image_alt_text image_alt_text

Στο 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Δέκα μέρες γιορτάζοντας τη γνώση και την παρατήρηση

Η άνοιξη ήρθε και τα αποδημιτικά πουλιά έφεραν στην Θεσσαλονίκη, μαζί με τα ανθισμένα άσπρα δεντράκια της πόλης, εμπειρίες και βιώματα από όλο τον κόσμο.



Φυσικά αναφέρομαι στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, που φέτος ταράζει τα νερά του Θερμαικού με εξαιρετικά ενδιαφέρουσες συμμετοχές. Στο φεστιβάλ βλέπεις φιλμ που παίζουν με τα όρια του ρεαλισμού και της καλλιτεχνικής έκφρασης. Ο αέρας στην πόλη αλλάζει. Όλα γύρω σου φωνάζουν συνθήματα υπέρ τις εξερεύνησης και οι άνθρωποι μεταμορφώνονται σε μικρούς παρατηρητές, ενώ ταυτόχρονα έχουν την πολυτέλεια να γίνουν δέκτες εικόνων και αισθήσεων που μέχρι χτες προσπερνούσαν στην πολυάσχολη καθημερινότητα τους.


image01

Στην Αριστοτέλους , στο «κουτάκι» των εκδοτηρίων, με ένα πρόγραμμα στο χέρι , όλοι περιμένουν να κλείσουν εισιτήρια για τις προβολές. Μπροστά μου δύο νέες κοπέλες - μάλλον απο κάποια Σκανδιναβική χώρα-έχουν «καταλάβει» το γκισέ και με το άγχος μήπως καθυστερήσουν την ανυπόμονη ουρά απο πίσω τους, κάνουν όσο περισσότερες κρατήσεις μπορούν. Είναι τόσο λαίμαργες που πίσω μου ακούω από μια κλασική μορφή ηλικιωμένης με μαλλί κουνουπίδι που νομίζει ότι ψιθυρίζει ότι στο φεστιβάλ απλά θα δει βαρετά ντοκιμαντέρ για φίδια και πιγκουίνους: «Αμάν πια δαύτες οι ξένες! Δεν θα κουραστούν οι άτιμες να βλέπουν όλη μέρα ντοκιμαντέρ;»


image01

Στα πεζοδρόμια βλέπεις φάτσες που σπαρταράνε. Νέοι με καρτελάκια και μπλουζάκια του φεστιβάλ, κορίτσια με μπλέ μαλλιά και «κουλτουριάρικο» στυλάκι, αγόρια που πάνε από αποθήκη σε αποθήκη με το σκέιτ, ξανθωπά ηλικιωμένα ζευγάρια συνταξιούχων που ήρθαν για τουρισμό (με σανδαλάκι-άσπρη κάλτσα ως ανεξίτηλο σήμα κατατεθέν μέσα στο ψοφόκρυο) και άλλοι πολλοί καθημερινοί άνθρωποι, που έπρεπε να τους δεις να περιφέρονται στο λιμάνι για να τους παρατηρήσεις πιο πολύ. Από την άλλη, οι εθελοντές είναι παντού, σε κάθε γωνιά για να σε βοηθήσουν ή για να σου πουν ένα απλό «καλησπέρα» λίγο πριν πατήσεις το πόδι σου στην αίθουσα.

Ο κόσμος δείχνει απίστευτο ενδιαφέρον για το ντοκιμαντέρ και το σέβεται όπως κάθε άλλο έργο τέχνης. Οι ήχοι, τα γελάκια και τα σχόλια που κάνουν κατά τη διάρκεια της προβολής σου δίνουν την εντύπωση πως όλοι μέσα στην αίθουσα είναι μια παρέα φίλων που ήρθαν μαζί να μάθουν για το ίδιο πράγμα. Μετά τους τίτλους, οι περισσότεροι κάθονται βιδωμένοι στις καρέκλες τους, περιμένοντας να χειροκροτήσουν κάποιους απο τους συντελεστές που έτυχε να είναι εκεί. Όσοι φεύγουν τρέχοντας δεν πρέπει να παρεξηγούνται... μάλλον πρέπει να πηγαίνουν στην επόμενη προβολή που είναι στο Ολύμπιον και έχουν μόνο 10 λεπτά στην διάθεση τους για να την προλάβουν.


image01

Είδα φιλμ για το φασισμό, για τη σεξουαλικότητα, τη ζωή κάπου αλλού, για την εξουσία κλπ. Όλα διαφορετικά προσεγγισμένα. Άκουσα ενδιαφέρουσες συζητήσεις και είπα αμέτρητες φορές «κρίμα ήθελα κι άλλο», όταν ο χρόνος πίεζε και διακόπτονταν κάποιος διάλογος με τον δημιουργό.

Νέοι Έλληνες καλλιτέχνες που δεν φοβήθηκαν να ρισκάρουν με τη θεματολογία τους και με τη σύγχρονη άτυπη λογοκρισία που υπονομεύει το διαφορετικό. Είναι γνωστό άλλωστε, ότι για πολλούς η γνώση είναι απειλή.

Δεν ξέρω αν θέλω να τελειώσει αυτή η γιορτή -γιατί περί γιορτής πρόκειται- αλλά σίγουρα θα μου λείψει η αύρα του καλόγουστου, η όρεξη για νέες εμπειρίες, τα ψυχαγωγικά events σε μικρά μαγαζιά-στέκια της πόλης και η επαφή μου με άτομα που έχουν ζήσει διαφορετικά ή απλά έχουν δει κάτι που εγώ τόσα χρόνια αγνοούσα, ενώ περήφανα για χρόνια «ανέμιζε» μπροστά μου.



...Νέοι Έλληνες καλλιτέχνες που δεν φοβήθηκαν να ρισκαρουν με την θεματολογία τους και με την σύγχρονη άτυπη λογοκρισία που υπονομεύει το διαφορετικό...