image_alt_text image_alt_text image_alt_text image_alt_text

Όμορφος κόσμος, φεστιβαλικά πλασμένος

Το παράλληλο σύμπαν του 55oυ φεστιβάλ Κινηματογράφου

Η επιγραφή με τα μεγάλα, φωτεινά γράμματα άναψε και στα νερά της θάλασσας αντικατοπτρίζεται:



_55ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ. Σημαντικότερη κι απ’ τη φωταψία του χριστουγεννιάτικου δέντρου, για το σινεφίλ κοινό τώρα ξεκινάει η γιορτή, έφτασε η ώρα να ανοίξουν με αγωνία τα δώρα τους. Για τις επόμενες δέκα ημέρες οι παραμιλούσες οθόνες σβήνουν ή τουλάχιστον αφήνονται να ουρλιάζουν τα ακαταλαβίστικά τους σε άδεια δωμάτια. Η ζωή θα είναι ένα λευκό πανί όπου πάνω του προβάλλονται κινούμενες εικόνες. Μπροστά απ’ το πανί οι θεατές, δεν είναι απλά ένα μαύρο περίγραμμα από κεφάλια το ένα δίπλα στο άλλο. Είναι οι δημιουργοί του παράλληλου σύμπαντος, μιας και αυτό – μας ενημερώνει η κβαντική φυσική – υπάρχει ως αντίδραση εκ μέρους του παρατηρητή.

Ένας φίλος χρησιμοποιεί τον όρο «φεστιβαλική μορφή» για να περιγράψει τη στερεοτυπική εικόνα του σινεφίλ. «Ανεμίζον φουλάρι και μπερές» μου ‘ρχονται εμένα στο νου. Και πράγματι, η απόσταση από την πλατεία Αριστοτέλους μέχρι την πρώτη προβλήτα στο Λιμάνι μπορεί να μετρηθεί σε μπερέδες. Αλλά και σε χαμόγελα μεταξύ αγνώστων – την πρώτη τουλάχιστον ημέρα του Φεστιβάλ, γιατί ως τη λήξη του δεν αποκλείεται να έχετε συναντηθεί πολλές φορές στις προβολές, στο καφέ, στα πάρτι, στην ουρά για τα εισιτήρια.


image01

Τον άνθρωπο του Φεστιβάλ τον διακρίνεις εύκολα ανάμεσα στο πλήθος. Έχει το καρτελάκι της οργάνωσης κρεμασμένο στο λαιμό ή περασμένο στον καρπό, φοράει το κόκκινο μπλουζάκι του εθελοντή ή κρατάει το πρόγραμμα των ταινιών κάπου πρόχειρα, ώστε να μπορεί να το συμβουλεύεται ανά πάσα στιγμή. Οι Αθηναίοι επισκέπτες φέρουν ένα επιπλέον διακριτικό: την πλαστική σακούλα με ένα κουτί Τερκενλή, το γλυκό τάξιμο στους φίλους ή τους συναδέλφους που έμειναν πίσω. Μπορεί να έχει και στην Αθήνα, αλλά δεν έχει τον φεστιβαλικό αέρα που του πρέπει...

Όσοι «τυχεροί» βρίσκονται εδώ, κατάφεραν να πάρουν άδεια. Οι εργαζόμενοι απ’ τη δουλειά τους, από τις σπουδές τους οι φοιτητές, από τη σημαία οι άνεργοι και οι συνταξιούχοι. Μα όσο κι αν τους ζηλεύουν οι λιγότερο τυχεροί, το καθημερινό τους πρόγραμμα είναι αρκετά βαρύ. Ξύπνημα, πρωινό και έρευνα για τις ταινίες της ημέρας, αναμονή στην ουρά για τα εισιτήρια (που συχνά φτάνει τα 15-20 μέτρα), αγωνία μήπως είναι ήδη sold out η προβολή. Η υπόλοιπη μέρα συνεχίζεται μες στις σκοτεινές αίθουσες με γρήγορα διαλείμματα ενδιάμεσα για καφέ και τσιγάρο στην καφετέρια της Αποθήκης Γ΄ και ανάλυση της ταινίας που μόλις είδαν. Οι συζητήσεις συνήθως είναι βαθύτερες από το απλό «Μου άρεσε/Δεν μου άρεσε». Το μεσημεριανό για τους σκληροπυρηνικούς παρακάμπτεται ή αντικαθίσταται με γεύμα σε τάπερ και θερμός. Επιστροφή στις αίθουσες ως αργά το βράδυ, όταν και θα γίνει αποσυμπίεση στο πάρτι με τη βοήθεια του αλκοόλ.


image01

Αυτή την εποχή αξίζει να κατέβει κανείς στο Λιμάνι, να πιάσει θέση σ’ ένα παγκάκι επί της πλακόστρωτης Ναυάρχου Βότση και να παρακολουθήσει τον όμορφο αυτό κόσμο να παρελαύνει μπρος στα μάτια του. Εδώ όλες οι ενδυματολογικές επιλογές επιτρέπονται. Κυρίες με χειμωνιάτικα παλτό, κρεμαστά σκουλαρίκια και καλσόν με χρωματιστά σχέδια. Κόκκινα πουά παπούτσια κάνουν πηδάλι σε ποδήλατο με ψάθινο καλάθι. Άντρες με τραγιάσκες, τιράντες και γυαλιά μυωπίας. Για την ακρίβεια πανελλήνιο συνέδριο κοκάλινων γυαλιών. Σκουφιά όλων των ειδών, τα κορίτσια της Fischer με τα κομψά, μαύρα, εξώπλατα 20’s φορέματα και το διχτυωτό καπελίνο. Νέοι με μούσι και μακρύ μαλλί, βερμούδα, κολάν κι αρβύλα. Ωραίοι μεσήλικες και κάθε τόσο cameo εμφανίσεις διασήμων. Όλα αυτά σ’ ένα απολύτως κινηματογραφικό σκηνικό με φόντο τη θάλασσα και τις αχτίδες του ήλιου να βουτούν μέσα της να δροσιστούν.

Το τέλος του Φεστιβάλ φέρνει την «καταθλιψάρα μετά». Η επιγραφή με τα μεγάλα, φωτεινά γράμματα έχει μόλις σβήσει, η ζωή παίρνει ξανά το νορμάλ άχαρο ρυθμό της. Και το χωρίς πατρίδα έθνος που συναντήθηκε κάπου σε κάποιο καρέ, διασκορπίζεται σε κάθε γωνιά της πόλης, της χώρας, του κόσμου. Το σινεφίλ κοινό δεν ονομάζεται έτσι γιατί είναι κοινότυπο, απλοϊκό, αλλά γιατί έχει κάτι κοινό που το φέρνει κοντά: την αγάπη για την τέχνη του κινηματογράφου, τη συγκίνηση στη θέα της εικόνας. Ο κόσμος του Φεστιβάλ είναι ωραίος, γιατί δεν βλέπει απλά ταινίες, συνδιαλέγεται μαζί τους, έχει άποψη και φωνή που δεν φοβάται να μοιραστεί. Εφέτος γνώρισαν τις ταινίες του Mundruczo, του Andersson, του Bahrani. Του χρόνου, ποιος ξέρει... Ραντεβού το 2015, γιατί σίγουρα this is not «The End».



Ραντεβού το 2015, γιατί σίγουρα this is not «The End»