R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Μ’ ένα μυαλό μπομπίνα (μέρος πρώτο)

Λαρς Βον Τρίερ, ο επικίνδυνος

-Αχ, σ’ αρέσει ο Τρίερ; Αχ, είναι ο αγαπημένος μου!

Αυτό μου είπε η τότε εικοσιδυάχρονη, μελαχρινή υπάλληλος γνωστού βιντεοκλάμπ,όταν της πήγα στο ταμείο τέσσερις ταινίες του Δανού σκηνοθέτη, που έλαμψε στο μυαλό μου με την κινηματογράφηση και το σενάριο του στο Dogville, την προηγούμενη μέρα.Ήμουν δεκαεπτά χρονών, δέκα χρόνια πριν, και εκείνα τα δύο κρίσιμα έτη του λυκείου, αντί να γεμίζω με αγχώδεις δαχτυλιές τις σελίδες των σχολικών μου βιβλίων, ξεζούμιζα τις ταινίες μεγάλων σκηνοθετών και ήδη είχα φτάσει στο σημείο να αναγνωρίζω το καλό σινεμά από αυτό που σου αλλάζει τον κόσμο και τη σκέψη μια για πάντα.

single photo Οι επισκέψεις στο βιντεοκλάμπ ήταν όλο και συχνότερες τόσο που οι γονείς μου αναγκάστηκαν να προβούν σε μια ομολογουμένως ηλίθια κίνηση, κρύβοντας μου το scart καλώδιο (πράγμα απαραίτητο για να δει κάποιος ταινία στο dvd), ευελπιστώντας να σταματήσω να «σπαταλώ» το χρόνο μου και να ανοίξω κανένα βιβλίο. Η συνέχεια ήταν αναμενόμενη. Αγόρασα νέο καλώδιο (καλύτερο), συνεχίζοντας να μη διαβάζω και το συνέδεα στο dvd τις ώρες που έλειπαν στις δουλειές τους, απολαμβάνοντας την πρώτη μου βαθιά βουτιά στο χώρο του σινεμά.
Δεν ξέρω αν «ευθύνεται» η «Κ», που δούλευε στο κατάστημα και ήμουν αρκετά τσιμπημένος μαζί της έτσι ώστε να έχω έναν ακόμη λόγο να επισκέπτομαι το βιντεοκλάμπ όλο και συχνότερα, πάντως σήμερα ναι, καμαρώνω για το πολύ ενδιαφέρον τότε χόμπι μου και γιατί όχι, μου έχει λείψει αρκετά.

Το αγάπησα το σινεμά. Το λάτρεψα. Έγινα ο σινεφίλ ανάμεσα στους φίλους μου. Μα πιο πολύ είχε κεντρίσει το μυαλό μου, το σινεμά του Κιούμπρικ, του Ταραντίνο, του Κόπολα, του Βέντερς, του Κουστουρίτσα, του Πολάνσκι, του Λαρς Βον Τρίερ. Και εδώ τελεία.

Είναι δύσκολο να είσαι παιδί και να παρακολουθείς (μελετώντας τες κυριολεκτικά), τις ταινίες του Τρίερ. Και πριν βιαστεί να χαρακτηριστεί η έκφρασή μου ως υπεροπτική, σας διαβεβαιώ… ο τύπος είναι ένα άρρωστο θαύμα της φύσης!

Αν έχεις έστω και λίγο μυαλό στο κεφάλι σου, ο Βον Τρίερ είναι επικίνδυνος. Είναι ικανός να αφαιμάξει όλο σου το συναισθηματισμό και να τον οδηγήσει οπουδήποτε το άρρωστο και μπερδεμένο μυαλό του έχει σκοπό. Και λέω άρρωστο και μπερδεμένο, γιατί αυτός ο άνθρωπος πήρε το Χρυσό Φοίνικα για το “Χορεύοντας στο Σκοτάδι”, συνεπήρε τους θεατές κερδίζοντας το Βραβείο Κοινού, επίσης στις Κάννες, για το “Δαμάζοντας τα κύματα” και αφού μας εξόντωσε συναισθηματικά με του Χριστού τα πάθη, που επέβαλε κάθε τόσο στους πρωταγωνιστές του, έφτασε στο σημείο να παρουσιάζει αντίχριστους και ψαλιδισμένες κλειτορίδες λίγα χρόνια αργότερα. Δε θα μιλήσω καν για το Νυμφομάνιακ... τουλάχιστον, όχι ακόμα.

Συνεχίζεται…

κείμενο | δημήτρης_φαργκάνης
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+ιάκωβος_καγκελίδης