_εκθέσεις

Παρέα με τα έργα της Ιωάννας Καζάκη και της Έλενας Τονικίδη στη Ζώγια

'Μικρές Εικαστικές Εκρήξεις'

Η εικονική γραφή, αλλά και η χρήση του εφήμερου υλικού είναι τα χαρακτηριστικά στοιχεία της διπλής έκθεσης, υπό την Οργάνωση της Δρ. Δωροθέα Κοντελετζίδου, με τα έργα της Ιωάννας Καζάκη και της Έλενας Τονικίδη που παρουσιάζεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων για τα 30χρονα της «Ζώγιας», στην οδό Αλεξάνδρου Σβώλου 54. Η έκθεση εντάσσεται στην ενότητα «Μικρές Εικαστικές Εκρήξεις», με εκθέσεις που θα καλύψουν με μοναδικό τρόπο το περιβάλλον του ιστορικού αυτού καλλιτεχνικού καφέ της Θεσσαλονίκης.

Και όσοι δεν περάσατε να τη δείτε, δεν μένουν και τόσες μέρες πια. Η έκθεση θα φιλοζενείται στη Ζώγια μέχρι τις 6 Φεβρουαρίου. Εμείς, ζητήσαμε από τις δύο καλλιτέχνιδες να μας πουν δυο λόγια για τις δημιουργίες τους και τη συμμετοχή τους στην έκθεση.

Ιωάννα Καζάκη

Οι «Υπνοβάτες-ακροβάτες» , είναι μια εικαστική εγκατάσταση που αποτελείται απο έργα γλυπτικής και ζωγραφικής.
Παρουσιάζονται σιλουέτες-σκιές, από ανθρώπινες μορφές κόντρα στο λυκόφως , οι περισσότερες κακοφορμισμένες από τον σύγχρονο τρόπο ζωής. Έργο κοινωνικής κριτικής, σατυρίζει την εικόνα και μια νοσηρή ψυχολογική κατάσταση του σύγχρονου ανθρώπου. Του ανικανοποίητου – καταναλωτικού, σύγχρονου ανθρώπου, που έχει χάσει τις ισορροπίες του , έχει αναπτύξει τον σκιώδη ευαυτό του και ως εκ τούτου παραμορφώσει την εικόνα του.
Ακροβατούσες μορφές, φυλακισμένες στον μικρόκοσμό τους, ανίκανες να αντιληφθούν την πραγματικότητα έξω από αυτόν.
Αναφορά στον σύγχρονο δυτικό άνθρωπο ,ο οποίος έχει χάσει την ουσιαστική επαφή του,(η επαφή του είναι πλασματική και εικονική),
με το γίγνεσθαι του υπόλοιπου πλανήτη και την επικίνδυνη κατάσταση της γής και που ενώ γύρω του όλα καταρρέουν, αυτός ακροβατεί χωρίς να αντιλαμβάνεται τον κίνδυνο ,σαν υπνοβάτης.

Έλενα Τονικίδη

Στην πρόταση της Δωροθέα Κοντελετζίδου για συμμετοχή στον εορτασμό των 30 χρόνων της Ζώγιας με έργα μου, ήταν προφανές ότι θα παρουσιαζόταν μέρος μιας παλαιότερης δουλειάς μου, η απόδοση εικαστικά του θεατρικού έργου “Τρεις υψηλές γυναίκες” του Άλμπι που αφηγείται την ιστορία μιας ζωής.
Έτσι, το έργο του περιγράφεται από εμένα εικαστικά ως η διαδρομή της γυναίκας, η αναζήτηση της ευτυχίας καθ΄οδον με την βελόνα και την ανέμη της… μια μορφή που όλοι γνωρίζουμε αφού στη μεταπολεμική Ελλάδα τα στοιχεία κουβαρίστρες ανέμες, βελόνες συνέθεταν και την πορεία της γυναίκας-μάνας που φροντίζει, μεγαλώνει, αναζητά, προστατεύει, δουλεύει… Είναι, όπως υποδηλώνει η μορφή του θεατρικού έργου, η ιστορία πολλών ζωών και όχι μόνο της πρωταγωνίστριας. Είμαστε πληθυντικός αριθμός. Περιέχουμε διαφορετικούς εαυτούς. (Ο Αλμπι αναφέρει πως δεν είναι ένα έργο συμφιλίωσης ανάμεσα σ΄ αυτόν και την θετή μητέρα του, αλλά φαίνεται να υπονοεί ανάμεσα σε μας και τη ζωή – ζωές- που ζούμε.)
Ένας ιδιαίτερος παραληρισμός με την διαδρομή της Ζώγιας (καθώς δεν ξεχνώ τις συνδέσεις με τους συμβολισμούς λόγω ιδιότητας) που επιμένει να είναι ένας φιλόξενος χώρος που αναζητά μεν το καινούργιο αλλά επιμένει στην παλιά και κλασσική φροντίδα των θαμώνων της ενάντια στην κονσερβοποιημένη αγορά.
Οσο δε για τα ίδια τα έργα ως εικαστικό προιόν, παραθέτω μέρος της ιστορικού τέχνης Δρ.Δωροθέας Κοντελετζίδου από την έκθεση «δη_μήτηρ [...] σχετικά μ΄ εκείνη..» (γκαλερί Φλέμινγκ,2008)
«...Η καλλιτέχνης επιχειρεί και αναγνωρίζει ως εκδήλωση της πραγματικότητας το ίδιο το έργο το οποίο και του επιτρέπει την εγγραφή αλληλένδετων μηχανισμών, τέτοιων ώστε να του επιτρέπεται να ανακαλύψει την εικόνα του κόσμου, με την ευρεία έννοια της λέξης.[....] το πραγματικό γίνεται αναγνωρίσιμο από το υποκείμενο μέσα από την χρήση υλικών που χρησιμοποιεί η καλλιτέχνης για την υλοποίηση και μορφοποίηση της ιδέας. Το μέσον αποτελεί ουσιαστικά την μια και μοναδική πραγματικότητα.
Χρώμα, μικτή τεχνική, κολλάζ, στοιχεία που αντιπροσωπεύουν την αναζήτηση του πραγματικού, την αναβίωση μιας ιστορίας που βασίζεται στις δομές της γνώσης.[...]