Στη συναυλία των God Is An Astronaut, στο Fix Factory of Sound...

Η πρώτη μου επαφή με τη μουσική τους συνέβη περίπου δύο χρόνια πριν, όταν ένας φίλος μου ανακοίνωσε πως "πρέπει να ακούσω ΚΑΤΙ". Επιτακτικά, όπως το έθεσε, και με δεδομένα τα χεβιμεταλικά γούστα του, ήμουν εξ' αρχής επιφυλακτική με το τι θα ακολουθούσε. "Ελπίζω να μην είναι τίποτα ουρλιαχτά πάλι", είπα και χαμογέλασε.

Με το που ξεκίνησε το κομμάτι, κάτι μέσα μου έκανε κλικ. Ήταν μία από αυτές τις ελάχιστες στιγμές που τα άστρα ευθυγραμμίζονται με τις ανθρώπινες ζωές, όταν ανοίγει ένα μικρό μικρό παραθυράκι στο άπειρο σύμπαν και ακούς κάτι που παρ' ελπίδα μιλάει κατευθείαν στην ψυχή σου. Ακούγεται υπερβολικό, το ξέρω, αλλά έτσι ήταν.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου */* φωτογραφίες | silenced eyes */* photo editing | λευτέρης τσότσος */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
god-is-an-astronaut
god-is-an-astronaut

Βρίσκομαι, λοιπόν, ξανά εδώ, στο Fix Factory of Sound, με την αναμονή και την προσδοκία να χτίζονται μέσα μου. Στο opening act, οι “Sugar Factory” μας καλωσορίζουν με τις κιθάρες τους, ενώ ακριβώς πίσω τους ένας προτζέκτορας προβάλει σκόρπια στιγμιότυπα από βίντεο άλλης εποχής, τα οποία δεν καταλαβαίνω. "Μάλλον αυτός είναι ο σκοπός", σκέφτομαι, ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να εγκλιματιστώ με τον κλειστό χώρο, που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τα ανοιχτά καλοκαιρινά θέατρα, στα οποία είμαι συνηθισμένη. Καθώς οι “Sugar Factory” πλησιάζουν προς το τέλος, περισσότερος κόσμος μαζεύεται και το μέρος έχει αρχίσει να φαίνεται στενό. Όλοι ακουμπάνε μεταξύ τους και από τη σκηνή μπορώ να διακρίνω μόνο την άκρη του μικροφώνου, αλλά έχω πλέον εξοικειωθεί με τα αρνητικά του ύψους μου στις συναυλίες και έτσι δε με πειράζει.

god-is-an-astronaut
god-is-an-astronaut

Η μπάντα ανεβαίνει είκοσι λεπτά μετά. Βλέπω ελάχιστα, αλλά το καταλαβαίνω, όταν οι ομιλίες γύρω μου σταματούν. Τα φώτα σβήνουν. Ακούω κάποιον να καλησπερίζει το κοινό. Και τότε είναι που ξεκινούν τα πλήκτρα και το μπάσο. Η κιθάρα και τα τύμπανα δεν αργούν να συναντήσουν τον ήχο του εναρκτήριου τραγουδιού. Τα φώτα χορεύουν χρωματιστά πάνω απ΄'τα κεφάλια τους. Μπλε, πράσινα, κίτρινα, πορτοκαλί. Στο φόντο μικρά λαμπάκια που μοιάζουν με αστέρια. Θέαμα μαγικό, που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τις συναυλίες του καλοκαιριού. Η ατμόσφαιρα δονείται, όχι από την ένταση της μουσικής. Τα άστρα ευθυγραμμίζονται ξανά, το παραθυράκι ανοίγει πάλι.

god-is-an-astronaut
god-is-an-astronaut

God Is An Astronaut.

Μουσική ορχηστρική, αλλού γαλήνια και νοσταλγική σαν ηλιοβασίλεμα, αλλού ταραχώδης σαν πρελούδιο τρικυμίας. Ενιαία, χωρίς παύσεις. Αναπόφευκτα κλείνω τα μάτια μου και δε νιώθω ούτε τον πίσω, ούτε τον μπροστινό μου. Βλέπω εικόνες απ' το διάστημα, γαλαξίες, ήλιους, φεγγάρια, καρέ καρέ. Μαυρισμένους ουρανούς, αστραπές, κύματα να σπάζουν βράχους. Τζάμια να σπάνε, την έρημο, άδειες πόλεις την αυγή, όταν όλοι κοιμούνται. Για λίγο δεν υπάρχει ευδιάκριτη διαφορά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, δεν υπάρχει χρόνος. Παρά μόνο εγώ και αυτή η μουσική, που δεν χρειάζεται το πλαισίωμα των στίχων, δεν το έχει ανάγκη, αφήνει για συνοδεία μόνο τις εικόνες.

god-is-an-astronaut
god-is-an-astronaut

Περνούν δύο ώρες, δίχως να το καταλάβω. Το χειροκρότημα και η καληνύχτα της μπάντας με βγάζουν απ' την ονειρική μου κατάσταση. Ακολουθώ το πλήθος και βγαίνω προς τα έξω. Η ψύχρα με επαναφέρει στην πραγματικότητα. Ευγνωμονώ για πολλοστή φορά τον φίλο μου που πραγματοποίησε τις συστάσεις. Σκέφτομαι να τον πάρω τηλέφωνο, αλλά το μετανιώνω κατευθείαν. Δεν θα μπορούσα, εξ' άλλου, να του περιγράψω τίποτα.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου
φωτογραφίες | silenced eyes
photo editing | λευτέρης τσότσος */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης