Στην συναυλία του "μυστικού" Νίκου Κυπουργού

Γέμισε η πλατεία του Κρατικού. Ένας "μυστικός κήπος" έτοιμος να ανθίσει. Ο Νίκος Κυπουργός με πληγωμένο πόδι και χαρά μικρού παιδιού, παίρνει θέση στο κέντρο της σκηνής. Κι όλα απλά και μελωδικά ξεκινάνε. 

Με μια "μυστική είσοδο", μέσα σε από την "Ορχήστρα των Κυκλάδων" που για πρώτη φορά έπαιξε στη Θεσσαλονίκη, ταλαντούχων "καλοφορεμένων" μουσικών, όπου "από τα κουμπάκια ανάμεσα" ξεχύθηκαν νότες και βάλσαμο.
Μπήκε η Σύρος στη καρδιά της Θεσσαλονίκης κι ο Μάης μύρισε αλλιώς...
Θέατρο, κινηματογράφος, ραδιόφωνο πάντα είχαν το μουσικό του "κέντημα".  "Το παιδί του Μάνου" μουσικά, χαρακτήρισε το "Πεθαμένο Λικέρ" του Ξανθούλη, τιμήθηκε για το θεατρικό "Σωσμένος", έμεινε στη καρδιά μας η μουσική του για το "Γυάλινο Κόσμο", τη "Γέρμα" και πόσα ακόμα θεατρικά...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης
Χειμερινοί Κολυμβητές
Χειμερινοί Κολυμβητές

Οι πιο πολλοί τον πρωτοαγαπήσαμε στην "Λιλιπούπολη" -αγάπη πρώτη, αγάπη αξεπέραστη.
Όπως και απόψε που "μπήκαμε στο Μουσείο" ξανά, σε στίχους Μαριαννίνας Κριεζή.
"Από τα βέλη σου κανείς δεν γλυτώνει" σε στίχους Παρασκευά Καρασούλου και πόσα ακόμα μας χάρισε μια υπέροχη παρέα ερμηνευτών.
Η Σαββίνα Γιαννάτου πάντα αισθαντική κέρδισε το μεγάλο χειροκρότημα. Τον Κυπουργό ξέρει να τον "διαβάζει" και να τον "τραγουδά" στην κάθε του συλλαβή. Λέξη τη λέξη. Συλλαβή τη συλλαβή. Μαγική χημεία συνθέτη-ερμηνευτή.
Ο Δώρος Δημοσθένους, πλέον είναι απολαυστικά γοητευτικός στη σκηνή επάνω. Έχει μια ωριμότητα και μια αρτιότητα που θαυμάζεις. Στο "Saved" απογείωσε τη βραδιά. Κάθε του κίνηση, κάθε ανάσα και λεπτομέρεια αριστοτεχνικά δοσμένη. Σε καθηλώνει. 
Η Λιζέτα Καλημέρη ζέστανε τις καρδιές του κοινού με τις ερμηνείες της, ενώ ο Ανδρέας Καρακότας πάντα άψογος στο τρόπο που προσεγγίζει κάθε είδους άσμα, πολύ δε περισσότερο όταν αφορά το μουσικό έργο του "μυστικού μας κηπουρού".

Η Λένα Κιτσοπούλου κάποια στιγμή έγραψε για το Νίκο Κυπουργό...
"Σε μία εποχή που όλα τρέχουν αγχωμένα γύρω μας και μέσα μας, ο Νίκος Κυπουργός καταφέρνει ακόμα να γράφει μουσική με αργές κινήσεις, να αντιστέκεται στο τέρας, όχι βρίζοντας και πετώντας του πέτρες, αλλά κοιτάζοντάς το με απορία, με το αθώο και διερευνητικό βλέμμα του παιδιού, χωρίς την αίσθηση του φόβου. Κάθομαι και ακούω το Slow Motion, το  cd του Νίκου Κυπουργού και ο καναπές που κάθομαι στον Βύρωνα γίνεται τρένο, και τα ελληνικά μπαλκόνια απέναντί μου άλλοτε τούρκικα, άλλοτε κούρδικα, μεταμορφώνονται, και εγώ ταξιδεύω χωρίς να κουνηθώ από τη θέση μου, στην Καππαδοκία, στον Καναδά, στην Πολωνία, στην Bενεζουέλα, πρώτη θέση και τζάμπα. Ο γύρος του Κόσμου σε μία ώρα, όσο είναι η διάρκεια αυτής της υπέροχης μουσικής από ταινίες για τον κινηματογράφο που επέλεξε από 13 ταινίες, έξι ελληνικών και επτά ξένων από Ευρώπη και Αμερική."

Το "κλου" της βραδιάς, η παιδική-νεανική χορωδία του Συλλόγου Φίλων Μουσικής Θεσσαλονίκης, που με το "The Performers Quartet" , έριξαν μέλι στις ψυχές των θεατών.
Επική στιγμή όταν το "Rom" πλημμυρίζει την αίθουσα-δικαιολογημένο και το ανκόρ στο φινάλε με έναν "λαό" ταλαντούχων πλασμάτων επί σκηνής και ένα κοινό να ξεδιψά κάθε millisecond του τραγουδιού με ανοιξιάτικη μέθεξη.
Οι κεραίες σου "ανοιχτές" δεν θέλει και πολύ να γίνουν. Μισό τραγούδι, με την υπογραφή του Κυπουργού στο καθιστά σαφές.

Χειμερινοί Κολυμβητές
Χειμερινοί Κολυμβητές

Πάλι την Λένα Κιτσοπούλου θα κάνω χρήση μπας και αποκωδικοποιήσω τον "Πρίγκιπα" του σολφέζ....

"Θυμάμαι πολλά από τον Νίκο, τον ξέρω αρκετά χρόνια. Και πράγματι είναι σαν να πατάει στη γη και να κοιτάζει προς τον ουρανό. Άνθρωποι που τον ξέρουν, λένε πολλές φορές χαριτολογώντας, «καλά, ο Κυπουργός είναι αλλού». Εγώ πιστεύω ότι μόνο αν είσαι αλλού, είσαι και εδώ. Μία μέρα μπήκε σε μία από αυτές τις πολύωρες και εξαντλητικές πρόβες του Λευτέρη Βογιατζή, όπου εμείς παλεύαμε με φράσεις και λέξεις από το πρωί ως το βράδυ, μπαίνει λοιπόν ο Νίκος ενθουσιασμένος, «παιδιά, βγείτε όλοι έξω να δείτε την έκλειψη σελήνης». Διέλυσε την πρόβα. Μια άλλη φορά κολυμπώντας, μίλαγε στον ήλιο που έδυε, «που πας ήλιε, γιατί φεύγεις», και βγήκε από κει ένα τραγούδι για '' Τα Μυστικά του Κήπου ''. Φαίνεται ότι καμιά φορά τα φώτα των αστεριών και των φεγγαριών τον εμπνέουν περισσότερο από τα φώτα της ΔΕΗ.

Μακάρι να είχαμε τέτοιους δικτάτορες σε αυτή τη χώρα, σαν τον Νίκο, με μακριά μαλλιά, που τα λόγια τους να ήταν νότες, τα όνειρά τους βιολιά, τα χέρια τους δοξάρια, να πίνανε μόνοι τους λεμονάδες και με ένα μικρό ξυσμένο μολυβάκι να σχεδιάζανε μικρά πεντάγραμμα πάνω σε χαρτοπετσέτες ή σε πακέτα από τσιγάρα, την ώρα που κάποια μελωδία από το σύμπαν το έξω ή το μέσα τους, κάτι παλεύει να τους πει. Ίσως βέβαια οι δικτάτορες που έχουμε εμείς, αυτοί που είναι τόσο εύκολο να αφανιστούν πατώντας απλώς το OFF στο τηλεκοντρόλ της τηλεόρασης, ίσως τελικά να έχουν μία χρησιμότητα, πέρα από τις ακροαματικότητες και τα νούμερα. Να χαρίζουν ακόμα μεγαλύτερη αξία σε όσους δεν τους μοιάζουν." 

Βγήκα από την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών. Φάτσες χαρούμενες όλογυρά μου, μαζί μου, κατέβαιναν τα σκαλοπάτια της εξόδου και χάζευαν τον ουρανό. Τα μάζεψε τα σύννεφα ο Θεός. Δεν άφησε τη βροχή να μπολιάσει κι άλλο μέσα στο Μάη. Άκουσε κι αυτός, τις νότες του κήπου και κατάλαβε πως πέρα από νερό, ο κήπος για να ανθίσει θέλει και ήλιο. Ήλιο στην καρδιά. Όχι μόνο στους ουρανούς. Χάδι και κουβέντα θέλει ο "κήπος" και του διπλανού σου. Αγάπη που το λένε...γιατί ως γνωστόν...

"Ο Έρωτας είναι παιδί, στα χώματα ξαπλώνει κι η μάνα που το καρτερεί, το βράδυ το μαλώνει.


Ο Έρωτας είναι παιδί, σε κούνια ανεβαίνει, εκείνο νιώθει πως πετά, μα η κούνια είναι δεμένη.


Ο Έρωτας είναι παιδί, τον χρόνο πολεμάει, μα έχει ντουφέκι ξύλινο κι ο χρόνος το νικάει.


Ο Έρωτας είναι παιδί, γι’ αυτόνε  τί να πούμε, μακάρι να ’μαστε παιδιά κι εμείς να τον χαρούμε..."

*απόσπασμα κειμένου-συνέντευξης του Νίκου Κυπουργού στη Λένα Κιτσοπούλου, από την ATHENS VOICE

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλους
επιμέλεια | οδυσσέας κοσμάτος + ιάκωβος καγκελίδης