Παρέα με τους Λάργκο, Λεωνίδα Μπαλάφα, Αλκίνοο Ιωαννίδη, Σωκράτη Μάλαμα στο “Open Air” του “Fix factory of Sound”

Νωρίς το απόγευμα, σ 'έναν ανοιχτό χώρο περιτριγυρισμένο από εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, στην άκρη μιας πόλης που ακινητοποιείται από τη ζέστη και την υγρασία, μαζεύεται σιγά σιγά ο κόσμος για μία συναυλία - μουσική όαση στη Θεσσαλονίκη. Το “Open Air” του “Fix Factory of Sound “ ζωντανεύει.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου */* φωτογραφίες | silenced eyes */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος

Με αγγλική συνέπεια στο ραντεβού τους, λίγο μετά τις 6.30, η συναυλία ξεκινά με τους Λάργκο, και τον ήλιο να φωτίζει ανθρώπους και όργανα. Σ' ένα πάντρεμα ηλεκτρονικής και παραδοσιακής μουσικής, εύκολα μπορώ να τους παρομοιάσω με την πρώτη γουλιά της παγωμένης μπύρας που κρατάω στα χέρια μου. Χωρίς περιττά λόγια, σαν τα λιγομίλητα τραγούδια τους, είναι ό,τι πρέπει για την έναρξη της βραδιάς που θα ακολουθήσει.

Είναι απόγευμα ακόμη, αλλά ο ήλιος δε καίει.

fix-5-5
fix-5-5

Την σκυτάλη παραλαμβάνει ο ολόφρεσκος Λεωνίδας Μπαλάφας, αφήνοντας με άφωνη. Πρώτη φορά τον ακούω ζωντανά και συνειδητοποιώ τι έχανα, την ώρα που τραγουδάει για ένα γάιδαρο που ακούει στο όνομα Μανωλιός, και δεν σταματάει να ελπίζει για την ελευθερία του. Στ' αυτιά μου τίποτα δεν ακούγεται ξένο, μυρίζει η ατμόσφαιρα θάλασσα και οι πατούσες μου βυθίζονται στην άμμο. Ο δρόμος του Λεωνίδα σε ταξιδεύει στην Ελλάδα και σε γεμίζει ενθουσιασμό.

fix-5-5
fix-5-5

Βραδάκι πια χωρίς αφόρητη ζέστη και πνιγηρή ατμόσφαιρα. Ουρανός καθαρός, χρωματιστός, σουρουπωμένος. Ο Αλκίνοος ανεβαίνει στη σκηνή και φέρνει μαζί του ένα αεράκι που δροσίζει το ιδρωμένο μου μέτωπο, με μια παρέα από έγχορδα να τον συντροφεύει. Στη μέση εκείνος με την κιθάρα του, μπουζούκι στα αριστερά, κοντραμπάσο στα δεξιά. Στις δύο άκρες της σκηνής το Βιολοντσέλο και το Βασιλικό Βιολί του Σιώτα, με όλα τα Βήτα κεφαλαία για ευνόητους λόγους.

Ούτε πλήκτρα, ούτε κρουστά χρειάζονται σήμερα και δε μου λείπουν καθόλου. Η αγγελική του φωνή και η παρέα των δοξαριών με υποχρεώνουν να καθίσω στο έδαφος για να τα απολαύσω. Χοροπηδητά και ουρλιαχτά δεν χωρούν εδώ, μόνο σιγοψιθυρίσματα και κλειστά μάτια. Αλκίνοε, όσο τραγουδάς, "Πάντα θα ξημερώνει".

fix-5-5
fix-5-5

Δέκα λεπτά μετά το σκηνικό αλλάζει. Νύχτα χωρίς αστέρια,- βλέπεις, μαζεύτηκαν όλα στη σκηνή απόψε- το αεράκι γίνεται τυφώνας που στο διάβα του σκορπά το χάος. Σηκώνομαι και πάω μπροστά, χώνομαι στο πλήθος, σχεδόν ακουμπάω τη σκηνή. Να βρεθώ στις επάλξεις, γιατί η μουσική του Μάλαμα θέλει πρώτη γραμμή. Ο Σωκράτης βγαίνει και παραληρώ μαζί με τους φανατικούς του. Ξεκινά να τραγουδά και επαναστατεί μέσα μου κάθε καταπιεσμένο συναίσθημα, κάθε αλήθεια που δε ξεστόμισα. Μάγος ο Μάλαμας, σε κάνει θεριό ανήμερο, βγάζει από μέσα σου το κτήνος.

Γουλιά και στίχος, νότα και τζούρα, είμαι πια συνηθισμένη σε ένα μοτίβο που είναι αδύνατο να σε κουράσει, αλλά σε παίρνει μαζί του από την "Αμερική", στην "Πλατεία" και στην "Κοιλάδα των Τεμπών", ώσπου να σε πονέσουν τα πόδια από το χορό και να σε πάει στον "Κήπο", να καθίσεις στην "Ηλιόπετρα", να χορτάσει η καρδιά σου αγάπη και η ψυχή σου ελευθερία.

fix-5-5
fix-5-5

Η ώρα περνάει και προτού το καταλάβω, η συναυλία φτάνει στο τέλος της. "Την αγάπη μας, τα φιλιά μας, την καληνύχτα μας, την αγκαλιά μας", λέει ο Σωκράτης και κατεβαίνει απ' τη σκηνή. Τα όργανα παίζουν έναν Ικαριώτικο που μας ξεσηκώνει, πριν μας καληνυχτίσουν κι αυτά. Το κοινό κατευθύνεται τώρα προς την έξοδο κι εγώ σκέφτομαι πως έστω για μια βραδιά "Λαβώσαμε το χρόνο".

fix-5-5
fix-5-5

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου
φωτογραφίες | silenced eyes
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος