R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Βλέποντας το "HAIL, CAESAR!"

Μια κωμωδία για την βιομηχανία του σινεμά

Πήγα και εγώ να δω λοιπόν την περιβόητη αυτή ταινία, χωρίς να έχω ακούσει τα καλύτερα και έχοντας δει κριτικούς να ξεμαλλιάζονται για το κατά πόσο είναι μια επιτυχημένη προσπάθεια των Κοέν να κάνουν κωμωδία μετά απο πολλά χρόνια. Η άποψή μου... θα μπορούσε να είναι και καλύτερη.

single photo Οι αδερφοί Κοέν, εξίσου μισητοί και λατρευτοί από το κινηματογραφικό κοινό, προσπαθούν να ξεκολλήσουν από το είδος που τους έχει καθηλώσει στην μνήμη μας, και μας παρουσιάζουν μια ‘’σατιρική’’ ιστορία για το χάος του σινεμά αλλά και το πόσο πρέπει να γουστάρει κανείς αυτή την δουλειά για να επιβιώσει από τα δόντια της. Το σενάριο ακολουθεί έναν παραγωγό μεγάλου στούντιο, την δεκαετία του πενήντα. Η πλοκή είναι γεμάτη εμπόδια και sub plots που μετά από ένα σημείο χάνουν την ισχύ τους, όπως και τα plot twist που όσο απρόβλεπτα και αν είναι δεν σε εντυπωσιάζουν. Πάραυτα, σεναριακά μιλώντας, υπάρχουν πολλά επιτυχημένα τεχνάσματα και υποπλοκές που εντείνουν την πλοκή και την εσωτερική σύγκρουση του πρωταγωνιστή.

Έχουμε λοιπόν, μια απαγωγή, μια εγκυμοσύνη, μια κακή αντικατάσταση ρόλου, μια συμμορία κουμουνιστών, μια πρόταση για safe και ήρεμη δουλειά στον πρωταγωνιστή μας, δύο δίδυμες ρεπόρτερ του κίτρινου τύπου, έναν Channing Tatum να μας θυμίζει ότι μπορεί να κάνει τα πάντα και άλλα πολλά χαώδη στοιχεία. Βλέπουμε λοιπόν το χάος να οπτικοποιείται μόνο μέσα από την πλοκή, και δυστυχώς όχι με την σκηνοθεσία και το μοντάζ, δυνατά όπλα των Κοέν που κατ’εμέ δεν χρησιμοποίησαν σωστά αυτή την φορά.

single photo

Η πλοκή χωρίζεται από πολλές υποενότητες που στην αρχή της ταινίας είναι πολλά υποσχόμενες και σε κρατάνε μέχρι την μέση. Ενδιαφέρουσα είναι και η αυτοαναφορικότητα του κινηματογραφικού έργου. Με το πέρασμα των κινηματογραφικών λεπτών, όμως, οι σύνδεσμοι μεταξύ σκηνών γίνονται κουραστικοί και η ταινία κάνει ‘’κοιλιά’’ κάτι που σπάνια λέω για κινηματογραφικό έργο, και θα σας παρότρυνα να μην πάτε στην βραδινή προβολή και ειδικά αν είστε άυπνοι.

Όμως, μερικά έξυπνα αστεία, ο Τζορτζ Κλούνει να μας θυμίζει το χιούμορ του αλλά και το πόσο έχει γεράσει και μία απολαυστική Σκάρλετ Γιόχανσον που θα ήθελα να δω παραπάνω για πρώτη φορά στην ζωή μου, σε καθηλώνουν στην θέση σου και τελικά δεν φεύγεις στο διάλειμμα. Ναι καλά ακούσατε, η Σκάρλετ για πρώτη φορά στην ζωή της δεν παίζει την αδιάφορη χαζογκόμενα, αλλά μια, πολυγαμική ηθοποιό, δυναμική, ντίβα και ‘’αντράκι’’ με Τεξανή προφορά που μένει έγκυος από έναν σκηνοθέτη του στούντιο...μάλλον.

single photo

Η ταινία μπορεί να θεωρηθεί κλασικό παράδειγμα ματαιόδοξης επιθυμίας για εμπορική επιτυχία. Οι Κοέν είναι σαν να πήραν ένα μάτσο πασίγνωστους ηθοποιούς (Μπρόλιν, Φάινς, Τάτουμ, Γιοχανσον, Κλουνει κλπ) μια μέτρια πλοκή για να τους χωρέσει όλους και έτσι το αποτέλεσμα καταντάει ειρωνικό έως και θρασύτατο. Πώς γίνεται να ειρωνεύεσαι την κινηματογραφική βιομηχανία, την αξιοκρατία, την εμπορευματοποίηση της τέχνης ,τις ίντριγκες, παλιά σκάνδαλα κλπ και εσύ ο ίδιος να κάνεις μια τέτοια ταινία? Ναι, κύριοι Κοέν, ξέρουμε την επιρροή σας στην βιομηχανία ναι ναι ξέρουμε και ότι έχετε χρήματα. Τέτοιοι σκηνοθέτες θα θυμίζουν στους συναδέλφους τους ότι τα λεφτά μπορούν να εξαγοράσουν την τεχνη-και το κοινο- αλλά και ότι ο Ευρωπαίος κινηματογράφος θα είναι πάντα πιο καλλιτεχνικός ενώ εκείνο το μικρό ρεύμα avant grande Αμερικάνων σκηνοθετών, έχει αρχίσει να πεθαίνει. Έτσι και αλλιώς, ποτέ δεν τους συμπάθησα ... αλλά θα αφήσω την οργή μου απ’έξω από το άρθρο αυτό γιατί δεν μου φταίτε και σε κάτι!

single photo

Η ταινία, όπως και να έχει, δεν είναι κακή. Έχει το πακέτο για να κατατεθεί στην κατηγορία ‘’Ταινία για να περάσει η ώρα’’... είναι και αυτή μια κατηγορία που δεν μπορούμε να καταδικάσουμε. Σε καμία περίπτωση μην δώσετε λεφτά να την δείτε στο σινεμά. Νοικιάστε την από το συνοικιακό σας βίντεο κλαμπ -"μην κατεβάζεις ρε ούγκανε" – κάντε ποπ κόρν και καλέστε παρέα.

κείμενο | εύη μίνου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου