_ελεύθερα

Η συνωμοσία του πλακούντα

Γιατί όλοι είμαστε τοξικομανείς

"Χιονίζει, χιονίζει! Σπύρο έλα εδώ, χιονίζει…".

Ο Σπύρος που έτρεχε να απολαύσει το "χιόνι" ήταν δεν ήταν πέντε ετών. Πήγε τρέχοντας, άσχετα που ακόμη κι αυτός θα μπορούσε να έχει μάθει πως τέλη Ιουλίου έχει να χιονίσει στην Ελλάδα από την εποχή των παγετώνων. Εγώ προσπαθούσα παρά τους περίπου 80 βαθμούς του μεσημεριού να διατηρήσω τις αισθήσεις μου και την ίδια στιγμή μισή ντουζίνα νήπια είχαν βρει ένα μεγάλο κομμάτι φελιζόλ και το έτριβαν πάνω απ' τα κεφάλια τους. Ο Σπύρος δέχτηκε τις νιφάδες τσιρίζοντας από χαρά κι εγώ έμενα αβοήθητος, μαριναρισμένος με μπύρα και χολή να σιγοβράζω στο μπαλκόνι και να αναρωτιέμαι «τι διάολο ναρκωτικά παίρνουν τα πιτσιρίκια και τριπάρουν έτσι άσχημα μέρα-μεσημέρι» ;

Κάπως έτσι πρέπει να έζησα ως νήπιο. Η μάνα μου έχει ακόμη να λέει για τότε που μπήκα γυμνός στο ταψί με τις πατάτες και πασαλειβόμουν με φυτίνη, που είχα γεμίσει την μπανιέρα με μαγειρικό αλάτι και με βγάλαν μισοπνιγμένο με εγκαύματα τρίτου βαθμού, που δάγκωσα όλα τα ποτήρια για να δω αν σπάνε. Κοιμόμουν όταν νύσταζα όπου κι αν βρισκόμουν, κατουριόμουν και χεζόμουν πάνω μου, έκλαιγα όταν παρακαλούσα για φαΐ και για παιχνίδι. Κάτι αντίστοιχο κάνατε κι εσείς. Όλοι μας έχουμε κάνει στην παιδική μας ηλικία πράγματα ανήκουστα που στους ενήλικες τα δικαιολογείς μόνο όταν είναι μεθυσμένοι ή κάτι ανάλογο. Κι αυτό διότι όλοι μας, στο σκοτεινό υπόγειο της παιδικής μας ηλικίας, υπήρξαμε τοξικομανείς.

Από την εποχή των πρώτων ανθρώπων μέχρι τις μέρες μας έχουν αλλάξει τα πάντα. Εκτός ίσως από τον τρόπο που ερχόμαστε στον κόσμο, εκτός από τον θαυματουργό μηχανισμό ανάμεσα στα σκέλια της Γυναίκας-Μάνας. Εκεί βρίσκεται το κλειδί της ευτυχισμένης παιδικής ηλικίας, αλλά και το επτασφράγιστο μυστικό των φαρμακοβιομηχανιών και των μεγαλύτερων καρτέλ εμπορίας και διακίνησης ναρκωτικών. Κάθε ανθρώπινος οργανισμός αναπτύσσεται μέσα στον πλακούντα. Ο ομφάλιος λώρος είναι το πρώτο ματσούκι ναργιλέ που θα συναντήσει ο άνθρωπος πριν ακόμα αντικρύσει το φως. Μετά τους πρώτους μήνες της κύησης μια ισχυρή δόση ψυχοτρόπων ουσιών απελευθερώνεται στον πλακούντα. Ο σκοτεινός βυθός του αμνιακού σάκου γίνεται ξαφνικά ένας πολύχρωμος θόλος, φτερωτοί ιππόκαμποι καλπάζουν γύρω απ' το έμβρυο και το καλούν να τους καβαλήσει. Τα πλευρά τους σπιρουνιάζει με τα μαλακά νύχια των ποδιών του κάθε φορά που το νιώθεις να κλωτσάει. Ο παράδεισος δεν θα βρεθεί ποτέ γιατί τον είδαμε, αλλά δυστυχώς δεν τον θυμόμαστε. Ήμασταν πολύ μικροί και ταυτόχρονα τόσο μεγάλοι…

Το νεογέννητο κλαίει με λυγμούς όταν έρχεται στον κόσμο. Καθόλου παράλογο. Σκεφτείτε έναν τοξικομανή, που για κάποιους μήνες είχε εξασφαλισμένη τη δόση του και ξαφνικά κάποιος τον τραβολογάει στους γιατρούς ανακοινώνοντάς του πως δεν έχει ξανά τζάμπα κοκό. Θα ματώσουν τα μάτια του απ' το κλάμα. Έχετε δει νεογέννητο άλογο; Γεννιέται και την επόμενη μέρα στέκεται ήδη στα πόδια του. Τα δικά μας τα παιδιά μόνο γι' αυτήν τη δουλειά θέλουν μήνες. Είναι τόσο μαστουρωμένα που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν. Για μήνες ολόκληρους τρώνε, ξερνάνε, βρωμίζονται πάνω τους, κοιμούνται παντού και κοιτάνε στα χαμένα. Αν μπορούσαν να περπατήσουν μέχρι κάνα σταθμό ΚΤΕΛ θα μάζευαν ψιλά για να συμπληρώσουν για εισιτήριο. Ο Πίτμπουλ, ένα συμπαθέστατο πρεζάκι των φοιτητικών μου χρόνων μιλούσε καλύτερα από τη σχεδόν δίχρονη γειτόνισσά μου. Αυτός ήταν Γεωργιανός, χρήστης ουσιών από τα 8 του αλλά αν ζοριζόταν λίγο και κεντράριζε ήταν συνεννοήσιμος. Κι όμως το μωρό δίπλα, αν κι έχει τα πάντα στα πόδια του, με το ζόρι σταυρώνει ένα "μπαμπά" κι ένα παρατεταμένο μμμμμ. Αφήστε που κολλάει και λέει συνέχεια τα ίδια. Τόσο κομμάτια είναι. Καθημερινά βλέπουμε τα παιδιά μας να κυκλοφορούν σε κακά χάλια κι όμως εμείς ξελιγωνόμαστε απ' τη χαρά μας. Ενώ έναν ενήλικα που θα διασκεδάσει λίγο περισσότερο και θα αποκοιμηθεί στο παγκάκι τον δείχνουμε με το δάχτυλο. Υποκρισία, όχι αστεία. Έτσι γεννιόμαστε, λοιπόν. Μαστουρωμένοι.

Η πρώτη και πιο οξεία περίοδος τριπαρίσματος σταματά σύμφωνα με τους ειδικούς περίπου στα εννέα έτη ζωής. Στη χώρα μας το πρώτο ξενέρωμα φαίνεται πως πραγματοποιείται όταν εισάγονται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση τα μαθήματα της Ιστορίας και των Θρησκευτικών. Στους τσιγγάνους εντοπίζεται περίπου την ίδια ηλικία κατά τη διάρκεια της πρώτης νύχτας του γάμου. Όταν λοιπόν ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με την ευθύνη είναι σαν να μπαίνει σε μια μπανιέρα γεμάτη πάγο. Και τότε αρχίζουν τα στερητικά. Κλάματα, παιδικές ασθένειες, κατήφεια, δικαιολογίες, ψέματα, τσακωμοί. Οι λίγες καλές στιγμές προέρχονται μόνο από χαλαρές δραστηριότητες, έξω από τα αυστηρά πλαίσια των υποχρεώσεων κάθε είδους.

Η ανάμνηση της ευτυχισμένης περιόδου του νηπιακού τριπαρίσματος σταδιακά επανέρχεται από τα κρησφύγετα του υποσυνείδητου κατά την περίοδο της εφηβείας. Η έξαψη της στέρησης σε συνδυασμό με την πρώτη εμπειρία της νηφάλιας διαβίωσης οδηγεί συνήθως στη γνωστή αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά. Τώρα ο νέος αντιδρά, πειραματίζεται, ψάχνει να βρει με άλλους τρόπους το δρόμο της επιστροφής στην ενδομήτρια μαστούρα. Αυνανισμός, υπνηλία, πρώτη επαφή με αλκοόλ, καπνό, σεξ, ακόμη και χημικές ουσίες. Όλα στο παιχνίδι της ανακάλυψης του Αγίου Δισκοπότηρου της Ευφορίας. Άλλοι αντιστέκονται επειδή έχουν καλύτερη συμβουλευτική στήριξη, άλλοι πέφτουν με τα μούτρα και χάνονται για πάντα στα ουράνια τόξα της ασυνειδησίας. Όλοι μα όλοι όμως διατηρούμε την ανάμνηση και είμαστε ευάλωτοι στις απολαύσεις και επιρρεπείς στον εθισμό. Δεν κόβεται έτσι απλά εκείνος ομφάλιος λώρος. Μένει καρφωμένος στο μυαλό μας και τρέφει τις αδυναμίες μας.