R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Μαθήματα τζαζ με το μαστίγιο

Βλέποντας το Whiplash

Ο 19χρονος Άντριου σπουδάζει σε μία μουσική σχολή στο Μανχάταν.

Φιλοδοξεί να γίνει ο καλύτερος τζαζ ντράμερ της εποχής του και να μείνει στην ιστορία. Στη σχολή έρχεται σε επαφή με τον διαβόητο μαέστρο Φλέτσερ, ο οποίος με ακρότητες τον φτάνει στα όρια των δυνατοτήτων του, με σκοπό να εκμεταλλευτεί το χάρισμα του στο έπακρο.

Ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης της ταινίας, Damien Chazelle, σύστησε αρχικά την ιδέα του ως μία ταινία μικρού μήκους στο Φεστιβάλ Sundance, από όπου και απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Και φαίνεται τελικά πως αυτές οι κριτικές τον ώθησαν να εξελίξει το πρότζεκτ του σε μια ταινία μεγάλου μήκους.

Η ταινία είναι μία μονομαχία: Παρουσιάζει την σύγκρουση δύο εμμονικών προσωπικοτήτων, από τη μία του μαθητή με το ακατέργαστο ταλέντο, την φιλοδοξία να γίνει ο νέος Buddy Rich και την πλήρη έλλειψη προσωπικής ζωής και από την άλλη του δασκάλου με τις αμφιβόλου ηθικής μεθόδους, που τον ανακαλύπτει και γίνεται ο μέντορας του. Σκοπός του αυταρχικού μαέστρου καθ' όλη την διάρκεια της ταινίας είναι να κάνει τον Άντριου να ανακαλύψει το ταλέντο του και να το εξελίξει, όχι επιβραβεύοντάς τον και δίνοντάς του κίνητρο για να συνεχίσει, αλλά με το να τον εξωθήσει στα άκρα. Και το καταφέρνει με το να τον υποτιμά, να τον εξοργίζει, να τον ταπεινώνει. Χαρακτηριστικά αναφέρει το εξής: There are no two words in the English language more harmful than "Good Job". Δεν το λες και παιδαγωγική μέθοδο και πράγματι ο Άντριου κάποια στιγμή σηκώνει ανάστημα και ξεσπά.

Ο Chazelle πιάνει την κάμερα με μαεστρία και λιτότητα. Τα πλάνα του σε καθηλώνουν έτσι όπως είναι τοποθετημένα δίπλα στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών, κάνοντας τον θεατή να μπαίνει στην ψυχοσύνθεσή τους και να ζει την ένταση των στιγμών. Ελάχιστες είναι οι σκηνές που δεν σε κάνουν να κάθεσαι στην άκρη της καρέκλας σου, όχι τόσο επειδή αναρωτιέσαι για την συνέχεια της ταινίας, αλλά επειδή ζεις κι εσύ την ψυχολογική βία που υφίσταται ο Άντριου. Η σκηνή στην οποία ο νεαρός μουσικός βυθίζει τα ματωμένα από την προσπάθεια χέρια του στα παγάκια για να μπορέσει να συνεχίσει είναι απλά εκπληκτική.

Δύο υπέροχες ερμηνείες συνοδεύουν την πετυχημένη σκηνοθεσία του -μόνο- 29 ετών Chazelle. Στο ρόλο του μαέστρου ο ασύλληπτος J.K. Simmons που με την ερμηνεία του σου προκαλεί ταραχή- σίγουρα δεν θα ήθελες να τον έχεις δάσκαλο. Στην άλλη μεριά της ζυγαριάς βρίσκεται ο Milles Teller, ο οποίος έχει εξελιχθεί σε έναν πολλά υποσχόμενο νεαρό ηθοποιό, που όχι μόνο ενσαρκώνει με επιτυχία τον χαρακτήρα του, αλλά παίζει και ντραμς! To trivia εδώ είναι πως όντως ο Teller διέθετε ένα μουσικό παρελθόν, αλλά για τις ανάγκες των γυρισμάτων χρειάστηκε να μάθει να παίζει τύμπανα από την αρχή, για να μπορέσει να βγάλει το τελικό σόλο στο κομμάτι “Caravan”, του Duke Ellington. Η χημεία του πρωταγωνιστικού διδύμου είναι πρωτοφανής και αξιοσημείωτη και σίγουρα χωρίς αυτούς το φιλμ δεν θα ήταν ούτε κατά διάνοια τόσο καλή.

single photo Η ταινία έχει πέντε υποψηφιότητες για Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων και αυτές της Καλύτερης Ταινίας, Καλύτερου Σεναρίου και Καλύτερης Ερμηνείας Β' Ανδρικού Ρόλου, την οποία ο Simmons έχει στο τσεπάκι του. Αποτελεί μία περίπτωση στην οποία ο σύγχρονος ανεξάρτητος κινηματογράφος θαυματουργεί και είναι ένα από τα must see της φετινής χρονιάς.
Καλή προβολή!

κείμενο | λιάνα_τσαβδαρίδου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου