Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού

Το καλό μπορεί και εκδικείται. Κυριακή 27 Μάρτη είναι Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Εμείς οφείλουμε να εκδικηθούμε το "θέατρο της ζωής". Να προτάξουμε αλήθεια. Αλληλεγγύη. Και μια σακούλα τρόφιμα.

Ανεξάρτητοι καλλιτέχνες στην Αθήνα και το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος στη Θεσσαλονίκη, την ίδια μέρα που γιορτάζουν πλατείες θεάτρων, θεωρεία, παρασκήνια, σανίδια και πολιτισμός-αφουγκραζόμενο πως γιορτή δεν υπάρχει αν δεν υπάρχει επαφή και αλήθεια με τη κοινωνία, διοργανώνει μία δράση, όπου ο λόγος γίνεται ποίηση. Κι ο θεατής κινητήριος δύναμη βοήθειας στο μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει τούτη τη στιγμή η ανθρωπότητα.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλεια | ιάκωβος καγκελίδης + αλέξανδρος κόγκας
Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού
Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού

Μια μέρα πριν, το rejected, βρέθηκε στη πρόβα ενός διαφορετικού δίωρου, στο φουαγιέ του Βασιλικού Θεάτρου, όπου 24 ηθοποιοί και 14 ποιητές θα γίνουν ένα, με μουσική συνοδεία.
Ανοιχτή είσοδος για όλο το κόσμο, θα είναι ένα κυριακάτικο απόγευμα γεμάτο λόγια-όχι εντέχνως καμωμένα και ερμηνευμένα-αλλά ουσιωδώς και από ψυχής βγαλμένα, σε μια "παράσταση ζωής" που θέλει, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο όραμα, τη συμμετοχή του κόσμου.

Μόνο αν γίνουμε ένα νικιέται το κακό. Μόνο αν κοιτάξουμε στα μάτια την αλήθεια τη σκληρή, συμπονέσουμε το διπλανό, απλώσουμε το χέρι και δώσουμε ό,τι μπορούμε, θα τελεστεί το αυτονόητο. "Άνω θρώσκω" μου έμαθαν στα γυμνάσια της ζωής. Κι είδα έπειτα τα "γυμνάσια" της ζωής, να με σκληραίνουν. Να με θωρακίζουν. Να με κάνουν να βγάζω νύχια, για τη δική μου προσωπική επιβίωση. Όχι. Σταμάτα το. Δεν είναι έτσι. Αλλιώς είναι τα πράγματα. Αλλού είναι το θέμα.

"Άνω θρώσκω" για μένα, σημαίνει βλέπω ψηλά σηκώνοντας τα πόδια μου στις μύτες των παπουτσιών μπας και καταλάβω τι γίνεται ολόγυρα... ακούω, εξελίσσομαι, ωριμάζω, μου λένε αυτά που νιώθω οι άλλοι ή που δεν πρόλαβα να κάνω λέξεις στο μυαλό μου...να μετουσιώσω στη ψυχή μου. "Άνω θρώσκω" σημαίνει ταυτόχρονα απλώνω το χέρι, ανοίγω τη παλάμη, αγγίζω το διπλανό, προσφέρω χάδι, φροντίζω.

Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού
Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού

Ο άνθρωπος έρχεται σε αυτή τη γη για να νοιαστεί. Να κάνει κάτι καλό κι έπειτα να φύγει από αυτή, μετανιωμένος για τα λάθη του, χαρούμενος που έδωσε κάτι στους δίπλα. Που-ίσως-άφησε κάτι, φεύγοντας από αυτή.
Άνθρωποι της Τέχνης και της Γραφής γίνονται μια "γροθιά" και προβάρουν αυτό που οφείλει να είναι μια Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Μια μεγάλη αγκαλιά.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κρατικού Γιάννης Αναστασάκης και η αναπληρώτρια του Μαρία Τσιμά, δίχως δεύτερη σκέψη, ενέδωσαν και πραγματοποιούν αυτό το απόγευμα-βάλσαμο, στο φουαγιέ του Βασιλικού.
Είναι σημαντικό άνθρωποι που αποτελούν και άτομα που διοικούν έναν φορέα, σε σύμπραξη με ποιητές της Θεσσαλονίκης, να λειτουργούν τόσο άμεσα και τόσο "παρηγορητικά" στις ψυχές των θεατών τους. Τη δική μου. Τη δική σου.

Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού
Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού

Είναι υπέροχο, στην πρόβα τούτης της ουσιαστικά ουμανιστικής γιορτής, να παρακολουθείς το καθάριο της Τέχνης. Της ερμηνείας. Της μελωδίας του λόγου. Της ερμηνείας από καρδιάς.
Πάμε αυτήν την Κυριακή το απόγευμα στο Λευκό Πύργο δίπλα, να ανακαλύψουμε πως το θέατρο δεν έχει σχέση με την υποκριτική. Ναι. Αυτό το απόγευμα στο Βασιλικό Θέατρο, δεν θα υπάρξει υποκριτική, από κανέναν ηθοποιό. Μόνο αλήθεια. Να ηχεί στα αυτιά και να γλυκαίνει την καρδιά. Αυτήν την καρδιά που-τελευταία-τόσο, μα τόσο πολύ φοβάται.

Σαπίσαμε. Φθαρθήκαμε. Πετάμε τρόφιμα στο κάδο της γειτονιάς. Αφήνουμε τη σήψη να λαμβάνει χώρο στην ψυχή μας. Πόσο ακόμα;
Κοίτα δίπλα σου. Εν δυνάμει είσαι σε μια σκηνή κι εσύ. Όχι σκηνή θεάτρου. Σκηνή στο χώμα. Αντίσκηνο για υπόστεγο στα δεινά που ζεις. Δίχως φαγητό. Δίχως πλύσιμο. Δίχως τη ζεστασιά των αυτονόητων. Σε μια εποχή που τίποτα δεν είναι δεδομένο, απέδειξε στο καθρέφτη σου, πως ακόμα και τώρα μπορείς να κάνεις κάτι. Να μετατοπίσεις ελάχιστα το φόβο και τον ατομισμό σου. Να τον "μετακινήσεις".

Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού
Αλληλεγγύη: η εκδίκηση του καλού

Από ό,τι ένιωσα στην πρόβα, θα περάσουμε ανακουφιστικά το απόγευμα της Κυριακής. Γιατροπορεύει η Τέχνη, αν της ζητηθεί. Δεν δίνει λύσεις, μα ανάβει σπίθες στη καρδιά. Προβληματίζει, αλλά και πλημμυρίζει αγαλλίαση στα σωθικά. Ειδικά, όταν γίνεται έμπρακτα.
Ένα δίωρο ελεύθερο από όλα. Και από όποιον θέλει, να φέρει μια σακούλα με "αποσκευή" την εκδίκηση του καλού. Ναι υπάρχει. Κι αυτή η εκδίκηση είναι η πιο δυνατή. Είναι η πιο μη αναμενόμενη. Ανατρεπτική. "Τραβά το χαλί" σε ό,τι αόρατο εξουσιάζει και φέρει την αντίδραση σε ό,τι ασυνείδητα καταδυναστεύει. Η αγάπη, ξέρετε, κάνει το "γύρισμα" τούτου του κόσμου να αξίζει. Μόνο αυτή. Η αγάπη.
Κάποιος το είπε, σε μια θεατρική παράσταση, πριν χρόνια. Ράγισε η καρδιά μου σαν τον άκουσε και το θυμάμαι σαν τώρα. "Ποίημα" που με ταρακούνησε η φράση του....
"Όταν παίρνεις γεμίζουν τα χέρια σου, όταν δίνεις γεμίζει η καρδιά σου".

Ραντεβού, δίπλα στο γαλάζιο της θάλασσας, μέσα στο θέατρο που γιορτάζει. Που είναι ανοιχτό και αξεπέραστα διαδραστικό, για όλους. Αν δεν το έχεις καταλάβει τόσα χρόνια, έλα να το αισθανθείς στην πιο κινητήρια εκδοχή του, αυτήν την Κυριακή. 4 με 6 στο Φουαγιέ του Βασιλικού.
Έτσι ορίζεται η γιορτή στη Τέχνη.

κείμενο | γιώργος παπανικολάου
φωτογραφίες | τάσος θώμογλου
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + ιάκωβος καγκελίδης