R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Ο Μεγάλος Θεατράνθρωπος Κάρολος Κουν

Ο ‘ιδρυτής’ του Ελληνικού Θεάτρου

"Μόνος φέρω φορτίο βαρύ
ξανοίχτηκα μόνος, μόνος στέκω.
Στράτα ακολουθώ μα πού οδεύω
δε… γνωρίζω. ( Κάρολος Κουν)"

Αυτοί που ακούν αυτό το όνομα, το συνδέουν με το σεβασμό και τη συγκίνηση. Ο Κάρολος Κουν δεν είναι απλά ένας άνθρωπος του θεάτρου, είναι Ο Άνθρωπος του θεάτρου, είναι αυτός που δημιούργησε το θέατρο και ίδρυσε τις σχολές θεάτρου, είναι αυτός που έβγαλε τους μεγαλύτερους ηθοποιούς, που έδωσε στο θέατρο την αξία και το νόημα που του πρέπουν. Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

single photo

ΤΟ ΠΡΩΤΟ «ΒΑΠΤΙΣΜΑ» ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Οι σπουδές του ξεκίνησαν στην αμερικανική Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης. Από εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψει και στον θεατρικό όμιλο Robert College Ρlayers Οfficers, ως γραμματέας αρχικά και έπειτα λάμβανε μέρος ως ηθοποιός στις θεατρικές παραστάσεις. Μετά την αποφοίτησή του έφυγε στη Σορβόννη για να σπουδάσει αισθητική. Με το πέρας των σπουδών του εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, δούλεψε στο Κολέγιο Αθηνών ως καθηγητής αγγλικών, αλλά ταυτόχρονα οργάνωνε και τις θεατρικές παραστάσεις του κολεγίου βασισμένες σε σκετς που έγραφε ο ίδιος. Το μικρόβιο που υπήρχε μέσα του από τη μικρή του ηλικία άρχισε να ξαναφουντώνει.

single photo

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΑ

Το πρώτο πνευματικό του παιδί ήταν η Λαϊκή Σκηνή. Το 1933 μαζί με τον Γιάννη Τσαρούχη και τον δημοσιογράφο Διονύσιο Δεβάρη σε ένα εγκαταλελειμμένο καμαρίνι του Δημοτικού Θεάτρου θα κάνουν την αρχή του θιάσου τους. Η πρώτη τους παράσταση θα ανέβει το 1934. Οι ηθοποιοί τοποθετούνται στη σκηνή σύμφωνα με τις αγιογραφίες του Φώτη Κόντογλου και ο φωτισμός τους μοιάζει με το φως των κεριών. Λίγα χρόνια αργότερα και μέσα στο σκοτάδι της Κατοχής, ο Κουν ανάβει το δικό του λίχνο τέχνης, αφού δημιουργεί το 1942 το Θέατρο Τέχνης. Ο στόχος του ήταν να φτιάξει ένα «σπίτι» για μια μεγάλη οικογένεια -τους ηθοποιούς του- η οποία θα έχει το θέατρο ως αρχή που θα διέπει ολόκληρη τη ζωή τους. Και τα καταφέρνει αφού μετά από μια σύντομη διακοπή λόγω οικονομικών δυσχερειών, το Θέατρο Τέχνης κάνει μια πορεία ανοδική, ανεβάζει πολύ σημαντικά έργα, γνωρίζει στο κοινό σπουδαίους Έλληνες και ξένους συγγραφείς, βγάζει μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς και συνεχίζει ακόμα και σήμερα να προσφέρει στον κόσμο της τέχνης και του θεάτρου.

single photo

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ

Ο Κουν όλα τα χρόνια της ζωής του τα αφιέρωσε στο Θέατρο. Έζησε με αυτό, μέσα σε αυτό και για αυτό. Δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του να κάνει οτιδήποτε άλλο. Και εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και ενώ το Θέατρο τέχνης βρίσκεται στην ακμή του ο Κάρολος Κουν πεθαίνει αφήνοντας όμως μια τεράστια κληρονομιά, όχι μόνο σε αυτούς που έζησαν την οικογένεια του Θεάτρου Τέχνης αλλά και σε όλους εμάς που το αγαπάμε.

ΤΙ ΕΧΕΙ ΠΕΙ Ο ΚΟΥΝ

Για το Θέατρο Τέχνης:

«Αποφασίσαμε να ιδρύσουμε το Θέατρο Τέχνης από την ανάγκη της δημιουργίας ενός θεάτρου συνόλου. Μια ομάδα που θα 'χε μάθει να σκέφτεται και να εργάζεται με ψυχική και οργανική ενότητα. Μια ομάδα ειδικά εκπαιδευμένη κι υποταγμένη σε μια νέα διδασκαλία θεατρικής έκφρασης που θα διαμορφωνόταν μέσα στο χρόνο για να εξυπηρετήσει, όσο γίνεται καλύτερα, έργα θεατρικά, αποκαλυπτικά και για τους ερμηνευτές και για το κοινό. Η δημιουργία ενός θεάτρου έξω από το εμπορικό κύκλωμα, ενός θεάτρου αδέσμευτου από επιχειρηματία, απαλλαγμένο από βεντετισμούς, ανένδοτο σε καλλιτεχνικούς συμβιβασμούς.»

single photo

Για το θέατρο:

«Η αφετηρία και η βάση του θεάτρου, όπως και κάθε μορφής τέχνης, είναι η ποίηση και η μαγεία. Αν λείψουν αυτά, δεν υπάρχει θέατρο…» «Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.»

κείμενο | δήμητρα λαμπροπούλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης