R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

The Simpsons – Ένα ηθογραφικό αριστούργημα

Χρόνια τους πολλά και ευχαριστούμε...

Υπάρχουν σημαντικές στιγμές στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Υπάρχει ας πούμε η χρήση της φωτιάς, ο τροχός, η ανάπτυξη των επιστημών, η φιλοσοφία, το ουίσκι, το golden burger, τα έξτρα τυρογαριδάκια. Το πρόβλημα είναι πως διαχρονικά η διαπίστωση της σπουδαιότητας μιας ανακάλυψης, ενός επιτεύγματος ή οποιασδήποτε άλλης διαδικασίας που εξύψωσε τελικά τον άνθρωπο, χρειάζεται χρόνο. Ο χρόνος λένε είναι ο κριτής. Και οι Simpsons, αυτή η μεσοαστική οικογένεια των κίτρινων ανθρώπων, άντεξε στον χρόνο και συνεχίζει να φιλοξενείται τηλεοπτικά και όχι μόνο για περίπου ένα τέταρτο του αιώνα. Παρόλα αυτά οι ήρωες της σειράς δεν έχουν γεράσει ούτε ένα δευτερόλεπτο…

single photo Υπό ένα δικό μου παραληρητικό πρίσμα, οι Simpsons είναι κάτι αντίστοιχο των σχεδίων στη σπηλιά Altamira. Εξίσου απλά, αβίαστα και πρωτότυπα εκφράζουν ό, τι θα έβλεπε κάποιος αντικειμενικός παρατηρητής της σύγχρονης αστικής κοινωνίας μας. Όταν ο παλαιολιθικός άνθρωπος άραζε στη προστασία της σπηλιάς του, ζωγράφιζε τους βίσωνες και τα άλλα ζωντανά που είχε δει ή είχε φανταστεί. Ο μεσοαστικός άνθρωπος την αράζει στο σπιτάκι του και μέσω των Simpsons προσεγγίζει από την αρχή θέματα και καταστάσεις που έχει δει ή έχει φανταστεί. Με την σπουδαία αισθητική διαφορά βέβαια της κίνησης και της ομιλίας. Αν δεν είναι αυτό πρόοδος του ανθρώπινου γένους, τότε τι είναι;

Μετά είναι ο Όμηρος. Σκέφτομαι πως είναι πολύ βολικό τελικά πως οι Simpsons δεν γερνούν και συνεπώς δεν πεθαίνουν, γιατί ποιος θα μπορούσε να χωρέσει σε έναν επικήδειο όσα έχει πει, έχει κάνει κι έχει σκεφτεί ο Όμηρος; Αυτήν την δωρικότητα των κινήσεων, την αιώνια ραθυμία και την τρυφηλότητα σε συνδυασμό με την αφοσίωση στη γυναίκα του, την αφοπλιστική αδυναμία στα παιδιά του και την αναζήτηση της ευκαιρίας να κάνει κάποτε κάτι που να του χαρίσει την συνολική αποδοχή της πόλης του, του ηρωικού Springfield. Μια πόλη που χωράει όλων των ειδών τις αντιθέσεις και παρόλα αυτά βρίσκει τον τρόπο να επιβιώνει και να προοδεύει. Πλούσιοι και φτωχοί, ενάρετοι και έκφυλοι, γάτες και σκυλιά, όλοι έχουν δικαίωμα σε μια ικανοποιητική και κυρίως αστεία ζωή.

Βέβαια οι Φωσκολιάδες είναι πιο βολικές φαίνεται, ευδοκιμούν περισσότερο στη χώρα μας. Κλάμα θέλουμε και λόγους να αγανακτούμε. Ίσως είναι το αντιαμερικάνικο αίσθημα μιας μετεμφυλιακής σύγχυσης που εκφράζει μια μερίδα του κοινού, ίσως είναι ο πουριτανισμός που προκαλεί έναν πολυδαίδαλο μηχανισμό αμηχανίας απέναντι σε οτιδήποτε ξενόφερτο, ίσως είναι που ακόμη οποιοδήποτε animation νομίζουμε πως προορίζεται για μωρά. Καλώς ή κακώς όμως οι Simpsons αποτελούν μια de profundis ηθογράφηση της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, της μεσοαστικής τάξης, της χώρας μας συμπεριλαμβανομένης. Αν ο άγιος Παπαδιαμάντης σκιαγράφησε με τον πιο γοητευτικό τρόπο της ζωή των Ελλήνων, ο Matt Groening έχει καταφέρει να μας χαρίσει ένα μνημείο της ενδιαφέρουσας και απροσδιόριστης ζωής μιας οικογένειας που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι η δική μας. Χρόνια μας πολλά.

single photo
“Bart, with $10,000, we'd be millionaires! We could buy all kinds of useful things like...love!” -Homer Simpson.

κείμενο | αλέξανδρος_κόγκας
επιμέλεια | ιάκωβος_καγκελίδης+κωνσταντία_μαζαράκη