R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Ο Θου Βου της καρδιάς μας.

Καλοί μου άαααανθρωποοοιιιιιιιιιιιι…

Το γέλιο του, το πηγαίο ταλέντο του και προπάντων η ανθρωπιά του ήταν τα στοιχεία που κυρίως χαρακτήριζαν την προσωπικότητα του Θανάση Βέγγου.

Μεγάλωσε γενιές και γενιές και το μόνο σίγουρο είναι ότι τα έργα που άφησε πίσω του θα αποτελέσουν παρακαταθήκη και για τις επόμενες. Ήταν ένας απλός άνθρωπος, που τα βραβεία και οι τιμητικές διακρίσεις δεν τον άγγιζαν ούτε ήταν αυτοσκοπός του.

«‘Ειλικρινά, δεν πιστεύω ότι έκανα πάρα πολύ σπουδαία πράγματα στην καριέρα μου. Για ένα πράγμα όμως σας διαβεβαιώ. Ότι στη γαλέρα της ζωής μου τράβηξα άγριο κουπί.»

single photo Αγωνίστηκε σκληρά στη ζωή του και για να καταφέρει να παίξει μεγάλους ρόλους, πέρασε από σαράντα κύματα. Ήταν το παιδί για όλες τις δουλειές, ο άνθρωπος για τα θελήματα όλων. Στην αρχή της καριέρας του εκτός από τους μικρούς ρόλους που έπαιρνε, ασκούσε και καθήκοντα φροντιστή, σκούπιζε το στούντιο, έστηνε σκηνικά, έψηνε καφέδες και απαντούσε στα τηλέφωνα. Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι ήρθαν αρκετά αργότερα και δεν άργησε να μας κερδίσει με το χιούμορ και το ταλέντο του. Μπήκε στις καρδιές μας και δεν έφυγε ποτέ. Η εκφραστικότητά του, το αστείρευτο γέλιο του και η αέναη κίνησή του ήταν βασικά χαρακτηριστικά του καλού μας ανθρώπου. Η συμμετοχή του σε ρόλους που ενσάρκωνε το μέσο άνθρωπο τον έκανε προσιτό και αγαπητό στο κοινό του.

«Ήθελα να είμαι δουλευταράς. Να δουλεύω με ταχύτητες μεγάλες.»

Τα χρόνια πέρασαν και ο Θανάσης Βέγγος εδραιώθηκε στο χώρο του κινηματογράφου και της τηλεόρασης με σταθερά βήματα αλλά και πολλά χιλιόμετρα. Μετά την τελευταία του κινηματογραφική συμμετοχή το 2009 απείχε από το καλλιτεχνικό στερέωμα λόγω προβλημάτων υγείας. Το Μάιο του 2011 λίγες μέρες πριν κλείσει τα 84 του χρόνια έκλεισε τα μάτια του για πάντα.

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από μια συνέντευξη που παραχώρησε και έδωσε την δικιά του ερμηνεία για την έννοια της ευτυχίας.

single photo «Έπρεπε να γεράσω, αγόρι μου, για να μάθω τι είναι ευτυχία. Τελικά ευτυχία είναι ένα ζευγάρι χέρια, δύο χέρια… Αυτά που θα σε αγκαλιάσουν, θα σε κρατήσουν, θα σε κοιμήσουν, θα σε περιποιηθούν, θα σου μαγειρέψουν, θα σε χαϊδέψουν και στο τέλος θα σου κλείσουν τα μάτια. Τα πολλά χέρια απλά σε κατσιάζουν… Χάσιμο χρόνου. Θα το δεις κι εσύ όσο μεγαλώνεις…»