R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Έλλη Λαμπέτη

Το εκφραστικότερο “Σ’ αγαπώ” στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου

Γνώρισα το θέατρο μέσω της απόρριψης, τον έρωτα μέσα απ' την απώλεια και την οικογένεια μέσα απ’ τον θάνατο.

Δύο φορές έδωσα οντισιόν στα δεκάξι μου. Μια στο Εθνικό θέατρο και μια στη σχολή της Κοτοπούλη. Με απέρριψαν και στις δύο. Τελικά με δέχτηκε η Κοτοπούλη κι έτσι, ξεκίνησα. Όταν με ρώτησε γιατί θέλω να γίνω ηθοποιός της είπα πως πολύ απλά, αυτό ονειρευόμουν από μικρή. Τώρα, τον λόγο ακριβώς δεν τον ήξερα, όμως πολύ σύντομα κατάλαβα το γιατί. Το θέατρο, ήταν η θρησκεία μου. Μια θρησκεία ανώτερη από κάθε τι στη ζωή μου, στην οποία αφοσιώθηκα με απεριόριστη ευλάβεια και προσήλωση. Μπορεί να ασχολούμουν ένα μήνα με το πώς ακριβώς θα σβήσω ένα κερί σε μια συγκεκριμένη σκηνή ή πώς θα σηκωθώ από το έδαφος χωρίς να χρησιμοποιήσω τα χέρια μου. Μπορεί να περνούσα μέρες ολόκληρες μαθαίνοντας μια μικρή κίνηση του χεριού μου, όμως αυτό είναι το ελάχιστο τίμημα που έπρεπε να πληρώσω.

single photo

Μόνο για δύο ανθρώπους απομακρύνθηκα από τον δικό μου Θεό. Και δε θα το μετάνιωνα ποτέ.

Κάπως έτσι ξεκινάει και η ιστορία μου με τον Θ.Σ. Τον ποιητή μου. Ο Θ.Σ. ήταν μουσικός, ποιητής και διπλωμάτης. Στον πόλεμο είχε έρθει στην Αθήνα από την Γαλλία όπου έμενε. Μεγάλος, παντρεμένος, με παιδί. Όλα αυτά εμένα δε με απασχόλησαν στιγμή. Το μοναδικό πράγμα που ήθελα είναι να είμαι μαζί του. Έτσι κι έμεινα για περίπου δύο χρόνια. Όταν όμως τελείωσε ο πόλεμος και μου ζήτησε να τον ακολουθήσω στη Γαλλία, δίστασα. Ίσως να με επηρέασε η επίσκεψη που έκανα στη δασκάλα μου, την κυρία Κοτοπούλη πριν φύγω που με αντιμετώπισε με απόλυτη απάθεια και αυστηρότητα κάνοντάς με να συνειδητοποιήσω τι χάνω. Ίσως απλώς δεν ήμουν έτοιμη. Όπως και να ‘χει πάντως, τον Θ.Σ. δεν τον αποχωρίστηκα ποτέ πραγματικά, ούτε και τον ξέχασα. Μόνο πόνεσα όταν μου επιστράφηκαν τα αμέτρητα γράμματα που του ‘στελνα στη Γαλλία, σφραγισμένα. Ποτέ δε μου ‘πε «Σ' αγαπώ». Μόνο «σ' ευχαριστώ που υπάρχεις». Τώρα πια τον καταλαβαίνω που δε διάβασε τα γράμματά μου. Τον καταλαβαίνω που δε θέλησε ποτέ ξανά να με δει. Αργότερα εγώ θα μάθω πως η γυναίκα του αυτοκτόνησε με γκάζι στο σπίτι τους και πως ο ίδιος αποφάσισε να γίνει μοναχός και να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σ' ένα μοναστήρι της Ιταλίας.

single photo

Έπειτα ήρθε ο Αλέκος. Αυτό το παιδί... Ο Αλέκος ήταν ηθοποιός, άγνωστος τότε και μικρότερός μου. Συνήθιζε να με περιμένει μετά από κάθε παράσταση και να μεταφέρει θαυμασμό προς το πρόσωπό μου. Με λάτρευε. Ευτυχώς όμως, αντιλήφθηκε πως δεν υπήρχε μέλλον ανάμεσά μας κι έφυγε πρώτος εκείνος.

Μαζί του ονειρεύτηκα να φτιάξω οικογένεια όταν ο Θ.Σ. πλέον φαινόταν πως δεν πρόκειται να επιστρέψει. Στην πραγματικότητα, ο Αλέκος αποτέλεσε την προσωπική μου συναισθηματική κρεμάστρα. Είναι αλήθεια, πως τον αντιμετώπιζα σαν τον εραστή όσο ο πραγματικός μου άντρας έλειπε και η απογοήτευσή μου μεγάλωνε.

single photo

Έφυγε, λοιπόν ο Αλέκος, αλλά επέστρεψε ο Μάριος από την Αμερική. Με τον Μάριο ήμασταν χρόνια φίλοι και συνεργάτες. Μου ζήτησε να τον παντρευτώ πριν φύγει και φυσικά αρνήθηκα. Ήμουν στην πλέον ακατάλληλη στιγμή για γάμους. Δε με ξέχασε όμως. Αλληλογραφούσαμε συνεχώς κι όταν γύρισε με την ανανεωμένη πρότασή του, έγινε αυτή τη φορά δεκτή.

single photo

Ο γάμος μας, θα λήξει με τη γέννηση ενός νέου έρωτα. Με τον Τάκη, -κατά κόσμο Δημήτρη Χορν- γνωριζόμαστε από την δεύτερη οντισιόν μου στην Κοτοπούλη. Συντέλεσε στην αρχική απόρριψή μου, μιας και ήταν μέλος της κριτικής επιτροπής. Απεχθανόμασταν ο ένας τον άλλον. Ανάμεσά μας υπήρχε μίσος, το οποίο πήγαζε ίσως από τον θαυμασμό. Ο έρωτάς μας θα γεννηθεί στην Αίγυπτο, όπου βρισκόμασταν για μια παράσταση που -για φαντάσου!- είχε σκηνοθετήσει ο άντρας μου, ο Μάριος. Όταν γύρισα πίσω, εκείνος γνώριζε ήδη. Χωρίσαμε και πέρασα με τον Τάκη εφτά όμορφα χρόνια. Τρωγόμασταν σαν τον σκύλο με τη γάτα και ποθούσαμε ο ένας τον άλλον βαθιά. Ο Τάκης ζητούσε τη δόξα και την καταξίωση. Εγώ ήθελα, όσο περνούσε ο καιρός, μια φυσιολογική ζωή, μια οικογένεια. Όταν έμεινα έγκυος ο Τάκης δε θέλησε να το κρατήσουμε. Μου είπε πως υπάρχει ήδη ένα παιδί μες το σπίτι να φροντίζω. Το έριξα χωρίς να του το πω. Με βρήκε στο νοσοκομείο όπου έπαθα αιμορραγία κατά την έκτρωση. Δεν παντρευτήκαμε ποτέ.

Ο δεύτερος και στερνός μου γάμος έγινε με τον Φρέντ. Ο Φρέντ ήταν συγγραφέας από την Αμερική. Ήρεμος, γλυκός, είχε ήδη παντρευτεί, είχε κάνει δύο παιδιά και είχε χωρίσει. Αναζητούσε ό,τι κι εγώ. Ένα ήσυχο λιμάνι. Μοναδικό διάλειμμα αποτέλεσε ο Κωστάκης, ο οποίος φανερά με χρησιμοποίησε ξεκινώντας μαζί μου ένα ειδύλλιο ενώ ήταν ήδη παντρεμένος, ώστε να ανελιχθεί και να καταξιωθεί στον κόσμο του θεάματος. Δε φταίει όμως σε τίποτα. Έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε ώστε να πετύχει τον στόχο του.

single photo

Έτσι επέτρεψε ο Φρέντ στη ζωή μου και ο δεύτερος άνθρωπος εξαιτίας του ο οποίου αποσύρθηκα από το θέατρο: Η Λίζα. Η Λίζα ήταν ο καρπός ενός παράνομου έρωτα, τον οποίο μου έδωσαν οι γονείς του να φροντίζω προσωρινά. Βέβαια, ουδέν μονιμότερο εκ του προσωρινού κι η Λίζα έμεινε τέσσερα ολόκληρα χρόνια μαζί μου. Προσπάθησα να κάνω υιοθεσία, να δώσω ένα καλύτερο μέλλον στο παιδί. Το δικαστήριο αρνήθηκε κι εγώ έπαιξα στο θέατρο τον "Κύκλο με την κιμωλία".

Σ' αυτήν τη μικρή εξομολόγηση της ζωής μου, τελευταίο άφησα το πιο πονεμένο κομμάτι μου. Την οικογένειά μου. Με τα αδέλφια μου, μας ένωνε η τέχνη και ο θάνατος. Ο δίδυμος αδελφός μου ενώ περνούσε φυματίωση όταν ξεκίνησα την καριέρα μου στο θέατρο, μου υποσχέθηκε να με δει να πρωταγωνιστώ. Με είδε λοιπόν στον πρώτο μου πρωταγωνιστικό ρόλο, την "Χάννελε", κι έπειτα μας άφησε. Έπειτα μας άφησε με τον πιο άδικο τρόπο η μάνα μου. Με μια σφαίρα που πέρασε μέσα απ’ το παράθυρο ενώ έραβε κατά την διάρκεια του εμφυλίου. Με τις 5 αδελφές μου περάσαμε την ίδια αρρώστια: Την κακιά. Μόνο η Αντιγονούλα την ξεπέρασε και μου στάθηκε μέχρι να φύγω κι εγώ.

single photo

Αφού πέρασα καρκίνο του μαστού, έπειτα από μια δεκαετία περίπου, ξαναδοκιμάστηκα. Έχασα τη μια μου φωνητική χορδή σε μια μετάσταση που είχα, όμως αυτό δε με σταμάτησε από το να ρίξω την προσωπική μου αυλαία στο θέατρο. Έπαιξα την κωφάλαλη Σάρα. Τελευταία μου παράσταση και τελευταία μου λόγια, "(Είμαστε) Παιδιά ενός κατώτερου θεού."

«Υπάρχουν μέσα μου ο άνθρωπος και η καλλιτέχνης. Μερικές φορές είναι δύο καλοί φίλοι. Άλλες φορές είναι δύο κακοί αντίπαλοι. Πάντα, όμως, στο τέλος, το τι θα κάνει η Λαμπέτη το αποφασίζουν μαζί.»



Έτσι έζησα. Έτσι έφυγα.

κείμενο | νίκη ζερβού
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου