δέκα παραστάσεις που ξεχώρισαν

Δέκα φορές να πεις "να και κάτι που μου ΄δωσε χαρά". Δέκα φορές που άξιζαν το κόπο, για αρκετά λεπτά. Δέκα βραδιές που σε πήραν από το χέρι και σε ταξίδεψαν μακριά.  Άνθρωποι που ΄καναν έρωτα με το αίσθημα, κι όταν τέλειωσαν, σου 'δώσαν φωτιά κι άναψες τσιγάρο. Δέκα φορές που "κόλλησες" εκεί κι όλο έλεγες "χαλάλι"...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου

Γκιακ

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

"Μια μέρα δεν άντεξα, θα ΄σκαγα, ήρθα σπίτι σου. Εγώ σ΄ αγαπάω, δεν μπορώ έτσι. Να μην σε βλέπω, να μην σε ακουμπάω, να μην σε φιλάω."..."Ένα πακέτο τούρκικα τσιγάρα στα ΄δωσα. Να τα καπνίζεις και να με θυμάσαι". .."ήλιε μου, λιμάνι μου, αγάπη μου. Θα σε περιμένω ψυχή μου, άγγελε μου. Να μην στεναχωριέσαι. Σ΄αγαπώ."...Γκιακ. Η εκδίκηση του ανθρώπου, σε άρπαξε από τη καρδιά κι έκανε την παράσταση της Γεωργίας Μαυραγάνη, ξεχωριστή στιγμή της φετινής χρονιάς. Αγρίμι ψυθιριστό στο μικρόφωνο του ανείπωτου. To μπράβο στην πιο "φεύγα" σκηνοθεσία.  Και το αίμα να σου ρέει τις αισθήσεις...




Σπιρτόκουτο

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

Μια ύβρις- σκέτη τελετή. Και η σάτιρα σαρδόνια να σου χαμογελά. Έπαιξες μαζί μου. Με γλέντησες. Και με παρατάς, στο γέλιο και την πίκρα που έχει η ύπαρξη μου. Η ταινία του Γιάννη Οικονομίδη που όλοι ξέρουμε, έγινε παράσταση, με την Σοφία Τσιριγώτη να σου ανοίγει πάνω στο σανίδι-σκηνογραφικά-το μεγαλείο του ταλέντου της. Μα κι έναν θίασο, που πλαισίωνε τον βασικό ήρωα. τον Στάθη Μαυρόπουλο που επέλεξε ένα έργο κι ένα ρόλο-προς τιμήν του- κόντρα στα αναμενόμενα να ερμηνεύσει, να σου αλυχτά την ψυχή. Από τη Λένα Πετροπούλου ως τον Πέτρο Μαλιάρα, με σθένος, ενέργεια και πυρ, το αποτέλεσμα λειτούργησε. Καύλα, εμμονές, σιχτίρια και καψούρα. Γέλασες, ρε; Τώρα μόλις, γέλασες ρε; 




Επτά επί Θήβας

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

"Δίδυμος θάνατος-διπλός καημός"; Όχι! Δεύτερη χρονιά καλοκαιρινού και εισπρακτικού θριάμβου, μετά το πρώτο καλοκαίρι της καλλιτεχνικής αποδοχής. Αυτό το έργο, έδωσε δυναμική "προσώπου"  του Κ.Θ.Β.Ε., πανελληνίως, και στον Γιάννη Στάνκογλου το "ανκόρ" της πιο σημαντικής θεατρικής ερμηνείας του. Από δίπλα, η μουσική του Δημήτρη Θεοχάρη, η ευφυής εργασία του Έντι Λάμε και η ανερχόμενη ηθοποιός Ιώβη Φραγκάτου, να πατάει γερά τη σκηνή, με υψηλές-πλέον-προσδοκίες, στο θεατρικό μέλλον. Αυτή η αγκαλιά-αυτά τα πιατίνια, για τα δύο αδέρφια-πάντα θα λαβώνει τη καρδιά. Μας. 




Άλκηστη

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

Η Κατερίνα Ευαγγελάτου με βαθιά συναισθηματική φόρτιση, έδωσε πυγμή και τροφή για σκέψη το καλοκαίρι του 2017, με την ανάγνωση αυτού του έργου του Ευριπίδη. Ηδονικά λατρεμένη σκηνή, με μουσική υπόκρουση από τον Γιώργο Πούλιο και τη μουσική να αλωνίζει την ψυχή σου και το βλέμμα, με την συνδρομή της Πατρίτσια Απέργη στην κίνηση. Ήταν παράσταση "σκαμμένη". Ήταν παράσταση που την έπαιρνες στο σπίτι σου. Ήταν παράσταση για χίλιες δυο συζητήσεις. Πολιτική πράξη ήταν αυτή η παράσταση. Με πότισμα από όλη την πορεία της Κατερίνας μα και συμβολισμό-παραπομπή στο "Αμφιθέατρο". Έργο για το πως πρέπει να μας αφορούν τα μεγάλα κείμενα, τα καλοκαίρια μας, με φτυάρι στην ουσία. Και όλο και πιο βαθιά. Και μέσα. Κι εντός. 




Ρώσικη Επανάσταση

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

Για τους  γνώστες του θεάτρου, η παράσταση του Τσέζαρις Γκραουζίνις αποτέλεσε σταθμό για την θεατρική Θεσσαλονίκη. Ένα έργο, εκατό χρόνια μετά, "αιώνες μπροστά", σε κατεστημένα και "αρχέτυπα", που κοινή γνώμη, Μ.Μ.Ε. και ειδήμονες, δεν μπόρεσαν να εισχωρήσουν στο μεγαλείο της. Ή δεν το θέλησαν. Ή μήπως καλύτερα...και το φοβήθηκαν. Ναι. Πάντα να φοβάσαι την επανάσταση μέσα από το απλό, μέσα από όποιον την έζησε, μέσα από αυτόν που την έκανε θέατρο. 




Στέλλα, κοιμήσου

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

Θα γυρνάω σαν ταύρος μέσα στο σπίτι Γερακάρη. Πέρα-δώθε. Θα μιλάω λίγο. Μετά, δεν θα μιλάω. Κι όταν ξαναμιλήσω, θα πω χίλια πράγματα με δυο λέξεις. Θα έχω πυγμή και ενέργεια να δονεί και την τελευταία καρέκλα του β' και γ΄άματα εξώστη. Ναι, φίλε. Θα φτάσω ως εκεί ψηλά την ερμηνεία μου. Κι η πτώση, η γύμνια μου, το σώμα που φθάρθηκε στο χρόνο και την ηδονή, θα δίνει ταχυπαλμία στη φλέβα του λαιμού. Ο Γιάννης Οικονομίδης έγραψε, ο θίασος του Εθνικού στην Ε.Μ.Σ. "έγραψε". Και ο Στάθης Σταμουλακάτος "χάραξε". Μαχαίρωσε το είναι σου, με μελάνι από τα "χαμαιτυπεία" σου. 




Φάντο και Λις

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

Παιδιά χαμένα στο κόσμο των μεγάλων. Ο Οδυσσέας Ζήκας, μια νύχτα-ανέλπιστα-στο Vis Motrix, με ένα θίασο νέων ηθοποιών, "έριξε χαστούκι" στα comme il faut θεατρικά στεγανά της μικρής μας πόλης. Με "αρχηγό" τον Γιώργο Γιαννάκη να "σέρνει το κάρο" και τον Πασχάλη Ιγνατιάδη να σε μυεί-"σαλεμένα" μουσικά- στο σύμπαν του Fernando Arrabal, έδωσε το παράδειγμα για το πως πρέπει να κινούνται νέοι άνθρωποι και μικρές ομάδες στην πόλη. 




Festen

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

Αυτό το πάρτι, που δεν θα τέλειωνε εύκολα ετούτη τη χρονιά. Το έργο που απέδωσε τα εύσημα σε ένα βαρυσήμαντο συντελεστή. Τη μουσική του Μάνου Μυλωνάκη. Με τον πιο "αθόρυβο" τρόπο, η μελωδία του "έδειξε" το μεγαλείο μιας θεατρικής συνθήκης-σκέτη εμπειρία. Ο πρωταγωνιστής αυτής, Χρίστος Στυλιανού, μπορεί να καμαρώνει για την σπουδαιότερη ερμηνευτική του στιγμή. Κι έφευγαν οι θεατές και θυμόντουσαν εκείνου το βλέμμα. Μαζί και της "βουβής" Στεφανίας Ζώρα. Με έναν πάντα πολύτιμο σε θίασο Κωνσταντίνο Χατζησάββα. Αχ..να μια επέτειος για καλό θέατρο.  




Μήδεια 

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

"Ό,τι σκοτώσεις, πάντα θα αγαπάς". Ο Δημήτρης Καραντζάς το κατάφερε. "Ο ήλιος και η σελήνη είναι δεμένοι, όπως στους ιερούς πίνακες, των συμβόλων. Είναι εξαιτίας τους που, ο άνθρωπος κατάφερε να δημιουργήσει την έννοια του χρόνου. Είναι εξαιτίας τους που, ο άνθρωπος μπόρεσε να πειστεί για τον ξαναγεννημό. Αφού κάθε ήλιος που πέφτει στο σκοτάδι, ξαναγεννιέται. Το ίδιο και η σελήνη. Όλα τούτα αποτελούν τη Γνώση της Μήδειας. Τώρα η Μήδεια έχει απολέσει τη γνώση, σαν έναν ζωντανό που το αρπάζεις από το βοσκοτόπι του και δεν μπορεί να προσανατολιστεί". Το ημερολόγιο της παράστασης του Δημήτρη Καραντζά που έμελλε να κερδίσει κοινό και κριτικούς, τόσο στη Μικρή Επίδαυρο, όσο και το φθινόπωρο στο θέατρο ΠΟΡΕΙΑ. "Κλαις από τώρα; Περίμενε πρώτα να γεράσεις". Μια θεατρική "όαση" για τρεις άνδρες που ισάξια κέρδισαν το στοίχημα-μαζί με την σκηνοθετική ευφυΐα του τριαντάχρονου οραματιστή της. Μια συνισταμένη άρτιου, κλασσικού και συνάμα προχωρημένου θεάτρου. "Όχι όσον έρωτα ποθώ, μα όσο αντέχω".




"Η δίκη του Κ." 

Αυτές θα ΄χεις να θυμάσαι

Που αποτελεί τη "νίκη του Κ.". Η κίνηση της Σοφίας Πάσχου με έναν καλοδουλεμένο θίασο, το σκηνικό της Ευαγγελίας Θεριανού, μα πάνω από όλα και πρώτα από όλα, η-αδιαμφισβήτητα-σπουδαία ερμηνεία του Μιχάλη Συριόπουλου, καθιστά τη "Δίκη του Κ." την καλύτερη παράσταση της Αθήνας, που θα έπρεπε να δει και το κοινό της Θεσσαλονίκης. Γιατί η εξαίρεση στον κανόνα και μια ερμηνευτική πρωταγωνιστική "πρόταση", στα "ανήλια" συνηθισμένα, είναι που κάνει τη διαφορά.  Ω, ναι! 




...Είναι τόσο λίγα τα πράγματα που αξίζει να χειροκροτάμε, τόσο αδιάκοπα και τόσο δυνατά, σε αυτή τη μικρή ζωή που περνά γοργά... κι αν είναι άυλα-δεν πειράζει. Μπορούν να μένουν στην μνήμη της καρδιάς-κι αν δεν την ξέρεις, αυτά εκεί χωράνε....




κείμενο | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου