_κινηματογράφος_θέατρο

Ντάνιελ Ντέι-Λιούις

Ο Πρώτος των Ηθοποιών.

"Αν δεν είχα αυτή τη διέξοδο στη ζωή μου, δε θα υπήρχε και πολύς χώρος για μένα στην κοινωνία". Με αυτή του τη δήλωση, ο Ντέι-Λιούις έχει κάνει σαφείς τις προτεραιότητες της ζωής του. Είναι χωρίς καμία αμφιβολία οι ρόλοι του! Όταν πρόκειται για την τέχνη του δεν κάνει εκπτώσεις. Βουτάει στην κυριολεξία στα μύχια της ψυχής κάθε ήρωα που κάθε φορά καλείται να ενσαρκώσει. Είναι ο άνθρωπος που έζησε καθηλωμένος σε αναπηρικό αμαξίδιο προκειμένου να υποδυθεί απαράμιλλα έναν τύπο με κινητικά προβλήματα στο "Αριστερό μου πόδι", που δε δίστασε να ζήσει για μήνες σαν αγρίμι μέσα στο δάσος για να γίνει "Ο τελευταίος των Μοϊκανών" και διάβασε πάνω από εκατό βιβλία για να διεισδύσει σε κάθε μόριο της προσωπικότητας του προέδρου Λίνκολν. Ως εμμονικά τελειομανής δεν υποδύεται απλά τους ρόλους του, στην πραγματικότητα είναι όλοι αυτοί!

Ίσως να ευθύνεται και το γεγονός ότι η τέχνη είναι στα γονίδιά του, καθώς ο πατέρας του ήταν ποιητής και η μητέρα του υπήρξε και εκείνη ηθοποιός. Από τα 14 του κιόλας χρόνια εμφανίζεται στον πρώτο του επίσημο ρόλο στο "Sunday Bloody Sunday". Η ζωή του έπειτα υπήρξε περίεργη και κάποιες φορές ίσως όχι και τόσο κατανοητή. Η απρόβλεπτη και αντισυμβατική του φύση τον οδήγησε μετά το σχολείο να ακολουθήσει καριέρα ξυλουργού! Ευτυχώς εκεί δεν τα κατάφερε και έτσι στράφηκε στην υποκριτική προς όφελος σίγουρα της Έβδομης Τέχνης που του χρωστάει πολλά.

Κάθε ταινία του, κάθε ρόλος του, αποτελεί ερμηνεία πλήρους εμμονής και αφοσίωσης στον κάθε χαρακτήρα, δίνοντας ένα τέλειο αποτέλεσμα που μόνο η σκληρή δουλειά και το απέραντο ταλέντο του Ντέι-Λιούις μπορούν να αποδώσουν. Άλλωστε δεν μπορεί να είναι τυχαίο το γεγονός ότι ως τώρα είναι ο μοναδικός ηθοποιός που απέσπασε 3 Όσκαρ Α΄ Ανδρικού ρόλου. Είναι και το λιγότερο που μπορεί να του προσφέρει ως ελάχιστο φόρο τιμής η βιομηχανία του Χόλλυγουντ.


Αν μάλιστα παρατηρήσει προσεκτικότερα κανείς την πορεία του, θα διαπιστώσει ότι τα χρονικά κενά μεταξύ των ερμηνειών του είναι μεγάλα, καθώς είναι γνωστό ότι κάνει λίγες και επιλεγμένες ταινίες στον κινηματογράφο σε αντίθεση με πολλούς ηθοποιούς της γενιάς του. Μήπως τελικά είναι η επιλεκτικότητά του το κλειδί; Μπορεί. Σε κάθε περίπτωση όμως, δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς το ταλέντο σε έναν ηθοποιό του βεληνεκούς του.

Κατά πολλούς ο Ντέι-Λιούις κρατά σταθερά εδώ και χρόνια τον τίτλο του μεγαλύτερου εν ζωή ηθοποιού. Αρκεί να ρίξει κανείς μια γρήγορη ματιά στις κορυφαίες του στιγμές. Ποιος θα ξεχάσει τη βραχνάδα και τον πόνο της φωνής του στη σκηνή του αποχαιρετισμού στον "Τελευταίο των Μοϊκανών"; Ή το "milkshake" που όλοι θα θυμούνται από την κορυφαία ταινία "Θα χυθεί αίμα" του Πολ Τόμας Άντερσον; Και αυτά αποτελούν μόνο ένα ελάχιστο δείγμα του τι μπορεί να κάνει αυτός ο ογκόλιθος των Όσκαρ. Ακόμη και οι μη οσκαρικοί του ρόλοι υπήρξαν εξίσου εξαιρετικοί. Τόσο που αναρωτιέσαι πόσο ακόμη καλύτερος θα γίνει στην επόμενη του ερμηνεία... Δε νομίζω να υπάρχει ρόλος που να μην μπορεί να παίξει. Είναι εξίσου εύκολο γι' αυτόν να υποδυθεί ιδανικά τόσο έναν περιθωριακό ομοφυλόφιλο όσο και τον επαναστάτη πρόεδρο της Αμερικής. Και είναι εξίσου εύκολο για πολλούς από εμάς πλέον να τον θεωρούμε ως τον καλύτερο της γενιάς του. Η πορεία του άλλωστε, το αποδεικνύει.