R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

«.3.»: Το πρώτο φιλί μιας ψυχαναγκαστικής

Tο OCD, οι εμμονές και η μοναξιά σε μία ταινία μικρού μήκους για την αποδοχή.

Το «.3.» είναι μια ταινία που θέμα της έχει την αποδοχή του εαυτού μας όποιος και να είναι αυτός με όσους δαίμονες και αν κρύβει.

Το OCD , γνωστό και ως Ιδεοψυχαναγκαστική Διαταραχή, είναι μια αφορμή για να εστιάσουμε στο φαινόμενο της προσαρμογής οποιασδήποτε μορφής διαφορετικότητας σε ένα καθημερινό και «συνηθισμένο» ή αλλιώς «νορμάλ» κοινωνικό πλαίσιο. Αυτό που περήφανα υποστηρίζει ότι το αποδέχεται, αγνοώντας το γεγονός ότι η βαθύτερη ανάγκη του «μαύρου προβάτου» είναι να αποδεχτεί το ίδιο τη μαυρίλα του και να μάθει να ζει με αυτή, χωρίς να τη θεωρεί κατάρα. «Όταν μου είπε για το σενάριο η Εύη ενθουσιάστηκα, κι αυτό γιατί ήταν μια διαφορετική προσέγγιση του πρώτου φιλιού. Ταυτίζομαι με τη διαφορετικότητα που νιώθει η Ρίτα και το ότι δεν μπορεί να αποδεχτεί τον εαυτό της. Πιστεύω πως όλοι λίγο πολύ έτσι νιώθουμε», λέει η Αφροδίτη, σκηνοθέτις της ταινίας.

single photo Με λίγα λόγια, το μαύρο πρόβατο δεν έχει ανάγκη το άσπρο, εξάλλου έχει ήδη «καεί από τον ήλιο», εξού και το χρωματάκι του. Το OCD ως πάθηση μπορεί να αντικατοπτρίσει όλα τα παραπάνω x100, γιατί εδώ μιλάμε για εμμονές! Ο χαρακτήρας της Ρίτας θα μπορούσε να είναι αυτός της ομοφυλόφιλης, της υπέρβαρης, της μετανάστριας, της οροθετικής κλπ…

«Ένα δυνατό σενάριο ήταν αρκετό για να καταλάβω με τι έχω να κάνω, ότι έπρεπε να εμπιστευτώ τη δύναμη της εικόνας. Και τελικά δεν έπεσα έξω, πίστεψα στην ταινία "3" επειδή πίστεψα στους ανθρώπους που είχα γύρω μου και όλοι μαζί αποτελέσαμε τους δημιουργούς για να αφηγηθούμε αυτήν την ιδιαίτερη ιστορία», δηλώνει η Μελίνα , διευθύντρια Φωτογραφίας.

Στην ταινία βλέπουμε την πρωταγωνίστρια μόνη. Παγιδευμένη σε μια γκρίζα καθημερινότητα που κυλά ρυθμικά, κουρδισμένη στη συχνότητα του 3. Το 3 προφανώς και δε συμβολίζει την Αγία Τριάδα (χιουμοράκι)! Είναι αυτό που είναι πάνω απο το 1 και το 2, πάνω δηλαδή από τη μοναξιά μα και από τη συντροφικότητα. Επιπλέον, η Ρίτα ζει στο δικό της κόσμο, σε μία κοινωνία στην οποία είναι μόνη της επί 3 φορές. Μπορεί να έχει μάθει να ζει μ’ αυτό, όμως δεν μπορεί να δεχτεί πως κάποιος άλλος την αποδέχεται όταν η ίδια ζει ακόμα «κάτω» από το δαίμονα της. Κάτι τέτοιο μπορεί να την κάνει όντως «τρελή», όπως μάλιστα την αποκαλεί και ο φίλος του πρωταγωνιστή στην ταινία. Η μοναξιά της είναι φυγή ή καταδίκη; Στα μάτια μου πάντως, η Ρίτα είναι αγωνίστρια. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που δεν μπαίνω καν στην διαδικασία να το σκεφτώ.

single photo «Το σενάριο ήταν αληθινό και προτότυπο. Μπορεί να αγγίξει πολλούς ανθρώπους... εξάλλου όλοι μας έχουμε εμμονές..», μου είπε γελώντας η Χρυσάνθη, σκριπτ και βοηθός παραγωγής. «Χαίρομαι που είμαι και εγώ ένα κομμάτι αυτής της ταινίας γιατί εκτός από την απίστευτη εμπειρία να συνεργαστώ με το δυνατό αυτό team, είδα πόσο δύσκολο είναι να αποδεχτεί κανείς το διαφορετικό. Είτε τον εαυτό του είτε τους άλλους. Φυσικά, αισθάνθηκα πολύ περήφανη και έκπληκτη βλέποντας την ανταπόκριση του κοινού κατά τη διάρκεια της προώθησης της ταινίας»

«Όλοι θέλαμε το καλύτερο αποτέλεσμα σαν ομάδα. Βλέποντας την ταινία στην τελική προβολή με έπιασε νευρικό γέλιο! Είναι φανταστικό το συναίσθημα να βλέπεις την ταινία και παράλληλα να θυμάσαι κάθε στιγμή που πέρασες στο γύρισμα... Αστείες άρα γελάς ή και δύσκολες άρα ανταμείβονται οι κόποι σου», λέει η Ίλμα, παραγωγός της ταινίας.

Οι συντελεστές της ταινίας, που είναι όλοι πρωτοετείς στο Τμήμα Κινηματογράφου, έδωσαν όλη τους την ενέργεια σε αυτή και πίστεψαν στο σενάριο από την πρώτη στιγμή, όπως και οι ηθοποιοί, που επιλέχτηκαν μετά από δύο πολύωρες οντισιόν. Η ομάδα παραγωγής «HEart ATTACK FILMS», ιδρυτής της οποίας είμαι εγώ (γεια σας, είμαι η Εύη!) ψάχνει συνεχώς νέους συνεργάτες και μέλη με όρεξη και ανοιχτό μυαλό.

single photo Σκηνοθεσία/Οπερατέρ: Αφροδίτη Παρδαλογιάννη
Σενάριο/ Sound design/ Μοντάζ/ Ηχοληψία/ Βοηθός Δ. Φωτογραφίας : Εύη Μίνου
Δ.Φωτογραφίας/Οπερατέρ: Μελίνα Λουκανίδου
Παραγωγός : Ίλμα Τυρμπετάρι
Σκριπτ/ Βοηθός Παραγωγής : Χρυσάνθη Χασιώτη

κείμενο | εύη_μίνου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου