Στη συναυλία της Φωτεινής Βελεσιώτου, στη Μονή Λαζαριστών

Φεύγω απ' τη δουλειά σκαστή και φτάνω στη Σταυρούπολη λίγο μετά τις 9, ελπίζοντας να προλάβω την εναρξη. Το ταξί με αφήνει ακριβώς έξω από τη Μονή Λαζαριστών και τα συναισθήματα μου είναι ανάμεικτα καθώς περπατάω προς την πύλη. Από τη μία ενθουσιασμός για την αναπάντεχη σπόντα που με οδήγησε εδώ, από την άλλη αμηχανία, γιατί από τη Βελεσιώτου ξέρω μόλις δύο τραγούδια και κάτι σκόρπιες πληροφορίες βιογραφικού περιεχομένου. Μπαίνοντας, ένα πεζούλι με φλερτάρει. Για να με δελεάσει, μου υπόσχεται θέα απαλλαγμένη από περισπασμούς και κεφάλια μπροστινών και με κερδίζει κατευθείαν.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
foteini-velesiotou
foteini-velesiotou

Στη σκηνή οι μουσικοί κουρδίζουν τα όργανα και λίγα λεπτά αργότερα μία διακριτική παρουσία ντυμένη στα μαύρα ανεβαίνει. Όλα τα βλέμματα πάνω της, μαζί και το απορημένο δικό μου, ενώ μας καλησπερίζει και μας τάζει μία νύχτα μουσικού ταξιδιού. Η μπάντα παίζει ένα συγκινητικό ορχηστρικό κομμάτι, σηκώνει άγκυρες να ξεκινήσουμε.

Στο πρώτο τραγούδι τα μάτια μου γουρλώνουν απ'την έκπληξη, στο άκουσμα μιας στοιχειωτικής χροιάς. Δεύτερο τραγούδι ο "Ζέφυρος", σε μία εκτέλεση πρωτόγνωρη, αλλά παραδόξως διόλου ξένη για τα αυτιά μου, η οποία κάνει να αγαπήσω το κομμάτι απ' την αρχή. Α ρε Θανάση, όπου κι αν πάω με κυνηγάς!

foteini-velesiotou
foteini-velesiotou

Λίγο μετά η Βελεσιώτου ξεχυλίζει από αγάπη παρουσιάζοντας ένα ένα τα μέλη της συντροφιάς της. Τον Νίκο Παπαναστασίου στο ακορντεόν και στο πιάνο, τον Δημήτρη Χριστοδουλόπουλο στις κιθάρες, τον Γιώργο Καραμφίλλη στο μπουζούκι, τον Διονύση Μακρή στο κοντραμπάσο και τον Γιάννη Οικονομίδη στην τρομπέτα και στο φλικόρνο. Τον πιο αγαπημένο της, Σωτήρη Μπαλλά, τον αφήνει για το τέλος. Πριν τον γεμίσει φιλιά, μοιράζεται μαζί του τραγούδια για μια κομματιασμένη Ελλάδα και μια "Βροχή στη Φτωχογειτονιά", σε μία ερμηνεία που φέρνει μαζί της μία δροσερή αύρα. "Ίσως να είναι ο Μπιθικώτσης, που τη βλέπει από κει ψηλά και τη χειροκροτάει", σκέφτομαι κι ανατριχιάζω.

foteini-velesiotou
foteini-velesiotou

Στα "Διόδια" ανοιγοκλείνω τα μάτια μου και ο κόσμος εξαφανίζεται. Είμαι μόνη, η Βελεσιώτου αντίκρυ μου, τραγουδά μόνο για μένα. Στις "Μέλισσες" πνίγω έναν αναστεναγμό, εις μνήμην των ανεκπλήρωτων ερώτων. Κι έπειτα χαμογελάω στον εαυτό μου και στους γύρω καθώς με την ισχύ ενός τραγουδιού η "Γυάλινη Χαρά" μου, από εύθραυστη κι ευάλωτη αρματώνεται και γίνεται ατσαλένια, έτσι που κανείς και τίποτα να μην μπορεί να την τσακίσει.

Ο Γιάννης Μήτσης, ο Ευγένιος Δερμιτάσογλου και το Σύνολο Τρίχορδων Μπουζουκιών του τμήματος Μουσικής Επιστήμης και Τέχνης του Πανεπιστημίου Μακεδονίας περνούν απ'την εξέδρα γεμίζοντάς με όμορφες μελωδίες και αναμνήσεις ανεκτίμητες. Η Βελεσιώτου πλέκει εγκώμια για όλους, τους ραίνει με αστείρευτη αγάπη μάνας, φίλης, αδερφής. Κανένα εύσημο δε κρατάει για τον εαυτό της, δεν τα χρειάζεται λέει, τα χαρίζει απλόχερα στους άλλους. Η συναυλία κλείνει με ένα τραγούδι ακαπέλα, που εισπράττει το πιο εγκάρδιο χειροκρότημα της βραδιάς, κι εμένα να μην μπορώ να αρθρώσω λεξη.

foteini-velesiotou
foteini-velesiotou

"Σου άρεσε ε;", ρωτάει ο Λευτέρης πριν φύγουμε, μα δε βρίσκω κατάλληλη απάντηση να του δώσω, το "ναι" μου φαίνεται λίγο.

Ρεμπέτισσα, ροκ, έντεχνη, λαϊκή, μαχητική, επαναστάτρια, ανθρώπινη, διακριτική, αισιόδοξη, τρυφερή, αγαπησιάρα. Όλα αυτά η Φωτεινή, την οποία μόνο με το μικρό της μπορώ να την αποκαλλώ πλέον. Εξάλλου, δεν υπάρχει όνομα ή χαρακτηρισμός που να της ταιριάζει περισσότερο.

foteini-velesiotou
foteini-velesiotou

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος