Στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο Φράγμα Θέρμης...

Το Πριν.

Ώρα τέσσερις το απόγευμα και ο ουρανός γεμίζει σύννεφα. Ρωτάω αγχωμένα τους περαστικούς αν θα βρέξει, περιμένοντας τα όχι τους να κατευνάσουν την ανησυχία μου. Κοιτάω διαρκώς πάνω, ψάχνω μία λωρίδα γαλάζιου ανάμεσα στο γκρι. Σχεδόν αναγκάζω τον εαυτό μου να θυμηθεί το όμοιο σκηνικό του Ιούνη, πριν τη συναυλία που καλωσόρισε το καλοκαίρι. Έτσι πρέπει να κλείσει ο κύκλος, να ταιριάξουμε καλωσόρισμα και αποχαιρετισμό. Νιώθω καλύτερα.

Εξάλλου, δεν είναι υπερβολικά κλισέ να βρέξει την πρώτη μέρα του φθινοπώρου;

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου */* φωτογραφίες | silenced eyes */* photo editing | λευτέρης τσότσος + silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
thanasis-thermi
thanasis-thermi

Το Ενδιάμεσο Τώρα.

Σταγόνα δεν έχει πέσει μέχρι την ώρα που φτάνουμε στο Φράγμα Θέρμης. Στην είσοδο ακούω πως η συναυλία έχει ήδη ξεκινήσει, μαντεύω ότι έχασα τα τέσσερα-πέντε πρώτα τραγούδια. Μικρό το κακό.

Μπαίνοντας αποφασίζουμε- με τη σχεδόν αντι-θανασική φίλη μου- να καθίσουμε στο χώμα, όχι σε καρέκλες. Κοιτάω γύρω μου, ένα σκηνικό που με ξαφνιάζει. Στα αριστερά μου ένα ζευγάρι κάθεται οκλαδόν, κρατούν στην αγκαλιά τα κοιμισμένα μωρά τους. Στα δεξιά, ένας τύπος που μου θυμίζει τον μπαμπά μου, σε πλαστική καρέκλα. Μπροστά του μία ψάθα κι ένας υπνόσακος με δώρο-έκπληξη: ένα κοριτσάκι-μάλλον κόρη του- με ανακατεμένα μαλλιά και νυσταγμένα μάτια. Ακριβώς μπροστά μου η σκηνή και πίσω της η λίμνη και τα δέντρα που φωτίζονται σποραδικά απ' τους προβολείς. Εντυπωσιάζομαι απ' το θέαμα και την ακουστική του μέρους.

thanasis-thermi
thanasis-thermi

Η Ματούλα με ξαφνιάζει, όπως την πρώτη φορά που την είδα ζωντανά. Φωνή καθαρή, σκληροπυρηνική, ειλικρινής, ατρόμητη. Εμφάνιση αντισυμβατική, ακλόνητη ενέργεια που μεταφέρεται στο κοινό σαν ηλεκτρισμός. Χροιά που στο διάβα της σαρώνει.

Αμέσως μετά στη σκηνή ο Θανάσης. Χωρίς επίθετο, για όλους, σαν δικός μας άνθρωπος. Ο Θανάσης, που αποκαλεί ευθαρσώς τον εαυτό του παράφωνο κι αναρωτιέται μπροστά μας, γιατί συνεχίζει να τραγουδάει. Με στίχους όλο νόημα, να σου ξύνουν πληγές που δεν ήξερες πως είχες. Γράφει για τον έρωτα, με όλα τα γράμματα κεφαλαία και τον εξυψώνει σε μία δύναμη που κινεί τον κόσμο. Γράφει για τη μοναξιά και η συντέλεια περνά από μπροστά μου, το ανθρώπινο είδος εξαφανίζεται. Είμαι ολομόναχη, αλλά τον ακούω ως το μεδούλι. Ο Θανάσης, ο οποίος μόλις στη μία ώρα μετά την έναρξη, ανοίγει τις πύλες να μπουν μέσα "όλα τα κεφαλάκια που μας κοιτάζουν πίσω από τα κάγκελα." Να γιατί ήρθαμε λοιπόν.

Η εισαγωγή της "Ανδρομέδας" με καλεί να σηκωθώ και να χορέψω, ενώ ο διπλανός μας προσφέρει μπύρες. Ακολουθεί το "Μιλώ για σένα", το πλέον καθιερωμένο τραγούδι του κοινού, η Ματούλα στρέφει το μικρόφωνο ν' ακουστούν οι φωνές μας. Τελευταία τα "Έρημα Κορμιά", όλοι χορεύουμε ξετρελαμένοι, κανένα κορμί δεν είναι έρημο.

thanasis-thermi
thanasis-thermi
thanasis-thermi
thanasis-thermi

Το Μετά.

Μαζεύουμε τα σκουπίδια μας και φεύγουμε γρήγορα, να "αποφύγουμε", λέει η παρέα μου, "τον όχλο και την κίνηση." Φτάνω στο σπίτι εξαντλημένη, αποκοιμιέμαι απότομα. Στα όνειρα μου ακούω μουσική.

Το πρωί θα συναντήσω βρεγμένους δρόμους, όλα θα μυρίζουν βροχή.

"...και όλα είναι ωραία!"

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου
φωτογραφίες | silenced eyes
photo editing | λευτέρης τσότσος + silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης