R

e

j

e

c

t

e

d

L

i

t

e

r

a

t

u

r

e

image

Διαβάζοντας το ‘Παιδί από το Κολοράντο’

Στην καρδιά του μυστηρίου με τον Στίβεν Κινγκ

Το μυστήριο ξεκινά στο Μέιν, στην ακτή του απομακρυσμένου νησιού Μους-Λούκιτ, με την εύρεση του πτώματος ενός νεαρού άντρα χωρίς κανένα στοιχείο ταυτότητας.

Ο θάνατος του είναι για τους κατοίκους του νησιού και τις αρχές ένα αίνιγμα, καθώς κανείς δεν μπορεί να καταλάβει αν ήταν ατύχημα, δολοφονία, ή κάτι άλλο. Η αναγνώριση του άντρα έρχεται ενάμιση χρόνο μετά, μονάχα για να προσθέσει κι άλλα ερωτηματικά στην υπόθεση.

single photo Σήμερα, ένα ζεστό αυγουστιάτικο απόγευμα, οι παλαίμαχοι δημοσιογράφοι και ιδιοκτήτες της τοπικής εφημερίδας, Βινς και Ντέιβ, διηγούνται την περίεργη αυτή ιστορία στη νεαρή Στέφανι, μία πανέξυπνη φοιτήτρια δημοσιογραφίας που κάνει εκεί την πρακτική της. Το «Παιδί από το Κολοράντο» είναι μία ιστορία μέσα σε μία άλλη.

Δυο παράξενοι γέροι, εκ διαμέτρου αντίθετοι μεταξύ τους τόσο εμφανισιακά όσο και ως χαρακτήρες, διηγούνται μια ιστορία σε μια φοιτήτρια που συμβολίζει το νέο αίμα στη δουλειά τους. Για εκείνους η υπόθεση έχει πάρει πιο προσωπικό χαρακτήρα, αφού την παρακολούθησαν από την αρχή και για πολλά χρόνια προσπαθούν να πιάσουν το νήμα, που θα τους οδηγήσει στο τέλος. Αυτοί οι δυο είναι οι μόνοι που ασχολούνται ακόμη με τα ερωτηματικά του Παιδιού από το Κολοράντο, και θεωρούν την ιστορία δική τους.

Σε αυτό το βιβλίο ο Στίβεν Κινγκ, μάστορας στη διαχείριση του τρόμου και στην απεικόνιση του μεταφυσικού είτε αυτό σημαίνει εξωγήινους, δαίμονες, μάγισσες και άλλα, επιλέγει να ασχοληθεί με κάτι πολύ πιο απλό από ό,τι τον έχουμε συνηθίσει. Δημιουργεί μία ιστορία μυστηρίου γεμάτη κενά και ερωτηματικά που περιέργως δεν λύνονται ποτέ.

Ο Κινγκ δημιουργεί χαρακτήρες ολοζώντανους και αληθινούς, ενώ σε κάνει να πιστέψεις ότι ο Βινς, ο Ντέιβ και η Στέφανι όντως υπάρχουν και ζουν στο Μους-Λούκιτ, δρώντας ανεξάρτητα από την πλοκή του βιβλίου. Η ατμόσφαιρα είναι ταυτόχρονα χιουμοριστική και σκοτεινή, με τις πάντα δυνατές εικόνες του συγγραφέα να γεμίζουν τις μόλις 180 σελίδες του βιβλίου.

single photo Για τον αναγνώστη είναι μία πρόκληση: καλείται να στύψει το μυαλό του και παρακολουθώντας τα στοιχεία να βρει μία ικανοποιητική λύση στην υπόθεση, η οποία, όμως, δεν θα επιβεβαιωθεί ποτέ, ή να αφήσει το μυστήριο να τον παρασύρει ως αυτοσκοπός, παραμερίζοντας την ανάγκη να απαντήσει στα ερωτηματικά του.
Με τα λόγια του ίδιου του συγγραφέα από τον επίλογο του βιβλίου: «Στη συγκεκριμένη υπόθεση, εμένα δεν με ενδιέφερε η λύση, αλλά το μυστήριο. Γιατί το μυστήριο ήταν εκείνο που με έκανε να επιστρέφω στην ιστορία μέρα με τη μέρα. Σκεφτείτε ότι ζούμε μέσα σε έναν ιστό μυστηρίου και ότι απλώς το έχουμε συνηθίσει τόσο πολύ που διαγράψαμε τη λέξη και την αντικαταστήσαμε με μία που μας αρέσει καλύτερα, τη λέξη πραγματικότητα. Από πού ερχόμαστε; Πού πάμε; Δεν ξέρω. Πολλά δόγματα μας διαβεβαιώνουν ότι έχουν τις απαντήσεις, αλλά οι περισσότεροι από μας έχουμε την υποψία πως όλα αυτά ίσως δεν παρά μία μικρή κομπίνα για να γεμίζει ο δίσκος. Στο μεταξύ είναι σαν να παίζουμε ψυχαναγκαστικά μπάλα όσο διαρκεί η ελεύθερη πτώση μας από το Κάπου στο Δεν Έχω Ιδέα Πού. Είναι τρέλα να μπορείς να ζεις με αυτό χωρίς να τρελαίνεσαι, αλλά είναι και ωραίο. Γράφω για να ανακαλύψω τι πιστεύω κι αυτό που ανακάλυψα με το Παιδί από το Κολοράντο είναι πως ενδέχεται να είναι η ομορφιά του μυστηρίου αυτό που μας επιτρέπει να διατηρούμε τα λογικά μας για όσο πιλοτάρουμε το εύθραυστο σαρκίο μας μέσα σε αυτόν τον κόσμο που είναι ένας αγώνας καταστροφής. Πάντα θα θέλουμε να μάθουμε τι έγινε με το Παιδί από το Κολοράντο, αλλά ίσως είναι προτιμότερο το θέλω απ' το ξέρω."

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Bell.

κείμενο_φωτογραφίες | λιάνα_τσαβδαρίδου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου