Κάθε τραγούδι, μια Ιστορία

Απόγευμα Σαββάτου και η πόλη κολυμπάει στην ομίχλη. Αργά το απόγευμα ξεκινάει το ψιλόβροχο, που καταλήγει μπόρα διαρκείας. Κρύο που προκαλεί ανατριχίλα, υγρασία που κάνει τα κόκκαλα να πονάνε και να τρίζουν. Μέσα στο Μύλο, όμως, ομπρέλες κλείνουν, παλτά και μπουφάν ξεκουμπώνουν. Μέσα στο Μύλο η Μουσική σε ζεσταίνει καλύτερα και από τζάκι.

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + νίκη ζερβού
Φοίβος Δεληβοριάς
Φοίβος Δεληβοριάς

Ο Φοίβος Δεληβοριάς ανεβαίνει στη σκηνή και μπαίνει κατευθείαν στο θέμα. Στη γραμμή εκκίνησης ο “Μπάσταρδος Γιος”, μελωδία εύθυμη και ρυθμός που σου εντυπώνεται στο μυαλό στιγμιαία. Ακολουθεί η αγαπημένη “Μπόσα Νόβα του Ησαϊα”, που κυριολεκτικά έχει ξεπηδήσει από μία άλλη εποχή. Στο ρεφρέν τραγουδάμε όλοι μαζί του, μέχρι και οι τοίχοι μοιάζουν να κελαηδάνε. Μέσα σε είκοσι λεπτά ο ενθουσιασμός και το κέφι του Δεληβορία μας έχει κατακτήσει. Ένας ενθουσιασμός για το μέλλον, παρόλο που η συναυλία λέγεται “Best-of”, “γιατί”, λέει ο Φοίβος, “τα καλύτερα δεν τα έχουμε ζήσει ακόμη”.

Φοίβος Δεληβοριάς
Φοίβος Δεληβοριάς

Ύστερα οι ιστορίες, που αποτελούν την εισαγωγή κάθε τραγουδιού. Από το “Κουνελάκι”, που έγραψε για την κόρη του, στον “Φώτη” που έγραψε για τον πατέρα του. Θα μας πάρει από το χέρι, θα μας οδηγήσει στον “Ξένο”, για όλους εμάς που νιώθουμε πως δεν ανήκουμε εδώ, θα μας κάνει πάλι “Χάλια”, αλλά για το σβήσιμο θα μας γνωρίσει τον “Σκύλο στο Κολωνάκι”, να γελάσουμε με την ψυχή μας.

Μαζί του στην αφήγηση και στη σκηνή, ο Κωστής Χριστοδούλου στα πλήκτρα, ο Μιχάλης Καπηλίδης στα τύμπανα, ο Κώστας Παντέλης στην κιθάρα, η Χριστίνα Μαξούρη στη φωνή και ο κουβανός Γιοέλ Σότο στο μπάσο. Ο τελευταίος ερμηνεύει με μοναδικό τρόπο ένα ισπανικό τραγούδι, δίνοντας πάσα στον Φοίβο να αυτοσχεδιάσει με τα ελάχιστα ισπανικά που (δεν) ξέρει! Το χιούμορ και το κέφι του είναι κυριολεκτικά κολλητικό.

Φοίβος Δεληβοριάς
Φοίβος Δεληβοριάς

Τον Φοίβο τον παρουσίασε ο Χατζιδάκις το '89. Τραγουδοποιός και ερμηνευτής με ιδιαίτερο στίγμα στη σκηνή και μοναδική αφηγηματικότητα στη μουσική του. Παρουσία που σε ηρεμεί, σε κατευνάζει και έπειτα σε γεμίζει με κεφι και ελπίδα, σε σηκώνει απ' την καρέκλα σου, σε κάνει να χορέψεις.

Και πριν φύγεις, πριν τυλιχτείς ξανά με το κασκόλ και βάλεις την κουκούλα, πριν ξανανοίξεις την ομπρέλα να προστατευτείς απ' τη βροχή και το ανελέητο κρύο, σε βάζει να του υποσχεθείς ότι δε θα πάψεις να πιστεύεις. Τα Καλύτερα θα ‘ρθούν!

κείμενο | λιάνα τσαβδαρίδου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + νίκη ζερβού