R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

s

image

Βλέποντας το Birdman

Στη σκιά και την παράνοια ενός σούπερ ήρωα

Η ταινία ξεκινάει με τον Keaton να αιωρείται κάνοντας γιόγκα. Συνεπώς, καταλαβαίνει κανείς ότι ο σουρεαλισμός και η αισθητική του weird cinema δεν θα λείψει από την ταινία.

Μπαίνεις από νωρίς σε αυτήν τη νοοτροπία. Σουρεαλισμός, με τον Κeaton να αιωρείται και ταυτόχρονα να ακούς ένα σούπερ ρεαλιστικό-νατουραλιστικό μονόλογο που ενεργοποιεί όλες σου τις αισθήσεις από το πρώτο λεπτό.

single photo Το θέμα της ταινίας είναι μάλλον η αυτό-επιβεβαίωση. Βλέπουμε έναν μεσήλικα ηθοποιό που στο παρελθόν είχε μεγάλη καριέρα στο Χόλυγουντ και το όνομα του έχει συνδεθεί με τον Birdman, έναν σούπερ ήρωα που υποδύθηκε πριν από χρόνια και έχει σημαδέψει την καλλιτεχνική του καριέρα. Αποφασίζει, λοιπόν, μετά από χρόνια να δοκιμάσει την τύχη του στην Νέα Υόρκη, ανεβάζοντας μια δικιά του διασκευή θεατρικής παράστασης στο Broadway. Βλέπουμε τον Reggan (M. Κeaton ) να σκηνοθετεί, να γράφει, να ερμηνεύει και να ξεσπά σε εγωιστικά απανωτά παραληρήματα. Μία τελευταία αντικατάσταση ηθοποιού γίνεται αφορμή για περισσότερες εντάσεις και προβλήματα με τους συνεργάτες του, αλλά και με την απεξαρτημένη πια από τα ναρκωτικά, κόρη του, που τον βοηθά στις πρόβες και είναι αυτή που του υπενθυμίζει συνεχώς την εμμονή του με την καριέρα του, τη σχέση του με την κριτική αλλά και τη ματαιοδοξία που τον διακατέχει.

Ο Reggan έχει την ανάγκη να αισθανθεί «καλλιτέχνης» αλλά η αφομοίωση του σούπερ ήρωα από τον εαυτό του καθώς και η «φωνή» που τον ακολουθεί σε κάθε του βήμα, τον κάνει τρωτό και ευάλωτο στο παραμικρό. Το τέλος είναι ανατριχιαστικό, πρωτότυπο και συμβολικό... μην περιμένετε να σας πω παραπάνω!

Το καστ της ταινίας αποτελεί ο γερασμένος πια Michael Keaton, ιδιοφυής επιλογή που στην πραγματικότητα θα μπορούσε κανείς να τον ταυτίσει με τον ρόλο του ως Reggan καθώς ο ίδιος έχει μείνει στο κοινό ως «Μπάτμαν» και ξαφνικά επιστρέφει με μία άκρως καλλιτεχνική ταινία όπως το “Birdman”. Ακολουθεί η νεαρή μα υπερβολικά ταλαντούχα Emma Stone, που σε κάθε της ταινία μας αποδεικνύει ότι μπορεί να παίξει κυριολεκτικά τα πάντα, με το «Βirdman» να αποτελεί μία χειροπιαστή απόδειξη, καθώς ο χαρακτήρας της είναι μυστήριος, πολυδιάστατος και άψογα πλασμένος σεναριακά. Θα δείτε έναν Εdward Norton στο ρόλο του ηθοποιού που υποκρίνεται στην προσωπική του ζωή και μόνο πάνω στην σκηνή μπορεί να είναι ο εαυτός του, αποκτώντας με τα χρόνια μεγάλη φήμη για τη ρεαλιστικότητα των ερμηνειών του.

single photo Ο Norton δίνει υποκριτικό ρεσιτάλ μπερδεύοντας το θεατή συνεχώς όσο αφορά την αλήθεια πίσω από τα λεγόμενα του θρασύ και οριακά προσβλητικού Mike. Από το εγκώμιο μου δε θα λείψει η Naomi Watts, που υποδύεται μια από τις κύριες ηθοποιούς αλλά και την κοπέλα του Mike. Δεν έχετε ξαναδεί την Watts πιο ευάλωτη και εύθραυστη. Το παιδικό της όνειρο να παίξει στο Broadway εξελίσσεται σε εφιάλτη, που ο σκηνοθέτης της ταινίας, A. G. Iñárritu, παρουσιάζει με ευαισθησία και καθόλου υπερβολικό τρόπο .

Μιλώντας για σκηνοθεσία, η βασική παρατήρηση που θα κάνετε είναι ότι το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας είναι γυρισμένο με κάμερα στο χέρι. Η αίσθηση της σύγχυσης και της παράνοιας του Reggan θα περάσει κατευθείαν στους θεατές με αυτή την παραδοσιακή σκηνοθετική άποψη που όμως μόνο λίγοι μπορούν να χειριστούν με δεξιοτεχνία αλλά και καλλιτεχνικό «στόχο».

single photo Το Birdman είναι μια ταινία που μου θύμισε πόσο καλόγουστο και καλλιτεχνικό μπορεί να γίνει το αμερικάνικο σινεμά αν πραγματικά το θέλει. Με τον βραβευμένο με Όσκαρ Μεξικάνο δημιουργό, Alejandro G. Iñárritu, ξαναβλέπουμε στις οθόνες μας μια καθόλου «μασημένη» ταινία, με συμβολισμούς που κάνουν τον ρεαλισμό να μοιάζει ψεύτικος. Η μόνη μου απορία είναι: Γιατί μόνο τέσσερα Όσκαρ;

κείμενο | εύη_μίνου
επιμέλεια | αλέξανδρος_κόγκας+τάσος_θώμογλου