Με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη στο Βlock 33

Ο χρόνος είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των καλλιτεχνών και ελάχιστοι μπορούν να τον υπερνικήσουν. Είναι πραγματικά λυπηρό να βλέπεις τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη που κάποτε τραγουδούσε και συγκινούσε την πλάση, να μην μπορεί να αντεπεξέλθει στην συναυλία του, να δυσκολεύεται και να πιέζεται, είτε επειδή το άφησε και τον άφησε, είτε επειδή τα χρόνια του τον πρόδωσαν. Αντίθετα, προκαλείται απίστευτη χαρά όταν ο χρόνος δεν φαίνεται να άφησε κανένα σημάδι πάνω στον καλλιτέχνη και ελάχιστα πράγματα μαρτυρούν τα χρόνια που πέρασαν. Τρανό παράδειγμα, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης που το μοναδικό πράγμα που άλλαξε είναι οι τρίχες του προσώπου που μετατοπίστηκαν από το κεφάλι στο πιγούνι.

κείμενο | νίκη ζερβού */* φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης
Αλκίνοος Ιωαννίδης
Αλκίνοος Ιωαννίδης

Κατά τ’ άλλα, όποιος βρέθηκε στο “Βlock 33”την Παρασκευή ή το Σάββατο, κατάλαβε πως ο Αλκίνοος κέρδισε το στοίχημά του με τον χρόνο και αντί για εχθρό τον έκανε σύμμαχο. Στην σκηνή του “Βlock 33” εμφανίστηκε ένας ανανεωμένος Αλκίνοος, πιο ώριμος, γεμάτος διάθεση.

Τα όργανα της συναυλίας ήταν αποκλειστικά έγχορδα και οι σολίστες που συμμετείχαν, σπουδαίοι επαγγελματίες του χώρου. Δεν ακούστηκε το παραμικρό φάλτσο, ο ήχος που δημιουργούνταν ήταν τόσο γεμάτος που το οποιοδήποτε άλλο όργανο θα περίσσευε και οι μουσικοί φαινόντουσαν τόσο σίγουροι που θαρρείς πως μπορούσαν να παίξουν όλη την συναυλία με τα μάτια κλειστά.

Αλκίνοος Ιωαννίδης
Αλκίνοος Ιωαννίδης

Η συναυλία της Παρασκευής ήταν ιδιαίτερη, καθώς παρευρίσκονταν η Χαρούλα Αλεξίου και η Ματούλα Ζαμάνη. Ο Αλκίνοος αφιέρωσε την συναυλία στην Χαρούλα και το κομμάτι “Η ωραία του χωριού”, το οποίο εμπνεύστηκε από την μοναδική γηραιά κάτοικο ενός απόμερου χωριού, στις δύο αυτές σπουδαίες τραγουδίστριες.

Ο Αλκίνοος, φανερά συγκινημένος, προσκάλεσε το κοινό να τραγουδήσει “με ψυχή” το “Βάλτε να πιούμε” στην μνήμη του αγαπημένου του φίλου και συνεργάτη Θάνου Ανεστόπουλου και το “Πάντα θα ξημερώνει” από τον νέο του δίσκο “Μικρή Βαλίτσα”, στον Παύλο Φύσσα.

Αλκίνοος Ιωαννίδης
Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ο Αλκίνοος με την φωνή χορωδία, με τις μαγικές ψηλές νότες που ηχούν σαν ωδές αγγέλων, πήρε το κοινό από το χέρι και το ταξίδεψε στην χώρα της αγάπης και της αλήθειας. Στην χώρα όπου για να έχεις την “Αρετούσα” πρέπει πρώτα να είσαι Ερωτόκριτος, στην χώρα του “Προσκυνητή”, του “Καθρέπτη”, του “Βοσπόρου”, του “Απογεύματος στο δέντρο”.

Τραγούδησε “Ξύλινα Σπαθιά”, “Διάφανα Κρίνα” και την “Παράξενη Κοπέλα” του Χιώτη συνοδεύοντας τον μεγάλο ρεμπέτη συνθέτη και μουσικό Μανώλη Πάππο, ο οποίος έπαιζε στην συναυλία μπουζούκι και λαούτο.
Στο “Βlock 33” ζήσαμε μια βραδιά γεμάτη συναίσθημα. Καθώς η μουσική και η φωνή του Αλκίνοου Ιωαννίδη και των μουσικών του κυριαρχούνται από βαθιά συναισθήματα, το κοινό δεν μπορούσε παρά να βιώσει αυτό το τρενάκι συναισθημάτων, να χαρεί, να συγκινηθεί, να αναπολήσει και πάνω απ’ όλα να απολαύσει στο έπακρον μια υψηλής ποιότητας συναυλία.

Αλκίνοος Ιωαννίδης
Αλκίνοος Ιωαννίδης

Μέχρι την επόμενη φορά, λοιπόν, θα αναμένουμε, θα ονειρευόμαστε και θα ελπίζουμε πως αυτός ο κόσμος που αλλάζει δεν θα μας τρομάζει τόσο όταν έχουμε τέτοια μουσική εφόδιο και συνοδοιπόρο μας.

Αλκίνοος Ιωαννίδης

κείμενο | νίκη ζερβού
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης