Let the summer begin

Καταλαβαίνεις ότι το καλοκαίρι ζει πλέον ανάμεσά μας όταν η ατμόσφαιρα μοσχομυρίζει γιασεμί, ο ήλιος σου ζεσταίνει το μεδούλι και οι Beirut σε περιμένουν στην πρώτη μεγάλη συναυλία που, κυριολεκτικά και μεταφορικά, δεν έχει ταβάνι.

κείμενο | κική μουστακίδου */* φωτογραφίες | καρολίνα τσιρογιάννη */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος
beirut
beirut

Η τελευταία Δευτέρα του Μαΐου δεν είχε τη γνωστή γκρίνια για τη νέα εβδομάδα που μόλις ξεκινούσε, αλλά την αναμονή για την απόλυτη πρεμιέρα της καλοκαιρινής συναυλιακής περιόδου στην ανοιχτή σκηνή του Fix Factory. Πάνω από 2.000 άτομα έφτασαν στο χώρο με λεωφορεία, αυτοκίνητα, ποδήλατα ή περπατώντας στωικά μέχρι το σημείο όπου ο Zach Condon μαζί με τη μπάντα του έμελλε να μας ταξιδέψει σε όλα εκείνα τα μέρη που έχουν κατά καιρούς εμπνεύσει τους μοναδικούς Beirut.

Κι όταν εκείνη η στιγμή έφτασε, ύστερα βεβαίως από τις εμφανίσεις των Daughter, της Ειρήνης Σκυλακάκη και των Polkar (βλέπε περισσότερα στη συνέχεια), το αμερικανικό συγκρότημα, με τις εξωτικές και βαλκανικές του μελωδίες, ως μουσικό σχήμα οξύμωρο, μοίρασε απλόχερα λίγη από τη μαγεία του.

beirut
beirut

Κάθε φορά που η τριάδα των πνευστών του ξεκινούσε να παίζει ένα κομμάτι γνωστό από την πρώτη του κιόλας νότα, το κοινό ξεσπούσε σε χειροκροτήματα με ρυθμικές κινήσεις, δεξιά – αριστερά, σαν ελαφρύ κύμα σε γαληνεμένη θάλασσα. Συχνά ένιωθες ότι κάθε τραγούδι των Beirut ήταν ένας ύμνος σε μυστικά συναισθήματα και γεγονότα που μόνο ο frontman της μπάντας γνωρίζει ολοκληρωτικά και πως αν ήσουν προσεκτικός, θα μπορούσες να σπάσεις τους κώδικές του. Άλλες φορές πάλι έφτανε μόνο να κλείσεις τα μάτια και να νιώσεις τη γεύση των κομματιών να φτάνει μέχρι τον ουρανίσκο σου και να θυμίζει κάθε είδους κοκτέιλ στην πιο απομακρυσμένη ακτή του πλανήτη.

Η εναλλαγή ανάμεσα στην παλιότερη εποχή των Beirut και στη νεότερη, όπου πια κυριαρχούν το πιάνο, το μπάσο και τα ντραμς και ένας Condon που δηλώνει ότι περιμένει πολλά από τον εαυτό του, έπειτα από μια δύσκολη και άνυδρη περίοδο για τον ίδιο, καλλιτεχνικά και προσωπικά, πιστώνεται ως πλεονέκτημα της συναυλίας που ήταν πέρα για πέρα αυθεντική και ειλικρινής.

beirut
beirut

Daughter, Ειρήνη Σκυλακάκη & Polkar

Η συστολή της ερμηνεύτριας επάνω στη σκηνή και τα άχνα της «thank you» στο μικρόφωνο δεν υποβάθμισαν ούτε στιγμή τη δυναμική που έχουν οι Βρετανοί Daughter. Μια καλοκουρδισμένη ομάδα που ξέρει καλά πότε να πατάει γκάζι και πότε να σου αιχμαλωτίζει την ανάσα με την συγκινησιακά εύθραυστη φωνή της Elena Tonra, που έστεκε στην άκρη σαν ιδανικά πληγωμένο αγρίμι. Τα φώτα, από τη μια σε μπλε και μωβ αποχρώσεις και από την άλλη σε πορτοκαλί, βοήθησαν το μυαλό να κάνει τα ταξίδια του με αφετηρία την (κάθε) ανατολή και προορισμό το (κάθε) ηλιοβασίλεμα.

Η 26χρονη Ειρήνη Σκυλακάκη, τραγουδοποιός με δύο album ήδη στο ενεργητικό της, εκπροσωπεί άξια την ελληνική αγγλόφωνη σκηνή και αυτό έκανε με τον καλύτερο τρόπο στην εμφάνιση της στο Fix Factory Open Air. Απέριττη και δωρική, έδωσε το στίγμα της δουλειάς της και την αφορμή να αναζητήσουμε περισσότερα για εκείνη επιστρέφοντας στο σπίτι.

Όσο για τους Polkar, αν προσθέσεις στην γνωστή και καθιερωμένη τους ενέργεια τον ενθουσιασμό που είχαν από την αρχή για την παρουσία τους δίπλα στους Beirut, το μείγμα θα είναι εκρηκτικό. Έτσι ακριβώς κινήθηκαν επάνω στη σκηνή, προσθέτοντας ακόμη ένα λιθαράκι στην καλλιτεχνική συγγένεια που τους δένει με το αμερικανικό συγκρότημα.

beirut
beirut
beirut

κείμενο | κική μουστακίδου
φωτογραφίες | καρολίνα τσιρογιάννη
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + οδυσσέας κοσμάτος