_δράσεις

Αλληλεγγύη με φόντο το λιμάνι

Στο 18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ (+Rejected Photostory)

Το 18ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, έγινε για πρώτη φορά με θέα το λιμάνι και τη δύση του ήλιου στη θάλασσα του Θερμαϊκού, αντί για το Στρατόπεδο Παύλου Μελά, όπου παραδοσιακά γινόταν ως τώρα. Άλλη μια παράδοση έσπασε με τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ μέσα στο φθινόπωρο, αντί για το καλοκαίρι.

Με φόντο, λοιπόν, τα πλοία να φορτώνουν και να ξεφορτώνουν εμπορεύματα, στην αποθήκη 8 του λιμανιού, όλες οι συλλογικότητες που συμμετέχουν όλα αυτά τα χρόνια έδωσαν και φέτος το παρόν με σκοπό την υπεράσπιση των κοινών αγαθών, την εργατική αξιοπρέπεια και την προοπτική της εργατικής χειραφέτησης. Για τα δικαιώματα των προσφύγων, των μεταναστών και των παιδιών τους, για την ισότητα και την κατάργηση των πατριαρχικών και σεξιστικών διακρίσεων. Για την άρση των κοινωνικών αποκλεισμών, που η καταστολή, η φτώχεια ή ακόμα οι κοινωνικές προκαταλήψεις επιβάλλουν απέναντι στους πολίτες με αναπηρίες, την LGBTQI κοινότητα, τους φυλακισμένους και αποφυλακισμένους, τους τοξικοεξαρτημένους ή τα άτομα με ψυχιατρικές διαγνώσεις.

Το Φεστιβάλ ξεκίνησε με μια συζήτηση για το προσφυγικό με τον Ozan Mirkan Balpetek, εκ μέρους του Migrant Solidarity Center από την Τουρκία, καθώς και με μέλη του Παλαιστινιακού Συνδέσμου Β. Ελλάδος, του Δικτύου «Σπάρτακος», της Ομάδας Νομικών για την Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών και της Αντιρατσιστικής Πρωτοβουλίας Θεσσαλονίκης. Ταυτόχρονα στον παιδότοπο, ο κουκλοθίασος ‘Redicolo’ παρουσίαζε τον «Ρομπέν των Δασών».

Για τις πολλαπλές όψεις του φασιστικού φαινομένου και την οργάνωση του πολυμέτωπου αντιφασιστικού αγώνα μίλησαν τη δεύτερη μέρα του Φεστιβάλ ο Γιώργος Τσιάκαλος, ομότιμος καθηγητής του ΠΤΔΕ του ΑΠΘ και ο Κώστας Παπαδάκης, συνήγορος της πολιτικής αγωγής στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Υπήρξε ενημέρωση για τον επικείμενο πλειστηριασμό του κτιρίου της ΒΙΟΜΕ καθώς και συζήτηση για την οργάνωση δράσεων εναντίον του πλειστηριασμού.

Στο ερώτημα «There Is No Alternative?» κλήθηκαν να απαντήσουν οι παρευρισκόμενοι την τελευταία μέρα του Φεστιβάλ, αναζητώντας δρόμους για να περάσουν από τις κοινωνικές αντιστάσεις στη διατύπωση εναλλακτικών λύσεων, σε μια ανοιχτή συζήτηση-συνέλευση με τις κοινωνικές, κινηματικές και πολιτικές συλλογικότητες του Φεστιβάλ.

Στο Φεστιβάλ λειτούργησε επίσης χαριστικό παζάρι αλληλεγγύης από την Επιτροπή Δράσης Δυτικών Συνοικιών για τα ευαίσθητα κοινωνικά στρώματα, όπου μπορούσε κανείς να πάρει ό, τι ήθελε δωρεάν και να αφήσει ό, τι δεν χρειάζεται (ρούχα, παπούτσια, τρόφιμα, φάρμακα, βιβλία, παιχνίδια κτλ.) και συγκεντρώνονταν υλικά για τους πρόσφυγες. Παρουσιάστηκε το βιβλίο του Διονύση Ελευθεράτου «Λαμόγια στο χακί», με θέμα τα οικονομικά «θαύματα» και θύματα της χούντας. Το παρουσίασαν οι δημοσιογράφοι Α. Χατζηστεφάνου, Π. Δημητρούδης, Χ. Αβραμίδης, σε εκδήλωση που διοργάνωσαν οι εκδόσεις Τόπος και το συνεργατικό βιβλιοπωλείο Ακυβέρνητες Πολιτείες.

Εκθέσεις φωτογραφίας, όπως αυτή της ομάδας GUAP (Gaia Under Attact), μιας ομάδας που στήθηκε αποκλειστικά για την υπεράσπιση της φύσης και παρουσίασε το θέμα της άσκοπης υλοτόμησης, της ομάδας Photo Babylon με θέμα «Άνθρωποι της Αγοράς» και επαγγέλματα του δρόμου, του Μορτέζα Τζαφάρι με θέμα τους πρόσφυγες, καθώς και άλλων καλλιτεχνών με θέματα που «καίνε» το φακό.
Το Φεστιβάλ ξεκίνησε την Παρασκευή 18 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε την Κυριακή 20. Κάθε βράδυ δίνονταν συναυλίες και παραστάσεις και καθημερινά λειτουργούσε στο χώρο παιδότοπος.

κείμενο | ευτυχία πλαζουμίτη
φωτογραφίες | λευτέρης τσινάρης + χαρά κίκα
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου