_εκθέσεις

Μια εικαστική παρέμβαση που πήραμε μαζί μας

Στη λήξη της έκθεσης ' Εικαστικές Διασταυρώσεις στη Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης ' της Άννης Καλτσίδου (+Rejected Photostory)

Μια έκθεση, η λήξη της οποίας παρατάθηκε δυο φορές, έριξε τελικά την αυλαία της με ένα εντυπωσιακό, αμφίδρομο και συγκινητικό τρόπο.

Οι Εικαστικές Διασταυρώσεις στη Ρωμαϊκή Αγορά της Θεσσαλονίκης χάραξαν μια σημαντική στιγμή στη μνήμη μας, αλλά -ίσως- και στην αιώνια ιστορία του αρχαίου αυτού σημείου της πόλης. Βλέπετε, οι (περισσότερες από) 100 ημέρες αρμονικής συμβίωσης του "χρυσού ποταμιού" και των "προσωπείων" της Άννης Καλτσίδου με τον αρχαιολογικό χώρο δεν είναι λίγες και σίγουρα ο αποχωρισμός ήτανε δύσκολος.

Ωστόσο, η (εξαιρετική) ιδέα να πάρουνε (κυριολεκτικά) οι επισκέπτες κομμάτια του έργου στα σπίτια τους, όχι μόνο άμβλυνε τα συναισθήματα, αλλά -κατά τη γνώμη μου- κατάφερε και κάτι σημαντικότερο: να διαιωνίσει την βασική ιδέα της έκθεσης και να πάει ένα βήμα παραπέρα ένα βασικό σκεπτικό της Μπιενάλε. Η απόδοση των μνημείων και των αρχαιολογικών χώρων στους πολίτες είναι πάντα ένα ζητούμενο. Εδώ όμως, όχι μόνο μας δόθηκε η δυνατότητα να επισκεπτόμαστε τον χώρο για περισσότερους από τρεις μήνες, αλλά μας δόθηκε και ως απτό δώρο ένα κομμάτι της έκθεσης, ένα κομμάτι του "νέου" μνημείου.

Και έτσι μοιάζει να κλείνει και ένας νοητικός κύκλος με έναν πρακτικό τρόπο. Άλλωστε, τα προσωπεία συμβόλιζαν όλες τις γενιές και τις φυλές που έχουν περάσει από τη Ρωμαϊκή Αγορά, όλους εμάς δηλαδή, ενώ το ποτάμι από πηλό και ψευδόχρυσο είναι η ίδια η φθαρτή, αλλά ταυτόχρονα πολύτιμη και αθάνατη φύση μας. Και όλο αυτό, μέσα από μια κατανυκτική περφόρμανς, με πλήθος κόσμου που ζούσε τη στιγμή και τον χώρο. Με τα κομμάτια των στιγμών να είναι πια στο μυαλό και στις εικόνες και τα κομμάτια από το χώρο να έχουν διασπαρθεί κυριολεκτικά σε όλες τις γωνιές της πόλης.

Η έκθεση και το δρώμενο έγιναν στα πλαίσια του Παράλληλου Προγράμματος της 5ης Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης .