Στη συναυλία των Χαΐνηδων, στο club του Μύλου

Ψαρά μακρυά μαλλιά στο ύψος των ώμων, μαύρη κορδέλα στο μέτωπο. Φοράει κόκκινο κιμονό, στα χέρια του κρατάει λύρα. Απ'το στόμα του βγαίνει φωνή όλο γρέζι, που συνοδεύεται από έντονη κρητική προφορά. Και το όνομα αυτού, φυσικά, Δημήτρης Αποστολάκης, ιδρυτικό μέλος του σχήματος των Χαΐνηδων, οι οποίοι μετρούν πλέον πάνω από εικοσαετή μουσική πορεία. Η σύσταση της ομάδας έχει αλλάξει αρκετές φορές ανά τα έτη, όμως, η ενέργεια των τραγουδιών τους έχει μείνει αναλλοίωτη. Μια ενέργεια που δεν καταστρέφεται, παρά αλλάζει μορφή συνεχώς, παρουσιάζοντας διαφορετική πτυχή της κάθε φορά.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου
Χαΐνηδες
Χαΐνηδες

Δύο μέρες πριν τα Χριστούγεννα το Ηράκλειο Κρήτης συναντά τη στολισμένη Θεσσαλονίκη, στο club του Μύλου. Αναρωτιέμαι τι πρόκειται να συναντήσω απόψε.

Μπαίνοντας ακούω “Το Καπηλειό”, σκέφτομαι πως ήρθα πάνω στην ώρα, σαν από θαύμα, και στέκομαι στην πόρτα να απολαύσω το αγαπημένο μου τραγούδι. Ύστερα ακούγεται η βαριά φωνή του Αποστολάκη, έτοιμη να τοποθετήσει κάθε τραγούδι σε αφηγηματικό πλαίσιο. “Καμιά παράδοση δεν μπορεί να επιβιώσει αν δεν παντρευτεί”, λέει. 'Ηχος παραδοσιακός, μεσογειακός, ρεμπέτικος, μακεδονίτικος, μπλουζ. Ένα σύνολο οργάνων και φωνών, που περιλαμβάνει κιθάρα, μπάσο, λαούτο, λύρα, γκάιντα, κλαρίνο, μια ομάδα συντονισμένη, ένας πομπός συναισθημάτων. Όλα σε μια επαναστατική- όπως μαρτυρά το όνομα του συγκροτήματος- πολυφωνική συνάντηση για χάρη της τέχνης, της επιστήμης, του ανθρώπου εν μέσω μίας ακρωτηριασμένης εποχής.

Χαΐνηδες
Χαΐνηδες

“Συνταγές Μαγειρικής”, αφιερωμένες στον άσημο μουσικό της κάθε μέρας, στον άγνωστο, μα αληθινό, καλλιτέχνη της διπλανής πόρτας. “Η μαγεία είναι ιερή”, θα πει ο Αποστολάκης και θα παραδώσει την σκυτάλη στον Δημήτρη Ζαχαριουδάκη, να τραγουδήσει τον “Μάγο” και ο χώρος θα γεμίσει μυστηριακές δονήσεις. Λίγο αργότερα θα μπλέξει στη μουσική του τον Ηράκλειτο. “Πατήρ πάντων ο πόλεμος”, δηλώνει και συνεχίζει λέγοντας πως μια πλαστή ειρήνη προετοιμάζει τον πιο βάρβαρο πόλεμο. Αμέσως ξεκινά το μαχητικό “Τραγούδι του Πολέμου.”

Θέλω ένα πόλεμο να μοιάζει με γιορτή
έστω κι αν είμαι το αρνί για τη θυσία
μόνο με πόλεμο αλλάζεις τη ζωή
και τ’ αποτέλεσμα δεν έχει σημασία.

Χαΐνηδες
Χαΐνηδες

Τα τραγούδια του Αποστολάκη μοιάζουν με μάχη. Παλεύει για κάτι που ξέρει πως δεν μπορεί να κατακτήσει, διασκεδάζει τον πόλεμο με την τέχνη κι ας χάνει. Η μουσική του είναι μια “χαρούμενη θυσία”. Και με κάποιο παράδοξο τρόπο, κάπου ενδιάμεσα στην εκκεντρική του εμφάνιση και τις αινιγματικές διηγήσεις, καταφέρνει να σου μεταδώσει όλα τα πιστεύω και τα συναισθήματά του, μέσα σε μία μόνο συναυλία.

Αργό το ζάλο μου, βαρύ
ήτανε ψεύτικος μπορεί
ο έρωτάς σου
ρωτώ διαβάτες στα στενά
αν είδαν μάτια καστανά
σαν τα δικά σου.



κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + τάσος θώμογλου