R

e

j

e

c

t

e

d

c

i

n

e

m

a

image

Στη σκιά της 'Λάμψης'

Στιγμές από τα παρασκήνια του απόλυτου θρίλερ

Στο σημερινό άρθρο, αναμετριούνται δύο αρχέγονα ανθρώπινα ένστικτα. Ο φόβος συναντά την περιέργεια, τη μανία της κλειδαρότρυπας.

Το απόλυτο ψυχολογικό θρίλερ «Η Λάμψη» του γεμάτου σκηνοθετικά γαλόνια Stanley Kubrick και του πιο ψυχωμένου βλέμματος του Χόλυγουντ, αυτού του Jack Nicholson. Το κινηματογραφικό αριστούργημα που από το 1980 αποτελεί το άπιαστο χρυσόμαλλο δέρας κάθε μελλοντικού επίδοξου σκηνοθέτη ταινιών τρόμου. Η ταινία πρόκληση κάθε εκκολαπτόμενου παλικαρά έφηβου που θέλει να τεστάρει το level αντρίλας του. Η θαρραλέα απόφαση της home-alone θεοσκότεινης προβολής, το γράπωμα της δεξιάς παλάμης στο κάλυμμα του καναπέ και η εσωτερική φωνή της συνείδησης που ψιθύριζε στο αυτί «Όχι! Όσο κι αν σφίγγεσαι πρέπει να το τελειώσεις, αλλιώς θα περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου παρέα με μια μάσκαρα».

«Τα κατάλληλα πρόσωπα στις κατάλληλες σκηνές με την κατάλληλη μουσική. Από το αιματοβαμμένο “REDRUM” και το σταμάτημα της καρδιάς στο “Heeere’s Johnny!” κι από το σαλεμένο βλέμμα του αγοριού στα φεγγαροπρόσωπα δίδυμα κοριτσάκια με το πελώριο μέτωπο. Κι όμως, στο υποβλητικό σκηνικό του ξενοδοχείου “The Overlook Hotel” τα χαμόγελα πίσω από τις κάμερες δεν θυμίζουν σε τίποτα τον εφιάλτη που απλώνεται πάνω στο φακό. Ο Stanley Kubrick ήταν πάρα πολύ προσεκτικός, έχοντας ως κύριο μέλημα να διαφυλάξει την αθωότητα και την ψυχική ηρεμία των παιδιών της ταινίας. Πολλές από τις σκηνές όπου οι αντιδράσεις των παιδιών φάνηκαν με το μοντάζ ως αποτέλεσμα μιας ψυχοβγαλτικής εικόνας, το ερέθισμα ήταν στην πραγματικότητα κάτι απλοϊκό, έτσι που τα παιδιά δεν είχαν επίγνωση της παράνοιας, της οποίας ήταν συντελεστές. Κι όλο αυτό το κλίμα πέρασε σε όλη την ομάδα, τόσο που αν κάποιος έβλεπε μόνο τις εικόνες από τα παρασκήνια, θα έλεγε ότι πρόκειται για κάποια παρωδία.

Το πιο αξιοθαύμαστο όμως, αυτό που κάνει την ταινία ανεπανάληπτη, είναι ότι παρόλη την παρεϊστικη ατμόσφαιρα, τα γέλια και τις ήσυχες κούπες του καφέ στις «καρέκλες σκηνοθέτη», ο τρόμος που αφήνει η θύμηση της ταινίας δεν αποδομείται ούτε κατ’ ελάχιστο από τη χαλαρότητα των παρασκηνίων. Ότι το εφιαλτικό πέπλο μυστηρίου και τα ουρλιαχτά έχουν ποτίσει το σκηνικό, τους καθρέφτες και την πορτοκαλί μοκέτα πάνω στην οποία ο Jack διαβάζει ήρεμος την εφημερίδα του στο διάλειμμα του…

Πηγή