Στο -rewind μιας ζωής- live του Πασχάλη στο Eightball.

Έξω να σφυρίζει ο χειμώνας και μέσα να είσαι στην καρδιά του καλοκαιριού. Γιατί όχι μόνο ταξιδεύεις μουσικά σε παλιές δεκαετίες, αλλά και το κλίμα είναι καλοκαιρινό στο full. Δίπλα σε μια θάλασσα, ν' ακούς να σκάει το κύμα, ζευγάρια να χορεύουν βαλσάκια, κοκτέηλς να παν και να 'ρχονται, το κορίτσι του Μάη με μπικίνι να λικνίζεται, τα μαγιό βρεγμένα ακόμα από την απογευματινή βουτιά και να σηκώνεις το κεφάλι στον ουρανό να δεις την ξαστεριά. Ε, εκεί ανοίγεις τα μάτια και βλέπεις το ταβάνι του Eightball και λες πως είναι η ώρα να συνέλθεις, σε βλέπει και ο κόσμος. Για να το ξαναπάθεις στο επόμενο τραγούδι και "ποιος κόσμος ρε αδερφέ, τα ίδια και χειρότερα κάνουν όλοι γύρω".

Ο Πασχάλης Είναι Πιο Ροκ Από Ποτέ

Πάρτι από το πρώτο τραγούδι. Δεν γίνεται να το περιγράψεις αλλιώς, γιατί αυτό είναι το live του Πασχάλη που κι εγώ δεν ξέρω πόσο χρονών είναι, αλλά δεν με πολυενδιαφέρει. Και δεν χάνει μόνο αυτός χρόνια, χάνουν και όλοι όσοι συμμετέχουν στη γιορτή. Ξεκινάει η πρώτη συγχορδία, περνάει μισή ώρα και είναι σαν να έχεις ακούσει όλες τις παλιές κασέτες της ραφιέρας στο υπόγειο μαζεμένες και σου λέει ο τύπος πως είναι μόνο η αρχή. Σε κάθε γωνιά του χώρου έχει στηθεί ιδιωτικό πάρτι από τις παρέες και ο τραγουδιστής χοροπηδάει σαν παιδί, με θεατράλε ύφος, αλληλοτρολλάρεται με τον -εξαιρετικό κιθαρίστα- Στέλιο Μακ και πετάει κάτι "40 χρόνια συνεργάτες" δείχνοντας τους υπόλοιπους της μπάντας.

Α, έτσι το κάνει και ο Μικ ο Τζάγκερ σκέφτεσαι και κατεβαίνεις από το σκαμπό, γιατί ντροπή είναι να κάθεσαι πια. Όλοι γύρω σου γυρίζουν, έφηβοι, φοιτητές, οι ηλικίας σου, οι γονείς των εφήβων, οι -μόλις γίναμε- παππούδες (να σας ζήσει!), ακόμα και η κυρία με το καρό κόκκινο φόρεμα που -όρκο παίρνεις- την είχες καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο και σε έκοψε 2 φορές στον "Λογισμό". Και ο διπλανός της που σε ρίχνει ένα κεφάλι, 20 κιλά, 30 πόντους στα χέρια και φοράει μπλούζα Motorhead μάλλον είναι ο γιος της, οπότε πάλι καλά που δεν της τσαμπουκαλεύτηκες τότε και πέρασες κύριος το μάθημα με την τρίτη, γιατί δε θα είχες καλά ξεμπερδέματα σήμερα. Και να, αρχίζει το "Μάθημα Σολφέζ" να σου πετάξει την μπύρα από τα χέρια και να σε σύρει από το αυτί στο ωδείο πιτσιρίκι, να ακούς τα κορίτσια να παλεύουν για το υψίφωνο "ντο-σι" (κρατημένο το σι, έτσι σιιιιιι), πριν πάτε στο πάρτι του σχολικού αμόρε σου, Σάββατο απόγευμα στις 7, να χορέψετε το πρώτο μπλουζ με την καρδιά να πάλλεται σαν να βάζει γκολ ο Γκαρσία ή να συμμετέχεις στα γυρίσματα της Malena ή να δίνεις χειραψία στον Thom Yorke.

Ο Πασχάλης Είναι Πιο Ροκ Από Ποτέ

Κατά τα άλλα, έχει πολύ ροκ η ενορχήστρωση και έχει γεμίσει όλος ο ήχος, να το ξες. Μας αρέσει αυτό πολύ, όπως μας αρέσει που ακούσαμε Dire Straits, Eagles, Eric Clapton και μας τραγούδησε Rory Gallagher, Phil Collins κι εγώ δε θυμάμαι και τι άλλο, αφού από ένα σημείο και μετά ό,τι άκουγα συνδεόταν και μπερδευόταν με τα 2/3 των μουσικών ακουσμάτων μιας ζωής, οπότε αν με ρωτήσει κάποιος τώρα αν ο Πασχάλης τραγουδάει Prodigy, ναι θα απαντήσω.

Οπότε την επόμενη φορά που θα τον έχεις στα τριγύρω, να πας αν δεν πήγες. Ό,τι και να ακούς, όποιο και να είναι το γούστο σου στο θέατρο ή τον κινηματογράφο, είναι δύσκολο -πολύ- να μην περάσεις καλά. Άλλωστε δε θα σου πει ψέματα ούτε λεπτό. Αυθεντικό, παλιάς κοπής και νέας μουσικής χροιάς πάρτι, που θα σε βγάλει off από την κούραση πολύ πριν βγει ο ίδιος. Και μετά θα ξημερώσει μια υπέροχη νέα μέρα.

Ο Πασχάλης Είναι Πιο Ροκ Από Ποτέ
Ο Πασχάλης Είναι Πιο Ροκ Από Ποτέ

κείμενο | τάσος θώμογλου
φωτογραφίες | ρούλα θώμογλου
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας