R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

i

ο

n

s

image

Ακούω τη σιωπή σου...

στην εκδήλωση του ΚΘΒΕ για την παγκόσμια ημέρα κατά του ΑΙDS

Αυτή η βραδιά στο Βασιλικό Θέατρο ξέρουμε όλοι ότι θα είναι διαφορετική.

Εδώ δεν ήρθαμε μόνο για διασκέδαση, αλλά και για να στηρίξουμε την καταπολέμηση του AIDS μέσω της παρουσίας μας και της ελεύθερης χρηματικής συνεισφοράς, μέρος της οποίας θα διατεθεί για τη μεταφορά της νέας μονάδας Ειδικών Λοιμώξεων του ΑΧΕΠΑ. Η εκδήλωση αφιερώνεται στον αγαπημένο ηθοποιό Μηνά Χατζησάββα, που πρόσφατα έφυγε από τη ζωή, και πριν την έναρξή της διαβάζονται τα λόγια του συντρόφου του, περί νομιμοποίησης του συμφώνου συμβίωσης.

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας

Με φόντο το κόκκινο, ετοιμαζόμαστε να απολαύσουμε επτά αληθινούς μονολόγους σε μία σκηνή με τα απολύτως απαραίτητα. Οι μονόλογοι θα ερμηνευτούν από ηθοποιούς του ΚΘΒΕ. Θα προηγηθεί η ηχογραφημένη ανάγνωση του εισαγωγικού κειμένου «Μια παράξενη επιδημία», που γράφτηκε από τον Γιάννη Παλαμιώτη.

Πρώτη ιστορία, αυτή μιας νοσοκόμας που πρέπει να περιθάλψει έναν νεαρό ομοφυλόφιλο οροθετικό. Η δεύτερη δίνεται από την οπτική γωνία του καλύτερου φίλου ενός ετοιμοθάνατου οροθετικού που επιθυμεί να δει για τελευταία φορά τους γονείς του, ενώ ο επόμενος μονόλογος είναι αυτός μιας χήρας που με την εκταφή του οροθετικού συζύγου της ανακαλύπτει ότι τον έχουν θάψει σε μια μαύρη σακούλα. Ακολουθεί ο μονόλογος της οροθετικής φοιτήτριας που παρέα με τον επίσης φορέα σύντροφό της προσπαθεί να το ανακοινώσει στην οικογένειά της, για να ακολουθήσει η ιστορία μιας φορέα που καταφέρνει να ξαναφτιάξει τη ζωή της μετά το θάνατο του άντρα της και να ξανακάνει παιδί. Στη συνέχεια παρουσιάζεται η ιστορία του οροθετικού ταξιτζή που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με την ιδέα του ιού, λέγοντας το σε όλους του τους επιβάτες και τέλος, η ιστορία του ομοφυλόφιλου φορέα που αγαπάει τη ζωή και τον έρωτα ακόμα κι έτσι.

Όλες οι ιστορίες έχουν ως κοινό άξονα την αποδοχή και τη συμφιλίωση με τον ιό. Τη μάχη που έχει να δώσει ο άνθρωπος για τη ζωή και για να μην αφήσει την κοινωνία και τον ιό να τον στιγματίσουν. Όλες έχουν ένα θετικό μήνυμα, μια φωνή διαμαρτυρίας και αγανάκτησης, ένα ταξίδι προς τη «συμφιλίωση» και, φυσικά, την πιστή αναπαράσταση της στάσης της κοινωνίας, της εκκλησίας, της οικογένειας.

Μέσα από τις ιστορίες βλέπουμε και την πορεία του ιού διαχρονικά. Κάποτε, δεν ήξεραν τι είναι, αργότερα έγινε η «θεία τιμωρία» προς τους γκέι, ακολούθησαν ιατρικά επιτεύγματα που βοήθησαν στην εξασφάλιση μιας «φυσιολογικής» ζωής, γεγονός που επέφερε και τη βαθμιαία κοινωνική απενεχοποίηση του ιού. Εντύπωση μου έκανε η ιστορία της νεαρής φοιτήτριας, όταν οι γονείς της, προσπαθώντας να την κάνουν να αισθανθεί άνετα, στο κυριακάτικο δείπνο βγάζουν μόνο ένα μαχαιροπίρουνο, από το οποίο θα πρέπει φάει όλη η οικογένεια!

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας

Το AIDS είναι ένας ιός . Αυτό. Τίποτα παραπάνω. Δεν είναι ούτε τιμωρία, ούτε κοινωνικό πρόβλημα, ούτε δηλώνει κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα. Είναι σαν να αποκλείουμε κάποιον κοινωνικά ή να απολύουμε κάποιον από τη δουλειά του γιατί είναι κρυωμένος. Είναι ανόητο να επικρατεί φόβος γύρω από τον ιό και τους φορείς του, πόσο μάλλον σήμερα που η ιατρική επιστήμη προσφέρει στα οροθετικά άτομα ένα αξιοπρεπέστατο βιοτικό επίπεδο. Σε καμία περίπτωση πάντως, μην αγνοείτε την τήρηση των κανόνων και προφυλάξεων.

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας
Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας

κείμενο | εύη μίνου
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης