Ένας σκοπός με πολλά τραγούδια ...

Βράδυ Κυριακής στον Μύλο Θεσσαλονίκης. Δημήτρης Μυστακίδης, Ματούλα Ζαμάνη, Φώτης Σιώτας, Baris Bal, Σάκης Λάϊος, Αργατεία, Nick and the Backbone και Tir Fada μας υπενθύμισαν την ουσία της μελωδίας. Γιατί το τραγούδι μας αφορά, μας πονάει, μας φέρνει δάκρυ στο μάτι, χαμόγελο στο πρόσωπο, φτερούγισμα στην καρδιά.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Κοινές Ρίζες Άλλοι Τόποι
Κοινές Ρίζες Άλλοι Τόποι

"Επιτέλους βρίσκω κι ένα συγχαρητήριο μπιλιετάκι
προς την Απελπισία και την Ελπίδα-από κοινού κατανοητό.
Αυτές οι δύο ζουν μαζί,
η μία μέσα στην άλλη, αχώριστες.
Αν και λέγεται πως η απελπισία πεθαίνει,
ενώ η ελπίδα ζει και μετά θάνατον.
Είθε."
 

Ο άνθρωπος. Τα δικαιώματά του. Η ανάγκη να καταφέρει τα βάσανα του βίου, να τα κάνει τραγούδι. Να πορευθεί με γνώμονα τις ρίζες του.
Ήταν παγκόσμια ημέρα ανθρώπινων δικαιωμάτων.

"Να αγκαλιάσω-εννοώ μια χαλαρή περίφραξη όλο κι όλο να βάλω,
σε αυτό το ξέφραγο κενό, να μην μπει κανείς.
Χαλαρά να αγκαλιάζω κι όχι να σφίγγω όπως παλιά,
με πάθος το ίδιο λάθος."
 

Κοινές Ρίζες Άλλοι Τόποι
Κοινές Ρίζες Άλλοι Τόποι

  Δικαίωμα στον άνθρωπο. Να τελειώνει το '16 και περισσότερο από ποτέ άλλοτε, να ψάχνεις τον πυρήνα του βασικού.
Η πολιτιστική ομάδα Mammals διοργάνωσε μια βραδιά, τα έσοδα της οποίας, πήγαν υπέρ της Διεθνούς Αμνηστίας.

"Φαίνεται θα ζήσαμε πολύ
για να προλάβουμε τόσο να λυπηθούμε.
Κι ότι προλάβαμε,
αυτό δεν είναι λόγος άξιος συγχαρητηρίων;"

Θα ήθελα ο κόσμος να ήταν αλλιώς. Το τραγούδι να είναι μοναχά ευφορία. Μα θα έχανε η συγκίνηση μερτικό μεγάλο, από το "αχ" μας. Γι' αυτό και αφέθηκα στη νύχτα των αγαπημένων τραγουδιών, με γνώριμες φωνές και τόσο οικείες. Φωνές που τις "λιώνω" τις νύχτες μου, στο laptop. Στο USB του αυτοκινήτου. Στον καφέ που παίρνω κάθε πρωί πριν πάω στον παιδικό τον γιο μου και τα ακουστικά στα αυτιά, παίζουν μόνο αυτούς.
"Μπαμπά, γιατί χαμογελάς τόσο πρωί; Τι ακούς; Κι εγώ θέλω!"

Κοινές Ρίζες Άλλοι Τόποι
Κοινές Ρίζες Άλλοι Τόποι

"Δε μου συχνάζεις τώρα πια στα καπηλειά, 
τον έρωτά μας τον πουλάς, μπαμπέσα, τσάμπα, 
ξέχασες πια του μπουζουκιού μου την πενιά
και τρέχεις τώρα και χορεύεις όλο σάμπα."

Δεν ξέρει ο μικρός τον φόβο της ζωής. Εγώ τον προστατεύω, μην τύχει και πέσει στην λούμπα του αβίωτου. Στήριγμα γεννήθηκα για το παιδί μου και για όλα τα παιδιά του κόσμου. Θα μεγαλώσουν, θα γίνουν μεγάλοι-σαν εμένα. Θα ΄ναι άνθρωποι με δικαιώματα. Όλοι ίσοι. Κοινή πατρίδα μία. Πατρίδα το τραγούδι. Γλώσσα μία, της μουσικής. Λέξεις οι νότες, στην "Βαβέλ" του παραπονεμένου βίου.

"Μπρος στ` ασημένιο το φεγγάρι
στην ανθισμένη χουρμαδιά
τρελάθηκα όταν σε είδα
κι έβαλα πόνο στην καρδιά".

Κοινές Ρίζες Άλλοι Τόποι
Κοινές Ρίζες Άλλοι Τόποι

ΚΟΙΝΕΣ ΡΙΖΕΣ ΑΛΛΟΙ ΤΟΠΟΙ είναι το διαφορετικό βλέμμα σε αυτό που μας ενώνει. Στην ανάγκη μας για ελευθερία, ισότητα και αξιοπρέπεια. Στην ανάγκη μας για καλλιτεχνική δημιουργία και πολιτισμό.

Η νόσος της θλίψης βρήκε γιατρικό. Βγήκα στο δρόμο, έξω από το Μύλο, μέσα στο κρύο και τα λαμπιρισμένα μπαλκόνια από Χριστούγεννα. Ήταν νύχτα. Νύχτα στην γη, μέρα στην ψυχή.

*στις λέξεις προστέθηκε και ποίηση της Κικής Δημουλά.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
photo editing | λευτέρης τσότσος */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης