Στην συναυλία των Tiger Lillies

Νύχτα της ηρεμίας. Νύχτα της μελωδίας. Νύχτα βουτηγμένη στις αισθήσεις και την αισθητική.
"Οξυγόνο" η συναυλία των Tiger Lillies. Την ανασαίνεις βαθιά, σαν φιάλη οξυγόνου και άξαφνα, ένα βράδυ του Αυγούστου που "καταρρέει" μελαγχολικά, βρίσκεις λόγο μελωδικής νηνεμίας, να αντέξεις την επιστροφή στο κλεινόν άστυ.
Ενέργειες ανθρώπων που γέμισαν το θέατρο Δάσους Θεσσαλονίκης, να απολαύσουν το σκοτεινό, το ασπρόμαυρο, το γλυκόπικρο που έχει η Τέχνη.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
tiger-lillies
tiger-lillies

"Madame Piaf" σε πρώτο πλάνο. Κι όχι μόνο. Τραγούδια "πειραγμένα", τραγούδια-ως επί το πλείστων- χαμηλών τόνων, για ακροατές υψηλών απαιτήσεων.
Ακουστική βραδιά με όχι έντονα "τσιρκοειδή" και "παραστασιολογική" σημαία, αλλά με παιχνιδιάρικη συνθήκη, έδιωξε τα σύννεφα μιας περίεργης μέρας δίνοντας σκυτάλη σε μια μυσταγωγική βραδιά.
Martyn Jacques, Adrian Stout και Jonas Golland "έδιναν" σε ένα κοινό που διψούσε να "μεταλάβει".

Και η σχέση δράσης-αντίδρασης καλώς κράτησε έως και μισή ώρα πριν τα μεσάνυχτα.
Παιχνίδισμα Μπρεχτ, όπερας δρόμου, καμπαρέ σε ώρα αλαργινή, "υπνώτιζε" τους ακροατές και τους ταξίδευε σε δρόμους διαφορετικούς.
Σε εκείνους που δεν είναι συνηθισμένα τα αυτιά. Εκεί που ο καθρέπτης της ψυχής είναι η εικόνα μιας μπάντας.

tiger-lillies
tiger-lillies

Αναρχία αισθήσεων για τα μύχια αγαπημένα μας, σε τόνο χαρμολύπης.
Τούνελ σε μουσικό θάρρος να βυθίζεται όλο και πιο μέσα στο "εγώ" σου.
Τραγούδια που εξηγούν βουβές ζωές.
Βραδιά να σου δίνει ώθηση για το μέλλον, επιλέγοντας το καλύτερο παρελθόν σου.
Αν είχε χρώμα ο φόβος, τούτη τη βραδιά, θα ήταν άσπρος, κόντρα σε μια μαύρη νύχτα δίχως "φαινομενικά" άστρα.
Αν είχε χρώμα η μελωδία, αυτό το βράδυ, το γκρι της καρδιάς, θα έκανε πάρτυ.
Αν η μελαγχολία είναι γλυκιά πατιέται σε πλήκτρα, γίνεται νότες και ηλεκτρόνια μουσικά -χημικά-διαχέονταν και περιστοίχιζαν το θέατρο Δάσους, την περασμένη Πέμπτη.
Το ίδιο, εξ όσων γνωρίζω, συνέβη σε Αθήνα και Πάτρα. Τρεις νύχτες σε μια χώρα, που αγαπά και απαιτεί μουσικά, κάτι αλλιώτικο.
Που θέλει να βαλτώνει στην "όμορφη θλίψη" της.

tiger-lillies
tiger-lillies

Το ναδίρ της ψυχής στον έβδομο όροφο του προσωπικού ουρανού σου.
Ανάλαφρο το κατέβασμα από το θέατρο Δάσους, μετά το φινάλε της συναυλίας. Κόσμος "γεμάτος" έφυγε να ξανακλειστεί στα σπίτια του.
Μόνο που τούτη τη βραδιά, το μαξιλάρι που θα ακουμπούσαν, αυτοί που υπήρξαν "τυχαίως εκλεκτοί" και κερδισμένοι, τους ταξίδεψε σε πιο μακρινά νυχτερινά όνειρα.
Όνειρα που τα ζεις έντονα τις νύχτες, κι ας μην τα πολυθυμάσαι το πρωί... μια μελωδία των Tiger Lillies, πάντα θα στα ξαναθυμίζει απόλυτα. Σαν μνήμη θαμμένη στο νου. Αναζωπυρώνεται και σαν φωτιά σε κυριεύει. Ξανά..."Fire"...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης