R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Βλέποντας το “Miss Violence”

Η αλήθεια πίσω από την πόρτα

Μία επταμελής οικογένεια γιορτάζει τα γενέθλια ενός μέλους της, της Αγγελικής, που κλείνει τα έντεκα.

Ολόκληρη η οικογένεια είναι λευκοντυμένη και χαμογελαστή, η Αγγελική έχει μόλις σβήσει τα κεράκια της και ετοιμάζονται να βγουν όλοι μαζί φωτογραφίες, ενθύμια αυτής της χαρούμενης μέρας. Τότε η Αγγελική πηδά από το μπαλκόνι. Τι ήταν αυτό που ώθησε το παιδί να αυτοκτονήσει; Αυτό το ερώτημα ερευνά η κοινωνική πρόνοια λίγο καιρό μετά το θλιβερό γεγονός.

single photo H ταινία του Αλέξανδρου Αβρανά, "Miss Violence", κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας και Πρώτου Ανδρικού Ρόλου στο φεστιβάλ Βενετίας. Και δικαίως. Πρόκειται για μία ταινία η οποία από την πρώτη σκηνή σε αναγκάζει να σταθείς στην άκρη της θέσης σου, να τρως τα νύχια σου και να αναρωτιέσαι. Και παρόλο που αναρωτιέσαι και βλέπεις σημάδια αρρωστημένης "διαπαιδαγώγησης" από τον ηγέτη-παππού-πατέρα της οικογένειας, δεν μπορείς να καταλάβεις ακριβώς τι συμβαίνει. Διαρκώς αναρωτιέσαι ποια είναι ακριβώς η ισορροπία μέσα στην οικογένεια.

Το σενάριo τρυπά τον εγκέφαλό σου με ερωτηματικά, τα οποία λύνονται τόσο σταδιακά που σχεδόν δεν το καταλαβαίνεις. Η σκηνοθεσία είναι εξαιρετική, βάζοντας τους ηθοποιούς να κοιτούν ευθεία στην κάμερα με χαμένο, απλανές βλέμμα και μπερδεύοντας σκόπιμα τον θεατή. Τα πλάνα του Αβρανά είναι κοντινά, το σκηνικό του λιτό και ζοφερό. Αποφεύγει τα βαριά μηνύματα, αλλά αντίθετα χρησιμοποιεί τους υπαινιγμούς συμβολικά. Διαθέτει ένα εκπληκτικό καστ, από το οποίο ξεχωρίζει ο Θέμης Πάνου, με ένα ήρεμο βλέμμα που κρύβει πίσω του τη φρίκη, η Ελένη Ρουσινού, που πότε κλαίει, πότε γελάει με τρελαμένο ύφος και η Σίσσυ Τουμάση, στο πρόσωπο της οποίας δεν διαγράφεται κανένα συναίσθημα.

Η βία πλανάται στην ατμόσφαιρα, αλλά φαίνεται ελάχιστες φορές, δείχνοντας με οδυνηρό αλλά απόλυτα ρεαλιστικό τρόπο τη σκοτεινή πραγματικότητα που επικρατεί πίσω από την κλειστή πόρτα ενός φαινομενικά ευτυχισμένου σπιτιού. Η ιδέα της οικογένειας και ιδιαίτερα της -αγίας- ελληνικής σπάει σε χίλια κομμάτια όταν ο θεατής ανακαλύπτει για ποιο λόγο το 11χρονο κορίτσι πήδηξε από το μπαλκόνι τη μέρα των γενεθλίων της.

single photo Το φιλμ όμως δεν στέκεται στην ελληνική πραγματικότητα. Θίγει θέματα παγκόσμιας εμβέλειας για μία συγκαλυμμένη οικογενειακή βία, που όλοι υποψιάζονται, όλοι θέλουν να κοιτάξουν από την κλειδαρότρυπα και να ανακαλύψουν την αλήθεια, αλλά κανένας δεν τολμά. Και ο θεατής βρίσκεται ακριβώς σε αυτή τη θέση, σαν κάποιος να του κρατά το κεφάλι μπροστά από την πόρτα αναγκάζοντάς τον να δει από την χαραμάδα, χωρίς να μπορεί να κλείσει τα μάτια του μπροστά στη φρίκη, ούτε για μια στιγμή.

Ξεκινώντας η ταινία μπορεί να θυμίσει τον "Κυνόδοντα", μία ταινία παρόμοιας θεματολογίας που ωστόσο δίνει στην οικογενειακή βία διαστάσεις επιστημονικής φαντασίας, καταλήγοντας κάθε άλλο παρά πραγματική. Το "Miss Violence" όμως ποντάρει στον αγνό τρόμο που προκαλούν οι αρρωστημένες πράξεις ενός φαινομενικά στοργικού οικογενειάρχη, στο "Αυτά γίνονται και στην πραγματικότητα" που μένει εν τέλει στον θεατή.

single photo

κείμενο | λιάνα_τσαβδαρίδου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου