R

e

j

e

c

t

e

d

I

d

e

a

s

image

Ελπίδα, έννοια ανακυκλώσιμη

Landfill Harmonic

Το νερό καλύπτει το 70% του πλανήτη και μέσα σ’ αυτό υπάρχει ένα μόνο Τρίγωνο των Βερμούδων.

Για το υπόλοιπο 30 όμως η πλάση επιφύλαξε πολλά τέτοια στεριανά τρίγωνα. Μέρη χωρίς πυξίδα, χαρτογραφημένα και ταυτόχρονα ανύπαρκτα, χωρίς κοινωνικές συντεταγμένες. Μέρη που δεν θα αναρωτηθείς πότε πώς βρέθηκες γιατί απλά γεννήθηκες εκεί, αναζητώντας μάταια το Μίτο της Αριάδνης που θα σε βγάλει από έναν κόσμο που δεν επέλεξες να ζεις.

Ένα τέτοιο μέρος, ηλιόλουστο μα τόσο σκοτεινό είναι κι η πόλη Cateura της Παραγουάης, ένα μέρος απωθητικό, του οποίου τη μοίρα δεν όρισε ο Θεός αλλά ο άνθρωπος. Μια πόλη που παρά το καθολικό της δόγμα, έμαθε να πιστεύει πως δεν υπάρχει μόνο ο Ένας αλλά κι ένας άλλος, κατώτερος θεός στον οποίο ανήκουν. Η Φτωχή των Φτωχών Cateura, η απένταρη απέραντη χωματερή της χώρας, ο τόπος που το τέλος της ζωής ενός αντικειμένου για τους άλλους, τους «προνομιούχους», είναι η αρχή της δικής τους ζωής. Κάθε ήλιος που ανατέλλει, δύσοσμος. Κάθε ημέρα του ημερολογίου που σκίζεται ζωντανεύει πλάι στις φτωχογειτονιές της 1.500 τόνους απορριμμάτων και σκοτώνει 1.500 παιδικά όνειρα. Την ώρα που οι κάτοικοι της γειτονικής πρωτεύουσας Ασουνσιόν βουτάνε στην μπανιέρα τους, η Cateura βουτάει στη θάλασσα των σκουπιδιών της, ψαρεύοντας ανακυκλώσιμα «λαβράκια» για λίγα γκουαράνι.

Μια πόλη σκόπιμα ξεχασμένη από τις ένοχες συνειδήσεις όσων με το στανιό την καταδίκασαν; Όχι πια! Η Cateura παίρνει σήμερα την αναίμακτη εκδίκησή της απ’ όσες μύτες χαμογελούν στις πλάτες της, με μόνα όπλα την αξιοπρέπεια, τις νότες κι ένα σπινθηροβόλο νεανικό βλέμμα. Μη μπορώντας άλλο ν’ αντικρίζει τα γανωμένα από την τόση σκουριά παιδικά μάτια, ο ντόπιος δάσκαλος Favio Chavez αποφάσισε να τους μάθει μουσική. Συνειδητοποίησε όμως ότι οι εθελοντές ήταν πολύ περισσότεροι από τα όργανα και τα χρήματα που υπήρχαν. Τη λύση την έδωσε με τη βοήθεια του «βασιλιά» ρακοσυλλέκτη Cola, αποδεικνύοντας ότι η θεωρία της μετενσάρκωσης δεν εφαρμόζεται μόνο στους ανθρώπους αλλά και στα αντικείμενα. Βαρέλια πετρελαίων, σωλήνες ύδρευσης, πόδια τραπεζιών και πιρούνια αλλάζουνε ταυτότητα και γίνονται βιολιά, τσέλο, τρομπέτες και φλάουτα.

Το αποτέλεσμα; Η «Ανακυκλορχήστα», η πιο περίεργη, αιρετική κι αξιοθαύμαστη συμφωνική ορχήστρα του πλανήτη, βγαλμένη από έναν άλλον επίγειο κι απρόσιτο πλανήτη. Με όνομα τόσο επαναστατικό όσο κι η ιδέα της : “Landfill Harmonic”, λογοπαίζοντας με τις λέξεις landfill (=υγειονομική ταφή) και philharmonic (=φιλαρμονική), η ορχήστρα έτυχε απρόσμενης αποδοχής και γνωρίζει τεράστια επιτυχία με παραστάσεις ανά την υφήλιο… Από την κλειδαρότρυπα της ζωής στο κλειδί της ευτυχίας κι απ’ το κελί της εξαθλίωσης στην ελευθερία. Η μουσική είναι το χαμόγελο της ψυχής …κι η ελπίδα ανακυκλώσιμη.

Κι εδώ είναι οι ιστορίες τους, χωρίς λόγια πλέον:

single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo single photo

Πηγή