The Blue Puppets, Reverse Cowbell, Misty Riders στο 8Ball

Παρασκευή. Ζόρικη μέρα, εξεταστική και άγχος, σαν να μου την κράταγε φυλαγμένη όλη η εβδομάδα. Νιώθω λίγο γέρος, το μυαλό στις υποχρεώσεις και στο μέλλον.
Πάλι καλά που είχα κάτι να ανυπομονώ, για να μην χαθώ εντελώς.
Φτάνω στο 8Ball αργοπορημένος, αλλά δεν νοιάζει κανέναν. Η ατμόσφαιρα είναι απολύτως χαλαρή, τα παιδιά ετοιμάζονται και η παρέα μου ήδη έχει ξεκινήσει τις μπύρες. Χαιρετώ και παίρνω και εγώ τη θέση μου.

κείμενο | οδυσσέας κοσμάτος */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
nomos-trion
nomos-trion

Μπύρα Πρώτη: “Είπα να κάνω μια αρχή” όπως λένε και οι “The Blue Puppets” που ανοίγουν την βραδιά. Ξεκινάνε αργά, αλλά επιταχύνουν ανελέητα. Τα πρώτα κομμάτια δικά τους, και έπειτα Red Hot Chili Peppers, Black Keys, και τα ρέστα. Αρχίζω να κουνιέμαι στους ρυθμούς της alternative rock που τόσο όμορφα εκτελούν, και ξανανιώνω λιγάκι. Έπειτα, επιβραδύνουν ξανά. Μας πάνε όλους σαν τρενάκι λούνα πάρκ. Αργά και γρήγορα και έπειτα πάλι αργά.

Η σκηνή και το κοινό τους ανήκουν τώρα. Με δικούς τους στίχους, ποιητικούς, αποτυπώνουν σκέψεις και προβληματισμούς. Επικρατεί σχετική ηρεμία, όλοι τώρα λικνίζονται αργά και μπαίνουν στο mood. Τελευταίο τραγούδι, “Μη κλαίς”, με τίτλο που τα λέει όλα. Δεν περίμενα οτι μετά απο τόσο rock, θα έμπαινα σε σκέψεις. Η φίλη μου φαίνεται να το παρατηρεί, γιατί γυρνάει και μου λέει γελώντας: “Μετά την τρίτη μπύρα, όλα θα βγάλουν νόημα”

nomos-trion
nomos-trion
nomos-trion

Μπύρα Δεύτερη: Δεν πρόλαβα να σκεφτώ πολύ. Μια φωνή όλο μέταλλο διαπερνά τον πάνω όροφο του 8Ball. Οι “Reverse Cowbell” ξεκινούν και ξεσηκώνουν. Άξιωσαν την “πονηρή” πτυχή του ονόματος τους, σα να έκαναν έρωτα στα κομμάτια τους. Όργανα, φωνές, ήχοι και χρώματα δένουν τέλεια με τους funky ήχους τους. Ελάχιστοι πια οι καθούμενοι. Το πλήθος ανεβαίνει στη σκηνή, και εγώ ακολουθώ. Με φοβερή νεανική ενέργεια και φυσικά τον ήχο-σήμα κατατεθέν του cowbell, κανένα κεφάλι δεν μένει ακίνητο, καμία τούφα μαλλί σταθερή.

Παραδίδομαι στους ρυθμούς τους, και μαζί με τον ιδρώτα γλιστράνε απο πάνω μου οι δύσκολες σκέψεις. Ποιές σκέψεις, το μόνο που νιώθω είναι το εκεί και το τώρα. Where is my mind? Ρωτάνε. Ούτε καν με νοιάζει, απαντώ. Ένα συγκρότημα με ταυτότητα. Μπλέ μαλλιά, τζίβες, φιγούρες, funk και alternative rock, ηλεκτρικοί ήχοι, άψογα solo, χαμός. Και στα τελευταία κομμάτια, σαξόφωνο. Γουστάρουν αυτό που κάνουν, και το περνάνε και σε εμάς. Για μένα, ο τέλειος αποπροβληματισμός.

nomos-trion
nomos-trion
nomos-trion

Μπύρα Τρίτη: Όπως αρχίζω και συνέρχομαι, ανεβαίνουν οι “Misty Riders”. Τώρα η φάση αλλάζει. Ξεκίνημα με Seven nation army. Πώς να αντισταθείς? Αποθεραπεία με μεστό ήχο και “Old School” ακούσματα. Γνήσια μουσική, δυνατή και ταμπεραμεντόζα. Ώριμη rock, τραχιά σαν ήχος αλλα γλυκιά σαν άκουσμα. Το κοινό σχεδόν υπνωτισμένο πάλλεται μαζί με τις κιθάρες, σαν παιδί που ακούει το αγαπημένο του παραμύθι. Μηχανικά εγώ συνεχίζω να κουνιέμαι, και τους παρατηρώ.

Και έτσι αρμονικά κλείνει η βραδιά για μένα. Μπήκα αγχωμένος, ψάχτηκα, ξέσπασα, παρηγορήθηκα.
Μου πήρε λίγο, αλλα ύστερα απο 3 μπύρες και 3 μπάντες, όλα έβγαλαν νόημα.

nomos-trion
nomos-trion
nomos-trion

κείμενο | οδυσσέας κοσμάτος
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης