Εσείς πήρατε το εισιτήριό σας για την Ταρ;

Όταν όλος ο κόσμος καταστραφεί και γκρεμιστεί, θα υπάρχει ακόμη η Ταρ. Ένα μέρος όπου όλοι θα είναι ευτυχισμένοι. Δεν θα υπάρχει πόνος, ούτε μοναξιά. Μόνο αγάπη.

κείμενο | νίκη ζερβού */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
'Φάντο και  Λις'
'Φάντο και  Λις'

Ο Φάντο και η Λις, όπως και πολλοί άλλοι πήραν τον δρόμο τους για την Ταρ. Η Λις πάνω στο καρότσι που σέρνει ο Φάντο. Δεν μπορεί να περπατήσει. Μόνο επιθυμεί. Ο Φάντο την αγαπάει διαφορετικά απ’ ότι εκείνη και ό,τι κάνει το κάνει για το καλό της. Αυτή του υπενθυμίζει πόσο καλός είναι. Κάποιες φορές την χτυπάει, άλλες την δένει με αλυσίδες για να μην φύγει. Η Λιζ θυμώνει μαζί του, έπειτα τον συγχωρεί και του λέει πόσο μοναδικός είναι γι αυτήν.

Στην σκηνή του “Vis Motrix” παρουσιάζεται το έργο του Φερνάντο Αραμπάλ «Φάντο και Λις» σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Ζήκα. Πρόκειται για ένα έργο γεμάτο συμβολισμούς και ερωτήματα, το οποίο αποτελεί ξεχωριστή εμπειρία για τον κάθε θεατή. Το έργο εντάσσεται στο ρεύμα του θέατρου του παραλόγου. Αυτό σημαίνει πως τα δρώμενα και διάλογοι έχουν ελάχιστη λογική και συνέχεια μεταξύ τους, αφήνοντας τον θεατή να προσκομίσει ό,τι αυτός χρειάζεται. Ο στόχος του έργου δεν είναι σε καμία περίπτωση διδακτικός. Στόχος είναι ο προβληματισμός, η αναζήτηση και οι συζητήσεις που προκύπτουν από την παράσταση. Όλα τα πρόσωπα αντιπροσωπεύουν κάποιες βασικές έννοιες με τις οποίες καταπιάνεται το έργο. Έτσι, βλέπουμε τον Φάντο να σκοτώνει το παιδί που κρύβει μέσα του, να διώχνει την αθωότητά του και να «καλουπώνεται». Βλέπουμε, έπειτα την Λις να παραμένει παιδί, να ελπίζει, να ονειρεύεται και να συγχωρεί. Τέλος, οι άντρες κάτω απ’ την ομπρέλα θα μπορούσαν να συμβολίζουν πολλές έννοιες σχετικές με την εξουσία και τρίπτυχα όπως για παράδειγμα η θρησκεία, ο στρατός και η πολιτική. Το έργο καταπιάνεται με τις «πρώτες ύλες» την ανθρώπινης φύσης, τα βασικά ένστικτα και τις διακλαδώσεις τους, δίνοντας δομή στην αναζήτηση της «Ταρ».

'Φάντο και  Λις'
'Φάντο και  Λις'
'Φάντο και  Λις'

Εκτός απ’ όλα τα πρωτοφανή στοιχεία της, η παράσταση εκπλήσσει για δύο ακόμη λόγους. Αρχικά, ο Πασχάλης Ιγνατιάδης συνθέτει την μουσική και ηχητική ατμόσφαιρα της παράστασης και γίνεται άνθρωπος ορχήστρα. Ντυμένος με άσπρο μανδύα με κέρατα ως μια προσομοίωση του θεού Πάνα, φαίνεται να κινεί τα νήματα του έργου. Είναι στ’ αλήθεια δύσκολο να απορρυθμίσει κανείς όλα τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιεί καθ’ όλη την διάρκεια της παράστασης, όμως το μόνο σίγουρο είναι πως μαγεύει με το ταλέντο και την δεξιοτεχνία του. Έπειτα, στην παράσταση συμμετέχει ο Ιταλός Paolo Gruni, ο οποίος χωρίς να γνωρίζει καθόλου ελληνικά, παίζει χωρίς να γίνεται αντιληπτή παρά μόνο η προφορά του. Ο σκηνοθέτης, θέλησε να ενσωματώσει ένα «ξενικό» στοιχείο στον ρόλο του Τόζο και η προσθήκη του Paolo είναι πραγματικά ταιριαστή με ό,τι αυτός ο ρόλος αντιπροσωπεύει.

Η παράσταση «Φάντο και Λις» μας βοηθάει να εξερευνήσουμε τον κόσμο και τα μυστικά του, να ανακαλύψουμε την Ταρ και να ξεκινήσουμε τον δρόμο μας προς την ευτυχία. Μπορούμε να πάρουμε ό,τι θέλουμε και να σκοτώσουμε ό,τι δεν καταφέραμε να διαφυλάξουμε. Η Ταρ θα μας περιμένει πάντα!

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου