στιγμιότυπα ζωής

«Η ζωή είναι ένα υπέροχο τίποτα» είπε ο Κωνσταντίνος Καυκάσιος με αφορμή το θεατρικό του έργο «Παγκάκι». Τι είναι όμως αυτό το τίποτα;
Είδα τον Μιχάλη (Buba Soso Gabedava) την Φανή (Βασιλική Τσαβδαρίδου) να κάθονται σε αυτό το παγκάκι στο «θέατρο Τ», να κάνουν τίποτα και να μιλάνε για τίποτα. Τους είδα να κάνουν μια μικρή αναπαράσταση του τι εστί ζωή και ανακάλυψα πως το ίδιο τίποτα ζω κι εγώ και όλοι μας καθισμένοι στα δικά μας παγκάκια.

κείμενο | νίκη ζερβού */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Το τίποτα που κάθεται στο παγκάκι

Είμαστε ψυχές που «έρχονται, κάθονται, σηκώνονται, φεύγουν» ασταμάτητα στα παγκάκια τους και κάποιες μόνο φορές μπορεί να καθίσουν και αναρωτηθούν «πού είμαι; Τι είναι εδώ; Ποιος είναι αυτός δίπλα μου;»
Γιατί, οι περισσότεροι άνθρωποι που θα καθίσουν σε ένα παγκάκι δεν κάνουν τίποτα συγκεκριμένο. Δεν το έχουν σχεδιάσει, δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο σκοπό. Κάθονται γιατί κουράστηκαν ή επειδή περιμένουν, κάθονται γιατί δεν έχουν κάποιο καλύτερο τίποτα να κάνουν ή επειδή αισθάνονται την ανάγκη να έρθουν πιο κοντά με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Το τίποτα που κάθεται στο παγκάκι
Το τίποτα που κάθεται στο παγκάκι

Υπάρχει, βέβαια και μια ξεχωριστή κατηγορία ανθρώπων που κάθεται επιστρατεύοντας την παρατηρητικότητά της για να βγάλει αυθαίρετα συμπεράσματα σχετικά με τους υπόλοιπους.
«Αυτός ο άνθρωπος φαίνεται καλοντυμένος» σκέφτονται. «Θα πάει σε ραντεβού». ‘Η «αυτή η γιαγιά έχει σχισμένες παντόφλες και χιλιοφορεμένα ρούχα. Θα περιμένει την ώρα της».
Αν, όμως, όλοι όσοι κάθονται κάνουν τίποτα, αυτοί που κάθονται και παρατηρούν το τίποτα, δεν κάνουν τίποτα εις την δευτέρα;
Όπως και να το σκεφτούμε, όσο και να το φιλοσοφήσουμε είναι μάταιο. Γιατί και η Φανή και ο Μιχάλης που αναγκάστηκαν να καθίσουν σε αυτό το παγκάκι δεν είχαν να μοιραστούν τίποτα το σπουδαίο παρά μόνο στιγμιότυπα της καθημερινότητας ζωής τους/μας.
Τίποτα το σπουδαίο, ή μήπως ό,τι πιο σπουδαίο;

Το τίποτα που κάθεται στο παγκάκι
Το τίποτα που κάθεται στο παγκάκι

Αν το καλοσκεφτούμε οι καθημερινές μας συζητήσεις πάνε κάπως έτσι «σηκώθηκα, έκανα τις δουλειές μου, αντιμετώπισα τα τάδε και δείνα προβλήματα, γύρισα σπίτι ή βγήκα έξω, κοιμήθηκα». Με μικρές εναλλαγές και πολλές λεπτομέρειες, οι ζωές κινούνται γύρω απ’ αυτήν την ρουτίνα μέχρι να έρθει η ώρα να σηκωθούμε απ’ το παγκάκι της ζωής και να πάμε προς διαφορετική απ’ ό,τι συνήθως κατεύθυνση. Κάποιο το λένε μεταθανάτια ζωή, άλλοι κενό, άλλοι ενέργεια. Με μεγάλη αμφιβολία και καμία απολύτως χρηστική για την ζωή ουσία για το ποιος έχει δίκιο, περνάμε τις μέρες μας μέσα στο υπέροχο τίποτα.
Αναπνέουμε, κοιμόμαστε, γελάμε, μυρίζουμε, γευόμαστε, αλληλοεπιδρούμε: Ζούμε.

Δεν κάνουμε κάτι παραπάνω και αυτό είναι που κάνει το τίποτα υπέροχο. Το ποιο τίποτα θα μας επηρεάσει και ποιο όχι, έχει να κάνει μόνο με την δική μας κρίση.
Όπως και αυτό το κείμενο που μιλάει για το τίποτα.

Το τίποτα που κάθεται στο παγκάκι
Το τίποτα που κάθεται στο παγκάκι

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου