Στη συναυλία του Κωνσταντίνου Βήτα, στο Club του Μύλου

"«Μαύρη» Παρασκευή, από εκείνες που μετανιώνεις που σηκώθηκες το πρωί απ’ το κρεβάτι, που τρέχεις σαν παλαβός να προλάβεις και φτάνεις λαχανιασμένος και αργοπορημένος σ’ ένα μέρος που στην πραγματικότητα δε θέλεις να βρίσκεσαι. Μέρα που ξεκινά και συνεχίζει να πηγαίνει στραβά, που βλαστημάς από μέσα σου στη δουλειά και απ’ έξω σου στο σπίτι, που δεν σου ‘ρχεται ούτε κατά διάνοια να χαμογελάσεις. Που σου φταίνε όλα, που τα βάζεις με τον εαυτό σου και τους άλλους και -εννοείται- με τη μάνα σου η οποία, εκτός των άλλων, έχει τον μεγάλο καημό του τι να μαγειρέψει σήμερα.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + νίκη ζερβού
Κωνσταντίνος Βήτα
Κωνσταντίνος Βήτα

Μια τέτοια ατελείωτη Παρασκευή, λοιπόν, η συναυλία του Κωνσταντίνου Βήτα στο κλαμπ του Μύλου. Φτάνω πριν αρχίσει, να που πρόλαβα και κάτι σήμερα. Ο χώρος γεμάτος, όχι ασφυκτικά ευτυχώς, ίσα που να παίρνεις ανάσα και να αισθάνεσαι άνετα. Τρυπώνω ανάμεσα στον κόσμο, να βρω τους φίλους μου, που κάθονται μπροστά. Φτάνοντας ρίχνω μια ματιά στο ετερόκλητο πλήθος που βρίσκεται γύρω μου. Άτομα όλων των ηλικιών, από ενθουσιασμένα πιτσιρίκια μέχρι μεσήλικες κοιτάζουν και περιμένουν. Τα πρόσωπα τους φαίνονται ήρεμα, σαν να βρίσκονται σε οικείο περιβάλλον. Αισθάνομαι να ‘μαι η μόνη παραφωνία εδώ, καθώς γνωρίζω τον καλλιτέχνη μόνο από την εποχή των Στέρεο Νόβα.

Κωνσταντίνος Βήτα

Με μία μικρή καθυστέρηση η μπάντα ανεβαίνει λίγο μετά τις 11. Πλήκτρα, κιθάρα, μπάσο και ο Κ. Βήτα μπροστά, πλησιάζει το μικρόφωνο με βήμα αργό, λες και δε θέλει να ταράξει με την εισβολή του την ησυχία της σκηνής. Το πρώτο κομμάτι είναι ορχηστρικό, ρυθμικό, μεταδίδει διάθεση στον κόσμο που αρχίζει να χορεύει. Στο επόμενο πιάνει το μικρόφωνο και ψιθυρίζει λόγια, Η φωνή του ίσα που ακούγεται πάνω από τα όργανα, αισθάνομαι ότι βρίσκομαι παρούσα στην εξέλιξη ενός εσωτερικού μονολόγου, που έτυχε να ακούγεται απ’ τα ηχεία. Εκείνος κλείνει τα μάτια πίσω απ’ τα γυαλιά του. Δεν ξέρω πως λέγεται το κομμάτι, δεν ξέρω καν αν είναι τραγούδι ή αυτοσχεδιασμός. Είναι από τις λίγες φορές που δεν ενδιαφέρομαι να μάθω.

Κωνσταντίνος Βήτα
Κωνσταντίνος Βήτα

Στα επόμενα θέλει, λέει, να τραγουδήσουμε λίγο. Πιάνει την κιθάρα του, οι ρυθμοί αποκτούν μελωδίες, οι φυσικοί ήχοι μπλέκονται με τους ηλεκτρονικούς, τα ακατανόητα λόγια του γίνονται ποίηση. Ροή που δυσκολεύομαι να ακολουθήσω στην αρχή, μα εκείνος μου την επιβάλλει, με τραβάει μαζί του, με κάνει να αναρωτιέμαι πώς θα βγω τελικά.

Κάθε κομμάτι μοιάζει με μια εκμυστήρευση. Μας μιλάει για τις πιο κρυφές του σκέψεις, πληγές, επιθυμίες. Μας κάνει κομμάτι του πιο ευάλωτου εαυτού του, άμεσα, χωρίς εισαγωγές ή δικαιολογίες και όλο αυτό με κάνει να τον θαυμάσω, να αισθανθώ γενναία μαζί του. Όλα τα λόγια του θα καταλήξουν, φυσικά, στην αγάπη. Στην αγάπη που δεν τελειώνει ποτέ, που είναι φωτεινή ενέργεια, απόδειξη της ομορφιάς του κόσμου.

Κωνσταντίνος Βήτα

Και έτσι, ο Κωνσταντίνος Βήτα καταφέρνει να αλλάξει την κακή μου μέρα. Με μια κιθάρα, ένα μικρόφωνο, πολύ ποίηση και ακόμη πιο πολύ αγάπη, αυτή η Παρασκευή δεν είναι πια μαύρη. Τόσο απλά.

«...νιώθω πως η αγάπη είναι εδώ και δεν είναι πάθος μα στέγη που φυλάει δυο ανθρώπους στο φως και χωρίς αλήθεια δε φεύγει.»

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου
φωτογραφίες | silenced eyes
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + νίκη ζερβού