Στη συναυλία του Θάνου Μικρούτσικου και του Μίλτου Πασχαλίδη

Τόσο ίδιοι και όμως τόσο διαφορετικοί. Μια ιστορία σαν τρίλεπτο τραγούδι τους ενώνει. Ιστορία με χρυσά γράμματα αποτυπωμένη στην δισκογραφία της μικρής Ελλάδας. Η αγάπη για την μελωδία τους συνδέει. Το δύσκολο που εκείνοι θέλουν να γίνεται απτό στα χείλη του ακροατή.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
dyo-filoi
dyo-filoi

Εκείνος και Εκείνος. Ο ένας μπροστά σε άσπρα και μαύρα πλήκτρα να ακουμπά τα μύχια της καρδιάς και να επαναστατεί με στίχους και μουσικές γέφυρες.
Κι ο άλλος, σε μια σεμνή πορεία γραμμένη μόνο με τραγούδια κι όχι φανφαρώδεις περιφερειακούς τρόπους "επικοινωνίας", το απλό το έκανε μαγικό.
Και κάπως έτσι έγιναν για το κοινό τους, ο Θάνος και ο Μίλτος. Με τα μικρά τους ονόματα και τα μεγάλα τους τραγούδια.

dyo-filoi
dyo-filoi

Χαρακτήρισαν εποχές. Αντιστάθηκαν στα σουξέ. Κόντρα στο κύμα, απαρνήθηκαν το εύπεπτο και πορεύονται στο ελληνικό πεντάγραμμο με γνώμονα την αλήθεια τους και το κύρος του ταλέντου τους. Διότι διαθέτουν μπόλικο από το τελευταίο, "σε περίοδο εκπτώσεων".
"Κυνήγησα τις ομορφιές, μα μ' έκλεψε η λύπη,
οι αλήθειες μου, εσύ όταν κλαις και της καρδιάς μου οι χτύποι."
Ένα βράδυ στη Μονή Λαζαριστών. Οι δυο τους και η μπάντα τους. "Στα είπα όλα";
Αν δεν ήσουν εκεί τη περασμένη Παρασκευή, δεν μπορείς να καταλάβεις, ότι και να σου γράψω, ότι και να σου μεταφέρω.
Οι εικόνες δεν ξέρω αν αρκούν να φτιάξουν το soundtrack της βραδιάς που έζησε η Δυτική Θεσσαλονίκη.

dyo-filoi
dyo-filoi

Ο Θύμιος Παπαδόπουλος στα πνευστά, ο Δημήτρης Σινογιάννης στις κιθάρες, ο Δημήτρης Μουτάφης στο μπάσο, ο Ηλίας Δουμάνης στα drums και ο Πάρις Περυσινάκης στη λύρα, μπάντα άρτια εναρμονισμένη στους δύο κυρίους.
"Πυρόγα", "Ακροβάτης", "Ένα μαχαίρι", "Φωτιά μου" κι άλλα πόσα...
"Ό Γουίλι, ο μαύρος θερμαστής"... Λόγια του Νίκου Καββαδία που έφευγαν-πέταγαν ψηλά στον άνεμο της νύχτας και ΄πιάνανε ουρανό.

"..Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.

Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.

Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα.
-Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;
Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.

Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει"

dyo-filoi

Σε εποχή παραίτησης, σε νύχτες μοναξιάς και μέρες εκφοβισμού, δύσκολο να θυμηθείς το πείσμα για αντίσταση. Εκείνοι το προσπαθούν. Στο προσφέρουν με ανοιχτές παλάμες. Στο μεταλαμπαδεύουν. Σου κοινωνούν τις ιδέες τους, βουτηγμένες μέσα σε νότες. Κι είναι και εκείνη η "Ρόζα" ή οι "Πεθαμένες Καλησπέρες" να θυμίζουν το κοινό τους φίλο. Τον Μήτσο που δεν είναι ανάμεσα τους. Μα λες και στην πίσω- τέρμα πίσω- καρέκλα αριστερά, να ήταν παρών κι ο Μητροπάνος. Κι έκανε σεγόντο στα ρεφρέν τους, δωρικός και μετρημένος.
Στη σκηνή μαζί τους και το "κορίτσι με το ακορντεόν".
"Εγώ να λέω μίλα ρε, κι αυτός να λέει Μιρέλλα".

Η Μιρέλλα Πάχου να κερδίζει με σκηνική άνεση, άρτια ερμηνευτική απόδοση, το δυνατό χειροκρότημα μιας πορείας που ήδη διαφαίνεται πως θα ΄ναι λαμπερή.
"Ξημερώματα" και "Βυθισμένες Άγκυρες" σήματα κατατεθέν ενός καλλιτέχνη τόσο ξεχωριστού στο μουσικό πλανήτη.
Κι από την άλλη, ο Θάνος Μικρούτσικος μια ιστορία μεταπολεμικής Ελλάδας σε τετράδιο σολφέζ, με άσπρα και μαύρα πλήκτρα. Μια γενιά Πολυτεχνείου, στον Σταυρό του Νότου που ανακάλυπτε ποίηση με δική του μελωδία. "Γιε μου, που πας;..Μάνα θα πάω, στα καράβια"...
Ελλάδα με τους ταλαντούχους σου, άνευ ηλικίας νέους στη ψυχή, που ομορφαίνεις τις νύχτες της Θεσσαλονίκης.

dyo-filoi

Μεσάνυχτα. Τα φώτα σβήνουν, μα απομένει στη καρδιά η γλύκα της μελωδίας.
Δυο άντρες που για δυόμιση ώρες πορεύθηκαν με γνώμονα την αξιοπρέπεια στο ελληνικό τραγούδι.
Τραγούδησαν μαζί με το κοινό ψιθυριστά, με το κεφάλι ψηλά και το δικαστήριο της ψυχής τους έκρινε ενόχους στην αλήθεια.
Γιατί ο Θάνος και ο Μίλτος, αυτό πάντα πολεμούν, αυτό επιδιώκουν και επιζητούν. Όχι την αθωότητα. Όχι την νηνεμία και το "να τη σκαπουλάρουμε".
Αλλά, με τα τραγούδια τους να βαφτίζονται "Ένοχοι Αλήθειας".
Δίχως καμία κατηγόρια. Παρά μονάχα με απανωτά ανκόρ.

dyo-filoi

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | λευτέρης τσότσος
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος