R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Δημήτρης Χορν

'Δεν αρκεί να θέλεις κάτι. Πρέπει να είσαι και έτοιμος να παλέψεις γι' αυτό'

Σεμνός, αριστοκρατικός, χαρισματικός, γοητευτικός, γνήσιος μποέμης μιας άλλη εποχής, ήταν ο "Τάκης" που αγάπησαν οι άνθρωποι του θεάτρου και όχι μόνο. Γιος του θεατρικού συγγραφέα Παντελή Χορν, σπούδασε στη Δραματική Σχολή Βασιλικού Θεάτρου (σημερινό Εθνικό), όπου έκανε το ντεμπούτο του το 1940 στην οπερέτα του Στράους "Η νυχτερίδα". Μετά εμφανίστηκε στο θέατρο "Ρεξ" της Μαρίκας Κοτοπούλη ως πρωταγωνιστής σε έργα όπως είναι "ο πρωτευουσιάνος", "αλάτι και πιπέρι", "η κυρία με τις καμέλιες". Το 1944 έκανε δικό του θίασο μαζί με την Μαίρη Αρώνη και αργότερα με την Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με τον θίασο της Μελίνας Μερκούρη και ύστερα για τα επόμενα πέντε χρόνια επέστρεψε στο Βασιλικό Θέατρο. Το 1951 αναχώρησε για την Αμερική και την Αγγλία, όπου έμεινε 2 χρόνια με σκοπό να δει την εξέλιξη του θεάτρου.

single photo

"Δεν αρκεί να θέλεις κάτι. Πρέπει να είσαι και έτοιμος να παλέψεις γι' αυτό."

Το 1953 γνωρίζει την Έλλη Λαμπέτη. Από την αρχική τους αντιπάθεια γεννιέται ένας θυελλώδης έρωτας και μαζί γράφουν από τις πιο λαμπερές σελίδες στην υποκριτική τέχνη. Οι δρόμοι τους χώρισαν οριστικά επτά χρόνια μετά για λόγους που κανένας από τους δύο δεν αποκάλυψε και δεν ξανασυναντηθήκαν ποτέ ούτε στο θεατρικό σανίδι. Αργότερα θα δηλώσει "Η Έλλη δεν ήταν η γυναίκα της ζωής μου." Ήταν πλασμένος από κείνα τα υλικά που φτιάχνονται τα όνειρα, με στυλ, αέρα, φινέτσα και λάμψη. Ακόμη και η Εντίθ Πιαφ τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα, όταν τον είδε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 1946. Ακολούθησαν πολλές επιστολές προς εκείνον δείγμα του παθιασμένου, αλλά ανεκπλήρωτου έρωτά της.

single photo

Είχε μια αφοπλιστική, ειλικρινή ανασφάλεια και έλεγε πως "ποτέ δεν έκαψα να πιστεύω ότι ήταν λάθος μου να γίνω ηθοποιός". Παρά τις ιδιοτροπίες του, ο συνδυασμός του ταλέντου του με τη γοητεία και την πηγαία διάθεση αυτοσαρκασμού, τον ανέδειξε ως έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς. Είχε το χάρισμα να ταιριάζει παντού, θαρρείς πως ήταν κάπου ανάμεσα στον Φάουστ του "Αλίμονο σους νέους" και στον Κλέωνα του "Μια ζωή την έχουμε". Άφησε τη δική του σφραγίδα στο ελληνικό θέατρο και κινηματογράφο και έγινε σύμβολο ολόκληρης υποκριτικής γενιάς.

single photo

"Κανένα ελάττωμα δεν μπορεί να σου στερήσει την επιτυχία" (ο ίδιος είχε μυωπία και δεν έβλεπε τους συμπρωταγωνιστές του στο σανίδι).

Μην φοβάσαι το τρακ. Πηγαίνει πάντα εκεί όπου υπάρχει ταλέντο."

Έπαιξε μόλις σε 10 ταινίες, δίνοντας όμως ανεπανάληπτες ερμηνείες, ειδικά στην "Κάλπικη λίρα" (1954) και στο "Μια ζωή την έχουμε" (1955). Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974-1975 και το 1980 ίδρυσε με την σύζυγό του Άννα Γουλανδρή το ίδρυμα "Γουλανδρή-Χορν", σκοπός του οποίου ήταν η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού. Έντονη ήταν και η ραδιοφωνική του παρουσία, ειδικά όταν διάβαζε με σουρεαλιστική ειρωνεία τα φανταστικά γράμματα ακροατών στην εκπομπή "Ο ταχυδρόμος έφτασε". Το 1983 παίρνει την αμετάκλητη απόφαση να απομονωθεί και να βυθιστεί στη σιωπή, στην οποία και παραμένει μέχρι το τέλος της ζωής του. Το 1994 έκανε την εμφάνιση της στο έργο της ζωής του η νόσος του Αλτσχάιμερ, από την οποία ταλαιπωρήθηκε 4 χρόνια. Αλλά η αυλαία έπεσε όταν έχασε την πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο.

single photo

"Δεν είναι κακό να βασανίζεσαι. Κακό είναι να βαριέσαι."

Μετά τον θάνατό του καθιερώθηκε προς τιμήν του το βραβείο "Χορν", το οποίο απονέμεται ετησίως σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου. Αγάπησε τους ανθρώπους και τη ζωή. Αν και έβγαζε αρκετά χρήματα κατάφερνε να ξεμένει διαρκώς γιατί βοηθούσε πάντα τους άλλους. "Γλυκοχαράζει, αλλά δεν σε πειράζει που γέμισε μαράζι η άδεια μου αγκαλιά..."

Καλή σου νύχτα λοιπόν Τάκη. Πάω να κυνηγήσω και εγώ όνειρά μου.
Εξάλλου... μια ζωή την έχουμε.

κείμενο | χάιντι σεραφειμίδου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης