόματό του.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου οργάνωσε μια επιχείρηση ανακάλυψης αμερικανικών υποβρυχίων στις ακτές της Κούβας και των ΗΠΑ, χωρίς ωστόσο κανένα αποτέλεσμα.

Όταν ήταν τριών ετών, σκότωσε κι έφαγε έναν σκαντζόχοιρο, ενώ το 1940 σκότωσε 400 κουνέλια μέσα σε μια μέρα.

Σε μια συνέντευξή του με την Lillian Ross υποστήριξε ότι «Μια κακή μάχη, είναι χειρότερο από το να μην παλέψεις. Αν παραιτηθείς από τις μάχες για πολύ καιρό, τότε αρχίζεις να μένεις μακριά τους. Στο τέλος καταλήγεις σε ένα δωμάτιο και δεν κινείσαι.»

ΕΡΝΕΣΤ ΜΙΛΛΕΡ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ

Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, ήταν πολύ καλός φίλος με τον Σκοτ Φιτζέραλντ στον οποίο είχε εκμυστηρευτεί το πάθος για δυο γυναίκες: Την τότε σύζυγό του, Χάντλεϊ και την Πολίν Πφάιφερ. Όταν τελικά η εξωσυζυγική σχέση του με την Πολίν διέλυσε το γάμο του, δεν κατάφερε να ξεπεράσει ποτέ την πρώτη του σύζυγο Χάντλεϊ με την οποία έζησαν ευτυχισμένοι στο Παρίσι. «Θα σε αγαπώ για πάντα.», της είχε πει όταν μετά από χρόνια τη συνάντησε εντελώς τυχαία στην Πόλη του Φωτός. «Θέλω να ξέρεις Χάντλεϊ, θα είσαι το αληθινό κομμάτι κάθε γυναίκας για την οποία θα γράφω. Θα περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου ψάχνοντας εσένα.»

Δύο εβδομάδες πριν από το θάνατό του, στην ερώτηση που του είχε κάνει ένας δημοσιογράφος, ο Χότσνερ: «Πες μου αυτό. Πώς ένας νεαρός άνδρας ξέρει πότε ερωτεύεται για πρώτη φορά - πως μπορεί να ξέρει ότι θα είναι η μόνη αληθινή αγάπη της ζωής του; Πώς μπορεί ενδεχομένως να ξέρει;», εκείνος του απάντησε ότι επρόκειτο να κοιμηθεί. Και συμπλήρωσε: «Με λίγη τύχη, ίσως ονειρευτώ το Παρίσι…»

ΕΡΝΕΣΤ ΜΙΛΛΕΡ ΧΕΜΙΝΓΟΥΕΙ

κείμενο | ερωδίτη παπαποστόλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + οδυσσέας κοσμάτος