Τις γυναίκες τις θέλουμε, ας περιμένουν οι...δήθεν

Σάββατο βράδυ, της ανατροπής. Της ζεστασιάς και της παρέας. Τέτοιο έμελλε να είναι το περασμένο Σάββατο, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Εκεί που έκαναν συναυλία, για πρώτη φορά, οι "Χειμερινοί Κολυμβητές".

Ο ορισμός της αντροπαρέας πάνω στη σκηνή. Η πλατεία του θεάτρου και τα θεωρεία, που λες και δεν ΄κοψαν εισιτήρια, αλλά είχαν ραντεβού απέναντι από το Λευκό Πύργο, να τα πούνε, να τραγουδήσουν, να "χαβαλεδιάσουν". Μουσικοί και θεατές, να γίνουν απρόσκοπτα φίλοι. Κι ένας Μπακιρτζής, ευδιάθετος ως εκεί που δεν παίρνει. Η ζωή είναι στιγμές. Ένα άλμπουμ αποσκευές. Φωτογραφίες που ο Αργύρης Μπακιρτζής έβαλε μπροστά σε ένα προτζέκτορα κι άφησε τη μνήμη να κάνει κουμάντο και παιχνίδι στη βόλτα της ζωής. Τους ανθρώπους, παρόντες και απόντες στα επίγεια, το χιούμορ, τα γέλια πριν μια συναυλία, ένα καλό φαγητό με κρασάκι, τα Χανιά, και τους "περαστικούς" που στιγματίσανε τη ζωή μας. Όλα είναι δρόμος και μουσική...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης
Χειμερινοί Κολυμβητές
Χειμερινοί Κολυμβητές

"Στον Παγασητικό" σάλπαρε η βραδιά με κέφι. Απλά. Δίχως φιοριτούρες και περιτυλίγματα. Με την αλήθεια της καρδιάς. Του ελάχιστου που απλά θέλει να καλοπεράσει.
Σε θάλασσα μελωδίας και χαλαρότητας βουτάνε πάντα οι "Χειμερινοί Κολυμβητές" και τρεις ώρες κύλησαν νεράκι. Με μια ζεστασιά που δεν περιγράφεται-δεν μεταφράζεται σε λέξεις.
Το βάλσαμο ξέρεις να μου το κάνεις επεξήγηση; Εγώ "δεν το ΄χω".
Τραγούδι και κουβέντα, με τον κόσμο-κοινωνό...."χάθηκα" στη συναυλία με μια ορχήστρα αποτελούμενη με μερικούς από τους καλύτερους Έλληνες μουσικούς.
Ο Μπακιρτζής τούτη τη φορά δεν άφησε τη φωνή να αφεθεί "στην αδικία του καλού, το βάσανο του περιφρονημένου έρωτα, τους τραμπουκισμούς της εξουσίας, τον εξευτελισμό του φαντασμένου και τα ρούχα που φοράνε οι γυναίκες στους γάμους". Μια συναυλία ιστορίες.

Χειμερινοί Κολυμβητές
Χειμερινοί Κολυμβητές

Όσο οι ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΙ ΚΟΛΥΜΒΗΤΕΣ τραγουδούσαν θυμήθηκα την ιστορία που είχε πει στο Φώτη Βαλλάτο, ο Μπακιρτζής και γουστάρει συχνά, πολύ συχνά να λέει...

"Πριν από καμιά 15αριά χρόνια, μετά τη δουλειά, ξεκίνησα με το παλιό μου αυτοκίνητο φορτωμένο με λάδια, μέλια και άλλα θασίτικα προϊόντα από την Καβάλα για το σπίτι στη Θεσσαλονίκη. Σταμάτησα για κατούρημα στη λεγόμενη «Πηγή του Αλέξανδρου» κοντά στη Νέα Απολλωνία. Δίπλα υπήρχε ένα καφέ σε λυόμενο με μερικά τραπεζάκια μέσα. Παραπάνω η πηγή και κάτι σαν παιδική χαρά. Άλλο αυτοκίνητο δεν υπήρχε, ούτε παρκαρισμένο ούτε στον δρόμο. Πήγαινε να σουρουπώσει. Χειμώνας. Κατουρούσα σε απόσταση 2-3 μέτρων από το αυτοκίνητο και έτρωγα συγχρόνως ένα μήλο. Αφού τέλειωσα τη δουλειά μου, γύρισα για να συνεχίσω το ταξίδι. Αυτοκίνητο δεν υπήρχε. Αισθάνθηκα πως βρέθηκα σε μια άλλη διάσταση. Δεν ήξερα τι να κάνω. Σκέφθηκα πως μου το κλέψανε. Πήγα να πάρω τηλέφωνο, ήταν κατειλημμένο. Ρώτησα στο καφέ, δεν είχαν καταλάβει τίποτα. Καθόμουν και αναρωτιόμουν τι να έγινε. Μετά από μισή ώρα περνούσε από την αντίθετη κατεύθυνση ένας φορτηγατζής και μου έκανε νόημα, δείχνοντάς μου την άλλη πλευρά του δρόμου. Το αυτοκίνητο είχε κυλήσει διασχίζοντας διαγώνια τον δρόμο και είχε πέσει σε έναν γκρεμό 4-5 μέτρων, σε απόσταση περίπου 80 μέτρων. Το είχα πάρει από έναν κουμπάρο μου 600.000 δραχμές. Για να το φτιάξω πλήρωσα άλλες 200.000".
"Τι αξία έχει το διαμάντι, όταν είναι κάρβουνο η ψυχή, μέσα από τη κόλαση του Δάντη, η πόρτα της φυγής είναι κλειστή"...
Κι ήταν εκείνη η στιγμή, που ο κόσμος τραγουδούσε και δεν ήταν μέσα στην Ε.Μ.Σ.. Είχε μπει σε ένα "Μικρό Καφέ"....
"Συχνάζεις στο "Μικρό καφέ", κι εγώ στη Μυροβόλο, έτσι που όσο κι αν θέλουμε, ποτές δε θα ιδωθούμε.
Μα πού θα πάει ο καιρός κι οι βουρλισμένοι χρόνοι, θε να `ρθει κάποιο σούρουπο, ξανά ν’ ανταμωθούμε"
Κι αυτό το σούρουπο, που θα πάει...θα ξανάρθει σύντομα, όλοι αυτοί, πάλι μαζί να ανταμωθούμε...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλους
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης