R

e

j

e

c

t

e

d

a

c

t

i

o

n

s

image

Όλοι οι άνθρωποι ίσοι. Όλοι οι άνθρωποι περήφανοι.

Το 4ο Thessaloniki Pride και οι διεκδικήσεις του.

Το φετινό Φεστιβάλ Υπερηφάνειας ήταν μια ολοκληρωμένη δράση.

Ενημέρωση, ένωση των πολιτών, διασκέδαση, μάχη και διεκδίκηση, μέσα σε ένα γεμάτο διήμερο. Παρά τις έντονες αντιδράσεις από την Εκκλησία και κάτω από τη σκιά της επίκαιρης ψήφισης του σύμφωνου συμβίωσης, το Thessaloniki Pride στάθηκε περήφανο για τέταρτη φορά και μάλιστα με τεράστια συμμετοχή πολιτών.

Από την πρώτη κιόλας μέρα το κλίμα στην πόλη άρχισε να γίνεται πιο «χρωματιστό». Νέοι άνθρωποι απ’ όλον τον κόσμο δε διστάζουν να περπατήσουν χέρι-χέρι στον δρόμο και περήφανα να ζήσουν το σήμερα. Δεν υπολογίζουν τις συντηρητικές αντιδράσεις και χαρούμενοι κοιτάζουν τον Λευκό Πύργο... φωτισμένο πια στα χρώματα του ουράνιου τόξου.

Η πρώτη μέρα του Φεστιβάλ ξεκινάει με forum και ομιλίες στο Δημαρχιακό Μέγαρο. Τα θέματα που θίγονται είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Ακούστηκαν συζητήσεις για το σύμφωνο συμβίωσης, για τα δικαιώματα των LGBT+ ατόμων και τα θέματα ισότητας, για νομικές διεκδικήσεις και άλλα πολλά φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν όλους τους Έλληνες πολίτες και όχι μόνο την LGBT+ κοινότητα. Η μέρα κλείνει με το καθιερωμένο Street Party στα Λαδάδικα όπως όλοι χορεύουν στον ρυθμό των μουσικών επιλογών διάσημων Djs όπως ο Mark Angelo και η Xenia Ghali.

H τελευταία μέρα του Φεστιβάλ φτάνει και όλοι περιμένουν με ανυπομονησία τη μεγάλη πορεία στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Από νωρίς το απόγευμα στο Λευκό Πύργο αρχίζει η δράση. Ομάδες απ’ όλη την Ελλάδα έχουν στήσει περίπτερα με ενημερωτικό περιεχόμενο και φυσικά πολλές rainbow flags που μπορείς να πάρεις για μετά...

Η μουσική αρχίζει να παίζει και η προθέρμανση για την αναμενόμενη γιορτή, που έχει -ειδικά φέτος- μορφή διαδήλωσης, δεν αργεί να ξεκινήσει. Άτομα διαφόρων ηλικιών, κοινωνικών τάξεων, εθνικότητας, gay και straight, ενώνονται και φωνάζουν με κοινή φωνή υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Η παρέλαση έχει μουσική, χορό και διασκέδαση, αλλά ταυτόχρονα έχει και φωνές που τις πνίγει το άδικο και η αβεβαιότητα για το αύριο που ξημερώνει σε μια τόσο αναχρονιστική χώρα όπως η Ελλάδα.

Βραδιάζει και η παρέλαση καταλήγει πάλι στο Λευκό Πύργο. Εκεί μας περιμένει μια μεγάλη συναυλία, η οποία δυστυχώς αναβάλλεται λόγω της βροχής που μας κάνει όλους μούσκεμα. Δεν πειράζει όμως γιατί όλοι πέρασαν υπέροχα. Είναι από τις λίγες φορές που είδα τους Σαλονικιούς τόσο ενωμένους για έναν κοινό στόχο. Ευτυχώς, η πορεία κύλησε ειρηνικά, χωρίς ακραίες αντιδράσεις για τις οποίες, άλλωστε, ήμασταν προετοιμασμένοι.

Το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας μας θύμισε ότι όλοι, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό προσανατολισμό του καθενός, είμαστε άνθρωποι. Τέτοιοι αγώνες είναι σημαντικό να γίνονται σήμερα, με την ελπίδα ότι το αύριο δε θα τους έχει ανάγκη. Ευτυχισμένος λαός δεν μπορεί να υπάρξει όταν δεν έχουν όλοι τα ίδια δικαιώματα κι όταν δημιουργούνται αισθήματα μίσους, αλλά και ζήλιας μεταξύ των πολιτών. Θα κλείσω με ένα ρητό του ακτιβιστή Harvey Milk:
«Η ελπίδα δεν θα είναι ποτέ αθόρυβη…»

κείμενο | εύη μίνου
φωτογραφίες | χαρά κίκα + λευτέρης τσινάρης
επιμέλεια | αλέξανδρος κόγκας + τάσος θώμογλου