Στο 'Χειρόγραφο' της Χαρούλας Αλεξίου...

"Με πήρες κάποτε απ’ το χέρι και δε σε ρώτησα πού πάμε, σου είπα με σένα δε φοβάμαι"...

Το θηλυκό που ανοίγει την πόρτα του θεάτρου και βάζει μπροστά συντρίμμια και γκρεμούς. Γλύκες κι αναποδιές. Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, η Χάρις Αλεξίου δεν κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της. Ανάβει προβολέα στη ζωή της και μας την τραγουδά.
Και πάλι βγαίνει μπροστά. Μιλάει σε πολλούς και είναι σαν να μιλά στον κάθε ένα ξεχωριστά και κανέναν άλλο. Όπως τα τραγούδια της. Που σου τα φέρνει στο αυτί μιας ολόκληρης Ελλάδας και σου μιλάνε κατευθείαν στην ψυχή. Λες και είναι μόνο για την δική σου την ψυχή φτιαγμένα...

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης
Χαρούλα Αλεξίου

"Ήρθε ο καιρός να δω το συρματόπλεγμά μου,  
ριγμένο κάτω πατημένο, το παραμύθι μου παρμένο.
Δεν είμαι πια ίδια με χτες, δεν τρέχω πίσω από πληγές"...

66 καλοκαίρια και χειμώνες, σε ένα βινύλιο ζωής που μέσα στο σκοτάδι ρίχνει άπλετο φως στα πιο μύχια. Και η ελπίδα για το μέλλον να καιροφυλαχτεί. Η Χαρούλα σκύβει με νότες πάνω στην απέραντη θάλασσα της δισκογραφίας της και σου περιγράφει το πρόσωπό της, πάνω στην επιφάνεια αυτής. Δεν έχει κύμα να σε πάρει. Λάδι η θάλασσα των τραγουδιών της. Με νηνεμία και σύνεση. Με μεράκι. Αυτό το μεράκι που κάνει κουμάντο πιο πάνω και από την φωνή της, σαν σου τραγουδά.

"Κι ό,τι αγαπώ, θέλει τα μάτια μου ανοιχτά το χθες να μη με τρώει.  
Να περπατήσω στις σιωπές μου, να θυμηθώ τις προσευχές μου.  
Κι ας είμαι πια άλλο σκαρί, δεν είν` το κάρμα μου βαρύ.  
Δε θέλω άλλο να διαφέρω, θέλω αν μ` αγάπησες να ξέρω"...

Χαρούλα Αλεξίου

Το "αχ" της ψυχής της είναι πιο δυνατό από οποιαδήποτε νότα βγάλει το λαρύγγι της. Αυτό την χαρακτηρίζει. Όσο σπουδαία φωνή και αν είναι, η μετάφραση της ερμηνείας της είναι μια παλέτα συναισθημάτων. Γι' αυτό την αγαπάς τόσο. Για τον στεναγμό της και το χαμόγελό της, πίσω από μια νότα.  
Αυτά τα δεύτερα και τρίτα επίπεδα στην χροιά της, με εμπροσθοφυλακή το αίσθημα, ζωγραφίζουν την μοναδικότητά της. Αυτά σκηνοθέτησαν και το "Χειρόγραφό" της.  
Ο Γιώργος Νανούρης έπιασε από το χέρι την Χαρούλα, την έβγαλε πάνω στο σανίδι, και πλακάκι το πλακάκι μας βόλταρε στο δρόμο του βίου.

"Εσύ για μένα θα πάθεις έρωτα. Και εγώ για σένα θα κινδυνεύσω. Με τα βρεγμένα και τα ασιδέρωτα της αλητείας, θα βγαίνω έξω"...

Στους έρωτες, στα γλέντια, στις πίκρες και τα κλάμματα. Τα δικά της που είναι και δικά μας. Στα γεμάτα σταχτοδοχεία, στον αναπτήρα που άναβε ξανά και ξανά. Η Χαρούλα με άνεση σε πάει στου βράχου την άκρη και σου εξιστορεί πως μπορείς να κοιτάς από ψηλά, με γαλήνη και συγκατάβαση το βάθος του απείρου που σαν σκύψεις απειλητικό "σε χάνει" μπροστά του.

"Πίστη μου αδελφή στον χρόνο, σένα θέλω να 'χω μόνο, μες στη σφαίρα στ' οξυγόνο σήμερα ν' ανθίσω, να λέμε τα τραγούδια, να χορεύουν τ' αγγελούδια, να 'μαστε ευτυχείς σίγουρα"...

Χαρούλα Αλεξίου

Μαζί της, ο Παναγιώτης Τσεβάς σε ακορντεόν και πιάνο, ο Άρης Ζέρβας στο βιολοντσέλο και στην κιθάρα ο Γιώργος Λιμάκης. Κάνουν "σεγόντο" σε βίο οσίας που δεν ντρέπεται να σου μιλάει με νότες. Υπόκλιση σε ένα θηλυκό με χορτάτη ζωή-σε τιμές, χαρές και βάσανα.
Αυτό που σου φάνηκε εύκολο, με κόπο και ιδρώτα κερδήθηκε. Και έγινε τραγούδι να το σιγοτραγουδάς, ώρες, χρόνια, ζωές, γενιές.

"Μ’ άφησες σαν πόλη τουρκεμένη, μα κρασί τον πόνο κέρασα κι όταν δε με είδες δακρυσμένη, είπες πως φριχτά σε γέλασα."

Στην γραμματική του ελληνικού πενταγράμμου, η Χάρις Αλεξίου σου έμαθε το "βου α βα". Και σου γνέφει να πας μαζί της, εκδρομή στην μνήμη. Στη ζωή την ευλογημένη και την άχαρη.

"Τι γλυκό να σ΄αγαπούν και να σου το λένε, μάτια που μελαγχολούν και γλυκά σου κλαίνε"...

Χαρούλα Αλεξίου

Ανάψανε τα φώτα, σε τυχερά πλάσματα της πλατείας του θεάτρου. Βούρκωμα στα μάτια των γυναικών. Ιερείς εξομολόγησης θηλυκού "τέρατος", οι άνδρες. Χειροκροτούν και δεν σταματούν. Μαγεύτηκαν από τον άνθρωπό τους...


* Μεγάλη η Χάρις κι έτσι πήρε παράταση έως και τις 20 Νοέμβρη. Έπειτα η αγκαλιά όλης της Ελλάδας, την περιμένει σε μεγάλη περιοδεία. Κράτα λίγα χρήματα στην τσέπη, για ένα ρέμπελο σκοπό, που το βέλος του χτυπά κατευθείαν στης καρδιάς σου το βωμό.


κείμενο | γιώργος παπανικολάου
επιμέλεια | τάσος θώμογλου + ιάκωβος καγκελίδης